Skip navigation

Με βάση τα στοιχεία του  –  “Stockholm Ιnternational Peace Research Ιnstitute” –  η Γερμανία είναι η ΤΡΙΤΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ σε Παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά τα ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ. Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ της ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ τη ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ είναι με διαφορά η …ΕΛΛΑΔΑ

ΔΕΙΤΕ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ…

TIV of arms exports from Germany (FRG), 2000-2010
Generated: 15 March 2011
Figures are SIPRI Trend Indicator Values (TIVs) expressed in US$ m. at constant (1990) prices.
Figures may not add up due to the conventions of rounding.
A ’0′ indicates that the value of deliveries is less than US$0.5m
For more information, see http://www.sipri.org/contents/armstrad/output_types_TIV.html
Source: SIPRI Arms Transfers Database
2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Total
Albania 5 5
Algeria 3 3
Argentina 134 134 268
Australia 236 236 236 236 236 236 1 25 11 46 1497
Austria 0 5 6 5 6 2 280 220 330 854
Bangladesh 8 8
Belgium 0 6 6 6 6 6 31
Brazil 170 4 40 78 292
Brunei 40 40 80
Canada 38 31 10 10 42 131
Chad 0 0
Chile 5 1 1 86 264 176 69 602
China 15 14 12 14 27 19 14 6 6 6 6 139
Colombia 2 10 12
Czech Republic 3 3
Denmark 1 16 27 40 84 47 215
Egypt 2 10 24 122 157
Estonia 9 2 7 1 19
Finland 198 10 37 26 3 274
France 7 0 6 11 6 6 37
Gabon 0 0
Greece 124 6 143 159 106 455 497 294 288 410 2482
India 169 32 20 12 5 5 16 20 20 47 68 415
Indonesia 61 8 32 7 32 7 1 148
Iran 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 12
Iraq 4 4
Ireland 3 2 3 4 10
Israel 266 16 21 168 13 19 13 23 13 13 19 580
Italy 5 5 5 38 319 323 58 10 10 772
Japan 2 2 4
Jordan 10 2 4 4 19
Kuwait 12 2 3 3 1 22
Lebanon 2 1 3
Lesotho 2 1 4
Lithuania 4 4 2 32 3 9 54
Luxembourg 4 4 8
FYROM 7 7
Malaysia 0 1 1 310 20 311 310 953
Mauritania 22 22
Myanmar 1 1
Namibia 0 0
Netherlands 76 99 11 11 28 66 28 55 8 380
New Zealand 14 14
Niger 0 0
Norway 10 10 30 20 2 72
Oman 3 3
Pakistan 4 58 61 123
Panama 1 1
Peru 24 13 37
Poland 56 275 142 13 13 13 13 523
Portugal 550 550
Romania 51 48 42 36 37 6 219
Russia 5 5
Saudi Arabia 1 1 1 1 1 1 3 3 10 23
Singapore 19 117 74 89 298
Slovenia 34 34
South Africa 18 225 500 725 226 6 1 1701
South Korea 180 162 19 25 29 30 21 294 435 435 22 1650
Spain 13 13 3 8 42 217 139 176 213 147 218 1188
Sweden 134 117 32 14 3 1 25 25 350
Switzerland 7 34 29 7 10 30 13 128
Taiwan 24 8 30 75 137
Thailand 33 99 4 136
Tunisia 168 168
Turkey 303 21 602 330 404 287 172 53 2171
UAE 9 9 9 4 5 4 46 3 3 5 32 128
UK 37 5 300 300 25 10 22 22 721
Unknown country 2 2
Uruguay 9 17 3 29
USA 14 35 95 103 105 352
Venezuela 8 8 16
Viet Nam 8 8 16
Total 1625 850 916 1713 1105 2080 2567 3194 2500 2432 2340 21321

Geopolitics & Daily News

 

Η χρήση των ελβετικών αυτοκινητόδρομων και οδών ταχείας κυκλοφορίας υπόκειται για όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα σε υποχρέωση πληρωμής διοδίων. Για μηχανοκίνητα οχήματα με μέχρι 3,5 t (ΕΙΧ, μοτοσικλέτες και τροχόσπιτα) υπάρχει υποχρέωση ειδικού σήματος (βινιέτας).
Πριν από τη χρήση αυτοκινητοδρόμων και οδών ταχείας κυκλοφορίας πρέπει να αγοραστεί μία βινιέτα, η οποία ισχύει για απεριόριστες διαδρομές σε όλους τους….
αυτοκινητόδρομους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας.
Μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας ταξίδεψαν αυτή την εβδομάδα στο εξωτερικό, βρέθηκαν με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο στην Ελβετία και αγόρασαν μια vignette.
Το κόστος της; 31 Ευρώ για όλο το χρόνο,
δηλαδή μέχρι το τέλος του 2010, με τη δυνατότητα χρήσης απεριόριστων διαδρομών,
εννοείται και των πολυάριθμων τούνελ της ορεινής χώρας.

Δηλαδή, ο Ελβετός πολίτης πληρώνει 31 ευρώ το χρόνο
και έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί ελεύθερα ολόκληρο το εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας του.

Ο Έλληνας πολίτης, π.χ. ο κάτοικος Κατερίνης που εργάζεται στην Θεσσαλονίκη και πηγαινοέρχεται καθημερινά,
πληρώνει 1.392 Ευρώ μόνο γι αυτή τη διαδρομή και μόνο για 20 εργάσιμες Χ 12 μήνες Χ 5,80 και ΟΧΙ για 365 μέρες !!
και δεν έχει τη δυνατότητα αγοράς εκπτωτικής κάρτας, όπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο!

Οι Ελβετοί συνάδελφοι των φίλων μας δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, λέγοντας: «Αυτό λέγεται κλοπή!».
Οι δε πολιτικοί που υπέγραψαν την παραχώρηση της χρήσης των εθνικών μας δρόμων, κάτω από τέτοιους όρους, είναι πουλημένα τομάρια!

Αυτό, το τελευταίο, δεν είπαν οι Ελβετοί! Το είπαν οι Τσέχοι που καθόταν στο ίδιο τραπέζι!
Κι εμείς βέβαια τους εξηγήσαμε, πως. απλά «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ».

 

ANTI-NTP

Να δείτε που στο τέλος θα μας κάνουν να απολαμβάνουμε τον χαρακτηρισμό «κοπρίτες». Θα τον βρίσκουμε χαριτωμένο, συμπαθητικό, κάτι σαν το… χαϊδευτικό μας. Πώς λέμε «ατιμούτσικο» ή «αλητάκο» ή «κατεργαράκο»; Κάπως έτσι.

Πολύ περισσότερο που εκστομίστηκε από πολιτικό, τον Θ. Πάγκαλο, που έσπευσε να απονείμει το μετάλλιο του αρχικοπρίτη στους κατασκευαστές των κοπριτών. Δηλαδή στο ασυνείδητο πολιτικό σύστημα, του οποίου και ο ίδιος αποτελεί επίλεκτο μέλος.

Σύντομα ο όρος «κοπρίτης» θα αποτελεί υποκοριστικό του…..

αθώου παρελθόντος. Διότι στο μεταξύ θα έχουν προκύψει, έχουν ήδη προκύψει, άλλοι, βαρύτεροι χαρακτηρισμοί.

Ακούστηκαν αυτές τις μέρες μέσα στη Βουλή. Από υπουργούς και βουλευτές. Οι οποίοι, στη σημερινή συγκυρία, όφειλαν να ξεχάσουν το δοξασμένο παρελθόν και να είναι πιο προσεκτικοί.

Για παράδειγμα, ο υπουργός Μεταφορών (για υποδομές και δίκτυα δεν το συζητάμε) κ. Ρέππας αποκάλεσε δολιοφθορείς και τζαμπατζήδες αυτούς που δεν πληρώνουν διόδια.

Αλήθεια; Μα αν είναι δολιοφθορά να μην πληρώνεις για να ταξιδέψεις στους πιο άθλιους δρόμους της Αφρικής, (συμμορφούμενος ουσιαστικά στην κοινοτική οδηγία 1999/62, που επιτρέπει την καταβολή διοδίων μόνο σε δρόμους με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας και με διαχωριστική νησίδα ασφαλείας), τότε οι ίδιοι για τι θα έπρεπε να κατηγορηθούν; Για εσχάτη προδοσία;

Αν είναι δολιοφθορείς όσοι θέλουν να πηγαίνουν στο δρόμο τους χωρίς να τους χαρατσώνουν για ανύπαρκτα έργα, τότε αυτοί που διαχειρίστηκαν το πρώτο πακέτο Ντελόρ (1988-1993) ύψους 8 δις εκιού, μεγάλος μέρος των οποίων προοριζόταν για τις υποδομές, τι είναι; Τι είναι αυτοί που πήραν το χρήμα, αλλά δρόμους δεν έφτιαξαν – και όσους έφτιαξαν δεν τους παρέλαβε η ΕΕ λόγω κακοτεχνιών; Κλέφτες είναι ή ανίκανοι;

Ταξίδεψε κανείς τους από την Αθήνα ως την Θεσσαλονίκη τώρα τελευταία; Με αυτοκίνητο, εννοώ, και όχι στην πρώτη θέση του αεροπλάνου, μέσω αιθουσών VIP. Μα ακόμη κι’ αν έχεις τη δυνατότητα να πληρώσεις τα διόδια, υποτίθεται ότι κυκλοφορείς σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Αν είναι να σταματάς κάθε τόσο, περιμένοντας στην ουρά για να πληρώσεις, τότε δεν μιλάμε αυτοκινητόδρομο, αλλά για καρόδρομο.

Κι’ αν είναι τζαμπατζήδες όσοι δεν πληρώνουν για κάτι που δεν υπάρχει, οι ίδιοι που, όπως αποδείχθηκε τζάμπα πληρώνονταν τόσα χρόνια για να κάνουν τη δουλειά τους και τα έκαναν μούσκεμα, τι είναι;  Τουλάχιστον οι συμπαθείς (πλέον) κοπρίτες, οδηγούν και κανένα λεωφορείο, στέλνουν και κανένα φαξ.

Τι είναι αυτοί που, αν και είχαν την πολιτική ευθύνη, επέτρεψαν να χαθούν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο Χρηματιστήριο και στα Ομόλογα;

Όχι, κ. Ρέππα. Για όσο διάστημα ο λαός δεν βλέπει να τιμωρούνται αυτοί που διαχειρίστηκαν πακτωλούς χρημάτων, αλλά και δρόμους δεν έφτιαξαν και πτώχευσαν τη χώρα, οι δολιοφθορείς και οι τζαμπατζήδες πρέπει να αναζητούνται μόνο στο πολιτικό σύστημα.

Για όσο διάστημα δεν επιβάλλονται κυρώσεις σ’ αυτούς, δεν μπορεί να επιβληθεί καμιά άλλη κύρωση και σε κανέναν. Ρίξτε μια ματιά στην φλεγόμενη περιοχή μας και κατεβάστε όλοι τους τόνους.

Λάβετε υπ’ όψη σας επίσης, ότι  εκφράσεις του τύπου «βαρύτατη προσβολή προς το κοινοβούλιο», δεν έχουν πια σημασία. Δυστυχώς, πολλά μέλη του κοινοβουλίου φροντίζουν από μόνοι τους να υποβαθμίζονται στα μάτια του λαού.

Παρήλθε η εποχή που οι πομπές κρύβονταν και μπορούσαν να ακούγονται τέτοιες εκφράσεις ανάκλησης στην τάξη, οπότε όλοι τρόμαζαν και έσπευδαν να δηλώσουν πίστη στο κοινοβούλιο.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους και νεότεροι (αν και όχι πια τόσοι νέοι) βουλευτές, όπως ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Πληροφορηθήκαμε ότι κατά την ακρόαση των συνδικαλιστών των μέσων μεταφοράς, κάλεσε έναν από αυτούς να αφήσει τους θεατρινισμούς έξω από «αυτήν την αίθουσα», κατηγορώντας τον ότι πήγε εκεί για «τσαμπουκά».

Ούτε αυτά περνάνε πλέον. Γιατί στη χώρα παίζεται εδώ και καιρό ένα θέατρο σκιών. Και γιατί οι «τσαμπουκάδες» ξέρουν πως χρόνια τώρα σ’ αυτούς προστρέχουν οι πολιτικοί για να εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους. Τηλεφωνήματα, καφεδάκια, αγωνιστικοί χαιρετισμοί σε συνέδρια, ραντεβού στα πολιτικά γραφεία, υποσχέσεις, χάιδεμα αυτιών, προαγωγές, επιδόματα, παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία – πότε υπέρ του ενός τσαμπουκά και πότε υπέρ του άλλου.

Αν τα πολιτικά γραφεία υποχρεώνονταν να δώσουν στη δημοσιότητα τα καρνέ με τα «πελατολόγιά» τους, γεμάτο «τσαμπουκάδες» θα το βρίσκαμε.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Δολιοφθορείς είναι αυτοί που με τον τρόπο που πολιτεύτηκαν οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. (Τελεία).

Τζαμπατζήδες είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν ούτε μια δουλειά μόνοι τους, χρησιμοποιούν ακόμη και για να πάρουν ένα τηλέφωνο τον αποσπασμένο στο γραφείο τους «κοπρίτη», δεν ανταποκρίθηκαν στα καθήκοντά τους, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να εισπράττουν τον μισθό τους. (Δεύτερη τελεία)

Τσαμπουκάδες είναι αυτοί που με το έτσι θέλω, με τον τσαμπουκά τους δηλαδή, αρνούνται να κριθούν, δεν βρίσκουν ποτέ ούτε έναν ένοχο και συνεχίζουν να υποδύονται τους πολιτικούς. (Τρίτη τελεία)

Κοπρίτες, είναι όλοι οι υπόλοιποι… (Αποσιωπητικά).

Σ. Βούλτεψη

Πηγή:  http://www.elzoni.gr/html/ent/323/ent.6323.asp

του Λ. Βατικιώτη
Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ-Ε.Ε.-ΔΝΤ. Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δισ. από 20,2 δισ. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δισ. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από έναν ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από τη μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη!
Την ίδια ώρα οι έμμεσοι φόροι που πληρώνονται στο συντριπτικό τους μέρος από τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους συνταξιούχους αυξάνονται κατά 1,6% όταν και πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 11,2% κ.ο.κ. Με λίγα λόγια μια βαθιά αφαίμαξη που οξύνει σε βαθμό πρωτοφανή τη λεηλασία της κοινωνικής πλειοψηφίας από το κράτος.
Η λεηλασία που επιβάλλει ο κρατικός προϋπολογισμός (και σε αυτό το σκέλος δεν θα αποδειχθεί «αναξιόπιστος», όπως έσπευσε να τον χαρακτηρίσει η Βάσω Παπανδρέου) γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν δούμε ότι ως στόχο έχει την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Οι αριθμοί, όσο κι αν κουράζουν, είναι σοκαριστικοί, πολύ περισσότερο στην εξέλιξή τους όπως δείχνει ο πίνακας που παραθέτουμε. Με βάση τις προβλέψεις που διατυπώνονται στην εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, την επόμενη χρονιά θα πληρώσουμε για τόκους που αφορούν το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης 15,9 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 7% του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή όλων των αγαθών και υπηρεσιών που θα παραχθούν στη χώρα.
Όσο κι αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία που κατά τ’ άλλα διαφοροποιείται από το καθεστώς κατοχής του Μνημονίου, θεωρούν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θέσφατο της δημοσιονομικής και ευρύτερης οικονομικής πολιτικής, η διεθνής εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός δεν είναι υποχρεωμένος να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος, πριν τουλάχιστον ανοίξει τα βιβλία του, πριν μάθει σε ποιον χρωστάει, πόσα ακριβώς και με τι όρους συνάφθηκε κάθε δανεισμός ή έκδοση ομολόγου του ελληνικού δημοσίου.
Η διεθνής ρήτρα περί απεχθούς χρέους, όπως περιγράφηκε τη δεκαετία του ’20 από τον διακεκριμένο νομικό Αλεξάντερ Σακ, ήδη έχει διευκολύνει άλλους λαούς και κυβερνήσεις να ξεφορτωθούν από τους ώμους τους χρέος που δεν εξυπηρέτησε τα πραγματικά συμφέροντά τους. Αναφέρει συγκεκριμένα ο Σακ: «Αν μια δεσποτική εξουσία συνάπτει ένα χρέος όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του κράτους, αλλά για να ενισχύσει το δεσποτικό της καθεστώς, για να καταστείλει τον πληθυσμό που την πολεμάει, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό ολόκληρου του κράτους. Αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για το έθνος: είναι ένα καθεστωτικό χρέος, προσωπικό χρέος της εξουσίας που το σύναψε. Κατά συνέπεια εκπίπτει μαζί με την πτώση αυτής της εξουσίας». Ο Αλεξάντερ Σακ συγκρότησε τη θεωρία του αξιοποιώντας ιστορικά παραδείγματα με πρώτο απ’ όλα την άρνηση των ΗΠΑ το 1898, μόλις είχαν καταλάβει την Κούβα, να επωμιστούν χρέος που είχε αναλάβει η Ισπανία εξ ονόματος της νησιωτικής χώρας της Καραϊβικής όσο την είχε υπό την κατοχή της. Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν ήταν και το μοναδικό. Πλήθος άλλων παραδειγμάτων, από την άρνηση της Μ. Βρετανίας να αναλάβει τα δάνεια που είχε συνάψει για τις ανάγκες του πολέμου η Ν. Αφρική την οποία κατέλαβε, μέχρι και το πρόσφατο παράδειγμα του Ιράκ όπου μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 παραγράφηκε το 80% του δημόσιου χρέους, βεβαιώνουν ότι τα ανεξάρτητα κράτη διατηρούν το δικαίωμα ελέγχου του χρέους τους.
Στη βάση όλων αυτών ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, συνέστησε το 2007 Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους που απαρτιζόταν από αξιωματούχους της χώρας, εκπροσώπους κοινωνικών οργανώσεων και διεθνείς προσωπικότητες οι οποίοι εγγυόνταν το αδιάβλητο των διαδικασιών. Ο έλεγχος που έγινε επέτρεψε να γίνει ένα «κούρεμα» του χρέους που είχε συναφθεί με έκδοση ομολόγων της τάξης του 70%. Το γεγονός μάλιστα ότι η μείωση αφορούσε ομολογιακό χρέος έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, που το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους, το 79,1% συγκεκριμένα είναι αυτής της μορφής (με βάση στοιχεία της 31ης Οκτώβρη 2010 που περιέχονται στον κρατικό προϋπολογισμό). Φαίνεται έτσι ότι οι πέρα για πέρα υπαρκτές δυσκολίες συσχέτισης των ατασθαλιών (από το C4I και το κεκλιμένο υποβρύχιο Παπανικολής, μέχρι τα swaps της Goldman Sachs) με συγκεκριμένες ομολογιακές εκδόσεις δεν είναι ανυπέρβλητες. Αν κάτι απαιτείται είναι πολιτική βούληση κι ακόμη περισσότερο μαζικός λαϊκός εκβιασμός που θα πιέσει για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και θα επιβάλει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους, για να ξεκινήσει η παύση πληρωμών, όρος εκ των ων ουκ άνευ ώστε να μπει ένα τέρμα στη σημερινή βαρβαρότητα και να ξεκινήσει η ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Σας παρουσιάζουμε έγγραφο της γενικής διεύθυνσης εσωτερικών πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*, στο οποίο γίνονται κατά την ταπεινή μας γνώμη, συγκλονιστικές αποκαλύψεις που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ωμή αλήθεια. Ιδού λοιπόν δύο χαρακτηριστικά σημεία του κειμένου.
***Με δεδομένη την μεγάλη ανάγκη της Ελλάδος για δανεισμό και τα υψηλά spread, κατέστη σαφές ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, στις αρχές Μαΐου, είχαν δύο επιλογές. Την άμεση χρεωκοπία της Ελλάδος ἤ πακέτο βοηθείας το οποίο θα μπορούσε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο για λίγα χρόνια.
***Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν μεγάλο ενδιαφέρον να αποφύγουν την χρεωκοπία της Ελλάδος για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι απαιτήσεις των γαλλικών τραπεζών έναντι της Ελλάδος ανέρχονται κατά προσέγγιση, σε 80 δις $, ενώ των γερμανικών σε 45 δις $. Αντιθέτως οι απαιτήσεις των αγγλικών τραπεζών φθάνουν τα 15 δις $. Πρό του κινδύνου της αμέσου καταρρεύσεως των γαλλογερμανικών τραπεζών ἤ της διατηρήσεως της αξιοπιστίας της Ελλάδος με καθυστέρηση της χρεωκοπίας της έως ότου βελτιωθεί η διεθνής οικονομική κατάσταση, η Γερμανία και η Γαλλία επέλεξαν το δεύτερο.

Παρατηρήστε στον πίνακα που ακολουθεί πόσο ήταν το χρέος της χώρας το 2009 και πόσο θα είναι το 2015.

Είναι βέβαιο λοιπόν, με βάση όσα προηγουμένως εκθέσαμε, ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ανάλαβε την υποχρέωση να α) να διασφαλίσει τις απαιτήσεις των γερμανικών, γαλλικών κλπ τραπεζών και β) να οδηγήσει εν συνεχεία την χώρα σε ελεγχόμενη χρεωκοπία.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα ( στην αγγλική ) από το έγγραφο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου :
The IMF “forecasts” the Greek debt-to-GDP ratio to begin to fall after 2014 under its IMF financing program, but this is under the assumption that Greece is able to run to run primary surpluses of about six
percent of GDP. The Fund (2010) is not optimistic, saying “Risks to the program are high. The adjustment needs are unprecedented and will take time, so fatigue could set in. Any unforeseen shock could weigh on the economy and the banking system, even if the fiscal program is on track.”
Even this gloomy IMF forecast is viewed as sanguine by some. Boone and Johnson (2010) think that Greek debt may rise to 155 percent of GDP. To see the implications of such a large debt burden, suppose that Greece were to experience constant real growth of γ and that it faced a constant real interest rate of r. Let Greek debt (as a percentage of GDP) be denoted by b. The primary surplus (as a percentage of GDP) necessary to maintain a constant level of debt is approximately

s = (r – γ)b.

As long as the real interest rate that Greece pays exceeds its growth rate, Greek debt will grow unless Greece runs a sufficiently large primary surplus. Boone and Johnson point out that if Greece has zero growth and pays a real interest rate of five percent, it would have to run primary surpluses of nearly eight percent of GDP each year, just to keep its debt from growing as a percentage of GDP.
Given the inefficiency of the Greek tax system, running sizable primary surpluses would require savage cuts in public spending. Even when the Greek economy was growing rapidly, Greece did not have the political will to run surpluses. Currently, Greece has a large budget deficit and is dependent on borrowing: it has an incentive to accept the IMF’s conditionality and to promise reform in return for funding. However, as Buiter (2010) points out, were it to commence running primary surpluses, then Greece would not need current funding. At this point, default is likely to seem preferable to years of austerity. Thus, political considerations suggest that Greece is currently insolvent.
THE EUROSYSTEM HAD TO CHOOSE BETWEEN DEFAULT AND LENDING TO GREECE
Given the spike in the Greek – German government bond spread and short-term Greek borrowing needs, it was clear in early May that euro area governments were faced with a choice between immediate Greek default or a rescue package that might stave off the inevitable for a few years.
No advanced economy has defaulted in the last 50 years but transition and developing economies default fairly regularly.
1 Russia, Ukraine, Pakistan, Ecuador, Argentina and Uruguay have all defaulted since 1998, paying average haircuts of 13 – 73 percent in the resulting debt restructurings.
2 Eventually, Greece is likely to want to default with a preemptive restructuring of its government debt. Once it is no longer running a significant primary budget deficit, the cost of a default is likely to be less than the cost of years of running primary surpluses. The empirical evidence suggests that countries that default are not denied access to international financial markets, although they may pay a somewhat higher cost for borrowing than those that do not.
3 In the short run, however, Greece is anxious to avoid default. With sizable government budget deficits planned for this year and next, default would lead to output losses and social unrest if the government were unable to borrow. Domestic banks are major creditors of the government and they would be threatened with insolvency. France and Germany are also especially interested in avoiding default for as long as possible. Their banks are heavily exposed to Greek debt. According to the BIS, French bank claims on Greece amount to nearly $80 billion; German bank claims amount to about $45 billion. In contrast, UK banks have claims of only around $15 billion. Faced with the choice between bailing out their banks right away, or keeping Greece solvent and delaying a bailout until the global economic situation has improved, Germany and France appear to view the latter action as preferable.
It is worth noting, as an aside, that French and German banks should not have been allowed to become so heavily exposed to Greek debt. This is a supervisory and regulatory failure on the parts of the French and German governments.
*το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου μπορείτε να το δείτε ἤ να το «κατεβάσετε» ΕΔΩ

 

http://filotimia.blogspot.com/2010/12/blog-post_10.html

Ντουκουμέντα χρηματισμού υπέρ του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν..

Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Των Μιχάλη Ιγνατίου, Νίκου Μελέτη

Τη διάθεση δεκάδων χιλιάδων δολαρίων από την αμερικανική κυβέρνηση, μέσω των πρεσβειών στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Αγκυρα, υπό τη μορφή επιχορηγήσεων σε ιδιώτες και φορείς μέχρι τουλάχιστον το 2008, αποκαλύπτουν αμερικανικά έγγραφα που φέρνει στη δημοσιότητα το «Εθνος της Κυριακής». Οσοι έλαβαν επιχορηγήσεις, ανάμεσά τους και πολίτες άλλων χωρών, υποχρεώθηκαν να υπογράψουν σχετικό συμβόλαιο. 

Τα έγγραφα αποχαρακτηρίστηκαν από ομάδα ερευνητών στην Ουάσιγκτον ύστερα από την υποβολή σχετικού αιτήματος με κεντρική αναφορά στις δραστηριότητες των τριών πρεσβειών κατά την επίμαχη περίοδο προετοιμασίας του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν. Υστερα από προσπάθειες τεσσάρων ετών η αρμόδια αρχή της αμερικανικής κυβέρνησης παρέδωσε 1.331 συμβόλαια επιχορηγήσεων (grants) των τριών πρεσβειών, αφού προηγουμένως έσβησε τα ονόματα των παραληπτών.Ολα τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα φέρουν την υπογραφή του Theodore Sellin της υπηρεσίας Review Authority του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Εδιναν «χορηγίες» σε πολίτες, πολιτικούς και καθηγητές

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αμερικανικές πρεσβείες στις τρεις πρωτεύουσες στοχεύουν ως επί το πλείστον καθηγητές, πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακόμα και εκπροσώπους του οικονομικού κόσμου και όλους αυτούς που θεωρούνται opinion leaders, ενώ συγχρόνως με αδρές χρηματοδοτήσεις οι Αμερικανοί μέσω οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών (UNDP και UNOPS) αποκτούσαν πρόσβαση και επιρροή στη λεγόμενη Κοινωνία των Πολιτών. Το αρμόδιο πρόγραμμα για τις επιχορηγήσεις επίσημα στοχεύει στην ενημέρωση των παραπάνω για την πολιτική των ΗΠΑ, είτε για τις συγκεκριμένες χώρες είτε για το ΝΑΤΟ είτε για την αμερικανική πολιτική γενικότερα.

Τα συμπεράσματα.

Στο πλαίσιο αυτό προσφέρουν σε πολίτες επισκέψεις στην Αμερική με πληρωμένα όλα τα έξοδα ή διοργανώνουν σεμινάρια σε πόλεις της Ευρώπης, στα οποία προσκαλούν Ελληνες, Τούρκους, Κύπριους και άλλους πολίτες για ενημέρωση και επιμόρφωση. Παράλληλα όμως από τα έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας προκύπτει ότι πολλές επιχορηγήσεις διατέθηκαν στην Κύπρο σε συγκεκριμένους φορείς για την προώθηση «δικοινοτικών προγραμμάτων» που περιελάμβαναν από κοινές εκθέσεις… Κεραμικής μέχρι την έκδοση CD με παραδοσιακά τραγούδια και τη λειτουργία ιστοσελίδας για τη χλωρίδα και την πανίδα της Κύπρου.

Η μελέτη των αποχαρακτηρισμένων εγγράφων οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι κάποιες από τις επιχορηγήσεις χρησιμοποιήθηκαν και για άλλους σκοπούς. Για παράβειγμα:

  • Σε έγγραφο της 20ής Σεπτεμβρίου 2000 εγκρίνεται ποσό 2,960 δολαρίων και στη δικαιολογία για την επιχορήγηση αναφέρει «για να προωθήσει αμερικανικά…». Και το όνομα έχει σβηστεί, αλλά και το υπόλοιπο κείμενο, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να καταλήξει κανείς σε ασφαλές συμπέρασμα.
  • Σε έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2000 αναφέρεται ότι δίνεται επιχορήγηση 9.500 δολαρίων. Και σε αυτό έχει σβηστεί το όνομα του παραλήπτη, ενώ ως δικαιολογία αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη από μία σειρά». Το υπόλοιπο κείμενο έχει σβηστεί, με αποτέλεσμα να καταλήγει κανείς στο λογικό συμπέρασμα ότι ακολούθησαν και άλλες επιχορηγήσεις.
  • Σε έγγραφο με ημερομηνία 23 Μαρτίου 2000, η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας φαίνεται να καταβάλλει 24,546 δολάρια αλλά η αιτιολογία παραμένει μυστική, καθώς ο αποχαρακτηρισμός του εγγράφου άφησε την πρόταση στη μέση. Γράφει: «ο δικαιούχος πρέπει να τα χρησιμοποιήσει?». Το όνομα του δικαιούχου έχει σβηστεί. Είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν τα εξής:


1 Αν και το βασικό ερώτημα της έρευνας αφορούσε τον ισχυρισμό για επιχορήγηση πολιτών για να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν, οι ερευνητές δεν μπορούν να υποστηρίξουν με βεβαιότητα ότι οι συγκεκριμένες επιχορηγήσεις αφορούσαν μόνο το σκηνικό που στήθηκε για επιβολή του κειμένου του τότε γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ερευνητές έχουν εξασφαλίσει τα ονόματα των οργανώσεων που έλαβαν επιχορηγήσεις για να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν, αλλά υπήρξε ρητή άρνηση για να δοθούν τα ονόματα των μελών των διοικητικών συμβουλίων.

2 Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν τα ονόματα των πολιτών που υπέγραψαν για να λάβουν τις επιχορηγήσεις (grants) όπως περιγράφονται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των πρεσβειών Αθήνας, Αγκυρας και Λευκωσίας.

3 Οι ερευνητές υπέβαλαν έφεση χωρίς να είναι γνωστό πότε θα ανακοινωθεί το τελικό αποτέλεσμα.

4 Το «Εθνος της Κυριακής» επικοινώνησε με Αμερικανούς αρμοδίους για να σχολιάσουν τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, αλλά λόγω χρόνου δεν κατέστη δυνατόν να συμβεί αυτό. Ομως, σε άλλες παρόμοιες υποθέσεις έχουν τονίσει με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια δωροδοκίας ξένων πολιτών.

Οταν προέκυψε θέμα αναφορικά με απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στη Λευκωσία για επιχορήγηση ποσού 10 χιλιάδων δολαρίων σε Κύπρια πολίτη, Αμερικανός εκπρόσωπος είχε κάνει την εξής δήλωση:

«Οι ΗΠΑ έχουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα βοηθείας στην Κύπρο που υπάγεται διοικητικά στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και στοχεύει στην επανένωση της Νήσου και τη συμφιλίωση της Ελληνοκυπριακής και Τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Την εποχή που διεξήγοντο οι διαπραγματεύσεις για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίξαμε προγράμματα που είχαν σκοπό να εξηγήσουν τους όρους του κατ’ ανάγκη πολύπλοκου σχεδίου με σαφή κατανοητή γλώσσα. Για παράδειγμα, προσφέραμε χρηματοδότηση για έρευνα, τη διατύπωση και την εκτύπωση του «Οδηγού των Πολιτών για το Σχέδιο Ανάν.» Η Πράσινη Βίβλος, όπως έγινε γνωστή, προσφέρθηκε στην Ελληνική, Τουρκική, και Αγγλική Γλώσσα. Δεν αποκρύψαμε την υποστήριξή μας στην προσπάθεια αυτή.

Είμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι για τις προσπάθειες υποστήριξης που παρέχουμε στις διακοινοτικές δραστηριότητες στην Κύπρο. Ισχυρισμοί ότι οι ΗΠΑ άμεσα ή έμμεσα πλήρωσαν κόσμο για να υποστηρίξει το Σχέδιο είναι προσβλητικοί και παντελώς ανυπόστατοι».


Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα: Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Οι Αμερικανοί στόχευαν πάντα τον δημοσιογραφικό κόσμο της Ελλάδας και έκαναν πολλές προσπάθειες για να τον «αλώσουν» χωρίς να υπάρχει απόδειξη ότι τα κατάφεραν. Σε απόρρητο έγγραφο με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1981, ο Αμερικανός πρέσβης Μακλόσκι γράφει στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χέιγκ, τα εξής προσβλητικά και απαράδεκτα για τους Ελληνες δημοσιογράφους:

«Από το 1974, ο αντιαμερικανισμός έχει καταστεί πια αξιοσέβαστος, όπως και διάφορες αριστερές θέσεις γενικά. Παρακινούμενοι από τα ανεύθυνα μέσα ενημέρωσης, πολλοί Ελληνες, και ειδικά οι νέοι, είναι πρόθυμοι να κατηγορήσουν τις ΗΠΑ ή/και το ΝΑΤΟ για πολλά από τα προβλήματα της Ελλάδας. Οι αντίπαλοί μας έχουν εκμεταλλευτεί έξυπνα τη ροπή των Ελλήνων να επιρρίπτουν ευθύνες σε άλλους για τις δικές τους ανεπάρκειες. Ο Τύπος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε αθέμιτη εκμετάλλευση και δεκτικός σε σκανδαλοθηρίες, παρουσιάζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και τις δραστηριότητες με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο απλός Ελληνας αναγνώστης τείνει να πιστεύει ό,τι βλέπει τυπωμένο. Επί πλέον, όταν κάτι εμφανισθεί στον Τύπο, είναι αδύνατο να διαψευσθεί.

Ως φυσικό επακόλουθο του Β (Σ.Σ.: του παραπάνω), πολλοί Ελληνες δημοσιογράφοι είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν ως αγωγοί. Μερικοί ίσως είναι πεπεισμένοι ιδεολόγοι. Οι περισσότεροι είναι απλά αργυρώνητοι (simply venal). Αυτή η τάση είναι επικρατέστερη τώρα που οι σχέσεις με τους κομμουνιστές δεν είναι πια ταμπού».

Διαβάστε περισσότερα: http://trikalagr.blogspot.com/2010/12/blog-post_2538.html#ixzz17fL9afTE

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΩΝΑ ΜΑΓΓΟΥ
ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;

Τι είναι η ψυχή; Ένας κυματοκρύσταλλος; Μια φυλακή για ό,τι πιο σημαντικό έχουμε αλλά δεν επικοινωνούμε μαζί του; Δεν υπάρχει καν και είναι μία ενεργειακή ταυτότητα; Σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς, ως πηγή ενεργειακής τροφής μέσα στην τερατώδη αλυσίδα διατροφής που ονομάζουμε «Δημιουργία».

Απόσπασμα από άρθρο του Ίωνα Μάγγου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άβατον 2006

Η ΕΙΣΟΔΟΣ

Τις τελευταίες χιλιετηρίδες, στο γραμμικό χρόνο επικρατεί μια κατευθυνόμενη σύγχυση για το τι είναι η ανθρώπινη ψυχή. Όσο και να ψάξει κανείς, δεν θα βρει μια σύγκλιση απόψεων, τουλάχιστον τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια.
Πόσο μάλλον για την ανακυκλούμενη πορεία της μέσα στη συγκεκριμένη Δημιουργία, στην οποία έχουμε την κακή τύχη να ζούμε, όσοι από εμάς έχουμε ψυχή. Ψυχή ή ταυτότητα;… Θα δούμε παρακάτω.
Σας πείραξε η έκφραση «όσοι έχουμε»; Μα φυσικά, ούτε το 50% ! Εδώ ζούμε σε συνδυασμό επάλληλων βαθμωτών πεδίων (scalar fields), τεχνητά διαμορφωμένων με συγκεκριμένη πολύπλοκη γεωμετρία και μαθηματικά, ώστε να διαιωνίζεται η κατάσταση του «κοπαδιού στο μαντρί».
«Αεί ο Θεός γεωμετρεί»; Ποιος; Ο θεός της Δημιουργίας; Ουσιαστικά πρόκειται για καλλιέργεια, ένα τεράστιο φυτώριο ψυχών. Τα επάλληλα βαθμωτά πεδία δημιουργούν μια γεωμετρική φυλακή υψίστης ασφαλείας πολλαπλών επιπέδων. Οι διαφορετικές ταχύτητες του χρόνου σε κάθε διάσταση κάνουν εύκολη τη διατήρηση της φυλακής για τις οντότητες που ελέγχουν το κοπάδι της ανθρωποκαλλιέργειας.
Έτσι, χονδροειδώς, μέσα στο ηλιακό σύστημα έχουμε κυκλικό χρόνο και σε κάθε πλανήτη το γνωστό γραμμικό χρόνο που βιώνουμε. Η θεωρία της διττότητος του Jean Pierre Garnier Malet δίνει με άριστα επιστημονικό τρόπο αυτό το νόημα: «Η ελικοειδής κίνηση της διττότητος του χρόνου και του χώρου είναι ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρείται σε όλο το σύμπαν, στο απείρως μεγάλο και στο απείρως μικρό των κυττάρων μας και του DNA»
Εδώ δεν θα μπούμε στις έννοιες του δικτυακού χρόνου, γιατί το άρθρο είναι ήδη «βαρύ» από τη φύση του, οπότε αποφασίσαμε να κινηθούμε στις παρυφές του προβλήματος. Έτσι, επεκτείνοντας τη βασική αντίληψη, η ψυχή αποτελεί ένα γεωμετρικό, ελλειψοειδή κρύσταλλο, βάσει των αρχών της υπερδιαστατικής φυσικής.

Μέσα της έχει φυσικά δύο κέντρα, και τον παγιδευμένο θεϊκό σπινθήρα, ο οποίος, όπως μύριοι άλλοι, έχει αλιευθεί από τις παρυφές της θείας φλόγας (τα νησιά, δηλ οι Μακάριοι Νήσοι, για όσους καταλαβαίνουν), με τη χρήση διχτύων από τρίγωνα και έχει παγιδευτεί σε αυτήν την εικονική σκοτεινή πραγματικότητα, με τη ψευδαίσθηση ότι υπάρχει κίνηση.

Έτσι, όλα τα σκοτεινά παρασιτικά όντα, από τους Archons των προχριστιανικώνΓνωστικών, τους Βολαντόρες των Τολτέκων, μέχρι τα ερπετοειδή όντα κάθε φυλής και τα φτερωτά όντα κάθε φυλής του κατώτερου και μέσου αστρικού πεδίου και του αιθεροφυσικού, ζουν από το αδηφάγο ρούφηγμα ενέργειας, με τη χρήση διπλής δίνης, μέσω του κάθε θείου σπινθήρα που έχει παγιδευτεί και αποσπασθεί από την άμορφη θεία φλόγα. Αυτό μπορείτε να το αντιληφθείτε καλύτερα με τη φρακταλική πολυδιάστατη θεώρηση της υφής της Δημιουργίας.

Σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και τους Μεγάλους Παλιούς, τους Πρεσβύτερους (βλέπε, H.P. Lovecraft) και τους Ξεχασμένους (βλέπε, Keneth Grant, Typhonian Trilogy), από το Μεγάλο Χάος, που κάνουν το παν μέσω των δούλων τους συγνώμη, «μυημένων» ήθελα να πω να περάσουν σε αυτή την πραγματικότητα και να φάνε το συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας.

Η ασυμβατότητα αυτών των «όντων» με τις δικές μας μορφικές διαστάσεις, τα κάνει να τις «βλέπουν» σαν λουκούμι. Όσοι είστε παρατηρητικοί και παρακολουθείτε τον πόλεμο των γκράφιτι στους δρόμους, ίσως αντιλαμβάνεστε τι προσπαθεί να «περάσει» εδώ. Πάλι καλά που τα αδέσποτα ζωάκια καταλαβαίνουν περισσότερα από εμάς τους πολιτισμένους και δίνουν έναν άνισο αγώνα μέχρι θανάτου. Όχι για μας, απλώς υπερασπίζονται το δικό τους κόσμο.
Κάντε μια βόλτα στην γειτονιά σας στις τρεις με πέντε το πρωί και παρατηρήστε τη συμπεριφορά τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, μήπως ξεχάσατε την έρπουσα σκιά; (Γ. Μπαλάνος, Κάτι που Έρπει … σαν σκιά). Μπορεί να σας κάνει κλικ και ο Αετός του Castanenda από την άλλη.

Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ

Όλοι οι «φυσικοί νόμοι» που κυβερνούν το φυσικό κόσμο, δηλαδή την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε, βασίζονται σε ψευδαισθήσεις που έχουν επιβληθεί στους κατοίκους του Δωδεκάεδρου (εικονική πραγματικότητα). Κάθε ψευδαίσθηση βασίζεται στη Μεγάλη Ψευδαίσθηση της Κίνησης.

Ολόκληρη αυτή η εικονική πραγματικότητα είναι εγκιβωτισμένη στο Δωδεκάεδρο, που αποτελείται από δώδεκα πενταδωδεκάεδρα. Αυτή η κατάσταση προκαλεί την απόλυτη σύγχυση. Ακόμη και ο εγκιβωτισμός των Αληθινών Θείων Σπινθήρων σε αυτή την εικονική πραγματικότητα πηγάζει από την ψευδαίσθηση της μη-κινήσεως.

Τώρα, η ψευδαίσθηση της μη κινήσεως διασπάται, γιατί η Εικονική Πραγματικότητα καταρρέει. Μόλις πραγματοποιηθεί στο έπακρο ο διαχωρισμός των θείων σπινθήρων από την ύλη, θα ολοκληρωθεί. Αυτό σημαίνει ότι οι αληθινοί σπινθήρες θα απελευθερωθούν από τα περιβλήματα που ονομάζονται ψυχές.
Φυσικά, υπάρχουν οι ψευδοσπινθήρες που παριστάνουν τους αληθινούς και λειτουργούν ως φύλακες των αληθινών που έχουν παγιδευτεί στην Εικονική Πραγματικότητα. Επίσης, δεν πρέπει να συγχέονται τα όσα αναφέραμε με τη βουδιστική έννοια της ψευδαίσθησης, γιατί εκεί πρόκειται για άλλη μία ψευδαίσθηση μέσα στην ψευδαίσθηση.

Η κίνηση δημιουργήθηκε από τη διεστραμμένη σκέψη της Σκοτεινιάς, η οποία δημιούργησε σκέψεις και σκεπτομορφές μέσα στην παραίσθηση της δικιά της φαντασιώσεως. Οι σκεπτομορφές της δημιούργησαν τα ψευδο-ϋλικά αμαλγάματα που θεωρούμε ύλη. Η Σκοτεινιά πρόβαλε τις σκέψεις της για να «δημιουργήσει».

Ουσιαστικά, όλη η δημιουργία είναι η παραίσθηση στον «νου» της Σκοτεινιάς. Η κίνηση είναι το θεμέλιο της δονήσεως, που είναι άλλη μια ψευδαίσθηση μέσα στην ψευδαίσθηση της κινήσεως. Οι δονήσεις χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία πολλών άλλων ψευδαισθήσεων, όπως ψεύτικο φως των ανωτέρων διαστάσεων και το υλικό φως.
Οι διαστάσεις δημιουργούνται από διαφορετικές συχνότητες των δονήσεων. Η Εικονική Πραγματικότητα είναι μία πολύ επιτυχημένη παγίδα. Όπως και οι αισθήσεις. Έτσι, πολλοί ψυχολόγοι και το ιατρικό κατεστημένο με πολύ ζήλο «θεραπεύει» όσους έχουν εμπειρίες πέρα από τις αισθήσεις. Όσο η κατάρρευση που έχει αρχίσει συνεχίζεται, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τις ενδοδιαστατικές δραστηριότητες, οπότε χαρακτηρίζονται σχιζοφρενείς ή ψυχικά ασταθείς.

Όλα τα βιολογικά σώματα φτιάχτηκαν έτσι ώστε να χρειάζονται ξεκούραση και ύπνο. Εκεί ισχύουν διαφορετικοί νόμοι ελέγχου. Ο ονειρικός κόσμος είναι ένα ελεγχόμενο υποσύνολο. Δεν είμαστε το σώμα μας, είμαστε η συνείδηση. Η συνείδηση δεν είναι το φυσικό σώμα, παρόλο που έχει έδρα στο σώμα. Είναι δε εγκιβωτισμένη στην ψυχή, αν και συχνά κάνουμε το λάθος να τη θεωρούμε ως το θείο σπινθήρα (Amitakh Stanford)

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Μόλις πεθαίνει κάποιος έμψυχος στο δίδυμο σύστημα γης-σελήνης, εγκαταλείποντας το μαντρί του που του έδωσε: πολιτισμό, κοινωνική ασφάλιση, κόμματα, ποδόσφαιρο, μεταφυσικά ρεύματα, μυήσεις, αξιώματα, τέχνες, φτώχεια, πολέμους και άλλα καλά, κάτι γίνεται. Μια μωβ διπλή εσωτερικά ακτίνα ξεκινάει από τη σελήνη και ρουφά την ψυχή του. Από την περιοχή της σελήνης που ονομάζεται Mare Orientale. Οι συντεταγμένες της είναι: strip: lat: -20 to -2 deg; long: 88 to 90 WEST.

Στη φωτογραφία βλέπετε την αλίευση των ψυχών των αστροναυτών του Atlantis. Δεν τους έσωσαν οι μυήσεις τους, τους έχωσαν χειρότερα. Τι έχει εκεί; Μα έναν τερατώδη οβελίσκο-μονόλιθο (σας λέει τίποτα ο συνειρμικός σας νους;) Και μετά;

Μα η ανακύκλωση απαιτεί έναν σταθμό υποδοχής και μια κεντρική μονάδα επεξεργασίας τουλάχιστον. Πού είναι; Στο Sinus Midii. Εκεί υπάρχει το περίφημο SHARD (εικ.). Βρίσκεται στην τομή του κεντρικού μεσημβρινού με τον Ισημερινό.

Μετά την ενεργειακή απογύμνωση της ψυχής κατά επίπεδα, γίνεται στον κατάλληλο χρόνο η έγχυση του απογυμνωμένου κυματοκρυστάλλου-ψυχή σε σώμα νεογέννητου, για τη γνωστή συνέχεια. Φυσικά, αυτό γίνεται με προδιαγραφές. Πρόκειται για συνδυασμό αστρολογίας, I Ching, κβαντικής φυσικής, Kabbalah κλπ). Μα φυσικά, όλα είναι μπροστά μας, απλώς διασκεδάζουν να μας κοροϊδεύουν. Το λέει και το όνομα: Ανθρώπινος Σχεδιασμός !!!

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΗΣ-ΣΕΛΗΝΗΣ

Μετά το μεγάλο πόλεμο της αυτοκρατορίας του Σείριου Ωρίωνα και των Αρείων (Mag Dak Warriorrs) κατά του Δία στο ηλιακό μας σύστημα, κατεστράφη ένα μεγάλο μέρος των πλανητών και του ηλιακού συστήματος (δείτε ένα κατάλοιπο πλανητών μάχης της εποχής, στην κάτω εικ.).

Κατ’ ανάγκη έπρεπε να φτιάξουν ένα σύστημα, το οποίο θα διατηρούσε τη ζωή και τον έλεγχο στη Γη. Έτσι έκτισαν το Βόρειο Πόλο του ενεργειακού δικτύου της Γης (σε αστέρα τετραεδρικό εξαγωνικό) γύρω από την Γκίζα, με πυραμίδες και μαθηματικές σχέσεις αγκιστρώσεως, χρησιμοποιώντας τον νόμο του επτά-επταέδρου (κάτω εικ.) και το Νότιο Πόλο στον αντίποδα, στην Μουρουρόα, στο νότιο Ειρηνικό.

Ψάξτε 33 μοίρες βόρειο πλάτος, 143 μοίρες δυτικά της Γκίζας και τη σχέση με το νόμο του επταέδρου: 7 χ 143 = 1001 και 7 χ 11 χ 13 = 1001 νύχτες της Σεχραζάτ ! Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν αυτούς τους αριθμούς αποκεφαλίζονταν! (http://wiolawapress.com/lawof.htm)
Το ρομβοεδρικό πεδίο είναι η τελευταία ενεργειακή φυλακή εδώ (κάτω εικ). Βέβαια, το ίδιο το DNA μας είναι το κελί μας, αλλά ταυτόχρονα και το εισιτήριο για το ταξίδι της επιστροφής, αρκεί να βρει κανείς το μονοπάτι μέσα στην τεχνητά διαμορφωμένη απόλυτη σύγχυση και παραπληροφόρηση, για τεράστιο χρονικό διάστημα.Ο Buckminster Fuller στο έργο του Synergistics II έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο όπου εξηγεί αυτήν την ιστορική γεωμετρία και μαθηματικά.

Τώρα, το επόμενο πρόβλημα είχε να κάνει με τη γεωμετρική κατασκευή της Μεγάλης Πυραμίδας, ώστε να μπορεί να συγκρατεί το ενεργειακό δίκτυο στη Γη. Δημιουργήθηκε από τον Θωθ, ο οποίος ήταν ο Μέγας Διδάσκαλος και ελεγκτής στην Αίγυπτο.

Ας δούμε τις γεωμετρίες και τις συσκευές ελέγχου που ενεργοποιήθηκαν και τι σήμαινε αυτό για τις μορφές ζωής της Γης. Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο του Jon Mitchell με τίτλο The New View Over Atlantis, στο οποίο μπορείτε να δείτε τις γεωμετρίες και τους αντίστοιχους νόμους που δημιουργήθηκαν.
Ας δούμε μερικούς: Κοιτάξτε την πιο πάνω εικόνα: Οι δύο ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΥΚΛΟΙ με την πυραμίδα εγγεγραμμένη είχαν 1746 πόδια περίμετρο. Το ημίτονο της γωνίας της πυραμίδας έτσι έγινε 51 μοίρες 51 λεπτά. Οι γωνίες του Επταέδρου (ημίτονο = 51 μοίρες 42 λεπτά) είχαν αρκετή προσέγγιση για να εκκινήσουν τον Επταεδρικό ΝΟΜΟ της ΓΗΣ. Ο μεγάλος ΡΟΜΒΟΣ είναι 66.600 τετραγωνικά πόδια γύρω από τους δύο κύκλους και την πυραμίδα. Ένας από τους νόμους που έχει σχέση με αυτόν τον αριθμό βγαίνει από την εσωτερική γνώση του Θωθ-Thoth (δηλαδή του Quetzalcoatl, σύμφωνα με τον Σίτσιν και άλλους ερευνητές).

Παράξενο; Όχι και τόσο. Οι νόμοι του QUKO = KUKO ή οι Νόμοι των Αντιστρόφων 26 (2+6) και 27 (2+7) = 8 + 9 = 17
(«17» Ο Κύριος των Νόμων του 17 — 17/27 = 0.629)
Για να αντιληφθείτε τη γνώση των αντιστρόφων του 27, δείτε την εργασία του Wes Bateman για τον νόμο των αντιστρόφων απο την εργασία του The Rods of AmonRa. (http://www.geocities.com/CapeCanaveral/Hall/3324/nefersschooloflearning.htm)

Ημίτονο = 27 μοίρες, κάθε πλευρά του Επτάγραμμου (εικ με το επτάκτινο αστέρι).
Αυτοί οι νόμοι χαρακτηρίζουν την αντίστροφη συντήρηση του σύμπαντος και την μεταφορά των ενεργειών. Κανονικά, αυτοί οι νόμοι είναι λίγο πολύ ομοιόμορφοι και κανείς δεν υπερχρησιμοποιείται, αλλά υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ όλων των 27. Πάντως, οι του Ωρίωνος και οι Ερπετοειδείς βρήκαν ότι αν συνδύαζαν περισσότερα από τα 666, όπως η χρήση ρόμβου με τον αριθμό 66600 τετραγωνικά πόδια στην κατασκευή της Μεγάλης Πυραμίδας, τότε μεγιστοποιείται η εξαγωγή ενέργειας δίνοντας μια υπεραφθονία ΤΡΟΦΗΣ (ενέργεια).

Ένα μέρος εκπέμπεται στον αστερισμό του Ηρακλέους. Δείτε  τρεις παρακάτω εικ. και θα καταλάβετε…

Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε ένα μικρό παράδειγμα του πώς γίνεται η συλλογή των ενεργειών από τους τόπους λατρείας, ασχέτως θρησκείας. Να η εξήγηση γιατί οι ναοί πάντοτε κτίζονταν πάνω σε κόμβους του ενεργειακού δικτύου (εικ.) του πλανήτη. Για καλύτερη αντίληψη του ενεργειακού δικτύου της γης δείτε: http://members.telering.at/t.faltejsek καιhttp://www.whale.to/m/cathie.html.

  

Η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΦΥΛΑΚΗ

Κανείς δεν διερωτάται γιατί οι τροχιές των πλανητών είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο, κάθετο προς τον άξονα περιστροφής του ήλιου. Ίσως γιατί ο ήλιος δεν είναι αυτό που παραδέχεται η επίσημη επιστήμη. Μια υδρογονική βόμβα σε διαρκή έκρηξη; Πολλά δεν ταιριάζουν…
Πρόσφατα η NASA (δηλαδη Never A Straight Answer) παραδέχτηκε ότι ο ήλιος αποτελεί ηλεκτρικό φαινόμενο και έχει πυρήνα κάτω από τη φωτόσφαιρα calcium-ferrite. Κάτι, για το οποίο, ενώ θα έπρεπε να προκαλέσει θύελλες, επικράτησε σιγή. (http://www.thesurfaceofthesun.com/

Βέβαια, πριν από εκατό χρόνια, κάποιοι αστρονόμοι πίστευαν ότι ο πυρήνας είναι σιδερένιος δόκτωρ Birkeland. Τελικά είναι ένας τεχνητός κύβος που περιστρέφεται με τρομερή ταχύτητα περί άξονα, με πολλούς βαθμούς ελευθερίας, οπότε οι πλανήτες, αν δεν είχαν τη γνωστή θέση, θα ρουφιόνταν από την ενεργειακή δίνη των πόλων… αλλά αυτό αποτελεί θέμα άλλου άρθρου.
Όσοι παρακολουθούν το site του soho της Nasa-Esa 
http://sohowww.nascom.nasa.gov/data/realtime-images.html
 θα έχουν αντιληφθεί τις συνεχείς μάχες των σκαφών των όντων με διαφορετικά DNA για τον έλεγχο του ηλιακού συστήματος. Σύνηθες μέσο μήκος των σκαφών 42.000 χιλιόμετρα (παρακάτω εικ).

Οι βολές σφαιρών πλάσματος σε ενεργειακούς φακέλους δίνουν και παίρνουν, μαζί με τα stargates (κάτω εικ).

Το κεντρικό σκάφος ελέγχου είναι το suncruiser, όπως το έχουν ονομάσει διάφοροι ερευνητές. Μπορέσαμε και τα είδαμε μόνο όταν το Soho τοποθετήθηκε πάνω από το επίπεδο των τροχιών των πλανητών.
ΦΡΑΚΤΑΛΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΑΝΟΡΓΑΝΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ
Τι συμβαίνει τελικά; Ποιοι είναι αυτοί που μας κλέβουν την ψυχή; Πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία; Με τη διαταραχή λοιπόν την οποία δημιούργησε η Σοφία (βλέπε προχριστιανικούς Γνωστικούς), με ένα καλό σπρώξιμο από τους «κατοίκους» του μεγάλου χάους, δημιουργήθηκε μια φρακταλική θάλασσα μέσα στις πολλές της Δημιουργίας παραγωγής ανόργανων παρασίτων με ηλεκτροκβαντική συνείδηση τα οποία τρέφονται με την ενέργεια την οποία συσσωρεύει η ψυχή, με τον κατάλληλο πολλών επιπέδων νοητικό προγραμματισμό.

Μπορούμε να συγκρίνουμε τους Archons και τους Flyers με μηχανές; Ο ερευνητήςNigel Kerner προτείνει τη σύγκριση αυτών των παρασιτικών οντοτήτων με μηχανές. Επίσης, μοιάζουν με προγραμματισμένους ιούς, στους οποίους λείπει κάτι στοιχειώδες από τη δομή τους. Μήπως είναι ένα είδος ψυχικών μηχανικών ιών σε σώματα ξένου DNA; Φαίνεται ότι και οι Archons και οι Greys έχουν πρόβλημα συνδέσεως με την Πηγή, όπως την αποκαλεί ο Kerner.
Από μια ματιά, στο γνωστικό The First Apocalypse of James (NHC V,3) διαβάζουμε έναν αποκαλυπτικό διάλογο με έναν μη ονομαζόμενο Δάσκαλο (Κύριος), (Ιησούς Χριστός) ο οποίος δίνει μυστική γνώση στον James (Απόστολο Ιάκωβο):
«Ο Κυριος είπε: ‘‘James (Ιάκωβε) πρόσεξε, θα σου αποκαλύψω το δρόμο της λύτρωσης. Όταν σε καταλαμβάνει θανάσιμος φόβος, πολλοί Archons θα στραφούν εναντίον σου, νομίζοντας ότι θα σε αιχμαλωτίσουν. Και ειδικά τρεις από αυτούς θα σε πιάσουν, αυτοί που παριστάνουν τους εισπράκτορες διοδίων. Όχι μόνο απαιτούν διόδια, αλλά κλέβουν τις ψυχές. Όταν βρεθείς κάτω από τη δύναμή τους, ένας από αυτούς που είναι ο επιβλέπων θα σου πει: “Ποιος είσαι, και από πού έρχεσαι”;

«Πρέπει να του πεις: “Είμαι ένα παιδί της ανθρωπότητας και προέρχομαι από την πηγή”
«Τότε αυτός θα σου πει: “Τι είδους παιδί είσαι και σε ποια πηγή ανήκεις”;

«Πρέπει να του πεις: “Είμαι από την προϋπάρχουσα Πηγή, και είμαι γέννημα της Πηγής”.

«Τότε θα σου πει: “Γιατί στάλθηκες έξω από την πηγή”;

«Τότε εσύ θα του πεις: “Ήρθα από Αυτόν που Προϋπάρχει, ώστε να παρατηρώ αυτούς του είδους μου και τους αλλογενείς”.

«Και θα σου πει: “Ποιοι είναι αυτοί οι αλλογενείς“;

«Κι εσύ θα του πεις: “Δεν είναι πλήρως αλλογενείς, γιατί προέρχονται από τη Σοφία που εξέπεσε (Achamoth), τη θηλυκή θεότητα που τους παρήγαγε όταν έφερε την ανθρώπινη φυλή κάτω από την Πηγή, την περιοχή του Προϋπάρχοντος. Έτσι δεν είναι τελείως αλλογενείς, αλλά είναι συγγενείς. Αυτό όντως είναι έτσι, γιατί αυτή που είναι η μήτρα από την οποία προέρχονται. Σοφία Achamoth, είναι από την Πηγή. Ταυτόχρονα είναι αλλογενείς, διότι η Σοφία δεν συνευρέθηκε με το όμοιό της στην Πηγή (το θείον αρσενικό έτερον ήμισυ), όταν τους παρήγαγε’’.

«Όταν επίσης σου πει: “Πού θα πας τώρα”;
«Εσύ θα του πεις: “Στο μέρος από το οποίο ήρθα, στην Πηγή, εκεί θα γυρίσω”.

«Και αν απαντήσεις με αυτό τον τρόπο, θα ξεφύγεις από τις επιθέσεις τους».
(NHC V, 3. 33 – 34: 1- 25. Translation from NHLE 1990, pp. 265-6 and Kurt Rudolf, Gnosis, p. 174-5.)
Υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες σε αυτό το εδάφιο. Η ομοιότητα με τις σύγχρονες αναφορές «Στενών Επαφών» είναι αδιαμφισβήτητη: οι Archons επιφέρουν μια κατάσταση πανικού θανάτου, συχνά εμφανίζονται ανά τρεις, κάνουν απαγωγές (κλέβουν ψυχές).
Αυτές οι λεπτομέρειες ταιριάζουν με τη σύγχρονη παράδοση Εξωγήινων ΑΤΙΑ. Αλλά ξεφεύγοντας τελείως από τη σύγχρονη βιβλιογραφία, ο Γνωστικός Δάσκαλος δίνει επακριβείς οδηγίες για την αντιμετώπιση των αλλογενών οντοτήτων. Ο τεράστιος όγκος της σύγχρονης βιβλιογραφίας δεν δίνει καμία πληροφορία για την άμυνα σε αυτές τις επιθέσεις. Οι επαφικοί και οι απαχθέντες βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία έναντι των αλλογενών. Αλλά οι γνωστικές γραφές, όχι μόνο περιγράφουν τέτοιες επαφές αλλά δίνουν και τεχνικές άμυνας.
ΟΙ… «ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ»
Είπαμε πιο πάνω ότι ούτε το 50% των ανθρώπων δεν έχει ψυχή. Ουσιαστικά είναι ψυχοπαθείς με μάσκα λογικής.
Ο συγγραφέας-ερεηνητής H. Cleckley, στο έργο του The Mask of Sanity αναφέρει: «Ο παρατηρητής αντιμετωπίζει μια πειστική μάσκα λογικής συμπεριφοράς. Όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της μάσκας είναι ανέγγιχτα, δεν διαπερνιέται από ερωτήσεις που απευθύνονται στα βαθύτερα επίπεδα της προσωπικότητας. Ο εξεταστής δεν πέφτει ποτέ πάνω στο χάος που μερικές βρίσκεται ψάχνοντας από την εξωτερική επιφάνεια ενός παρανοϊκού σχιζοφρενούς.»Οι διαδικασίες της σκέψεως διατηρούν τη νορμάλ φαινομενικότητα κάτω από την ψυχιατρική διερεύνηση και τα τεχνικά τεστ στα οποία υποβάλλεται για να έρθουν στο φως δυσδιάκριτες αποδείξεις παράνοιας. Η εξέταση αποκαλύπτει όχι μόνο μια κανονική δισδιάστατη μάσκα, αλλά αυτό που φαίνεται σαν μια συμπαγής και ουσιαστική δομική εικόνα της υγιούς και λογικής προσωπικότητας.»
Είναι μια κατάσταση στην κυριολεκτική έννοια, σαν παράδειγμα αυτού που ο Trelat (ιδιότητα, με μια λέξη) ονομάζει με τον εκφραστικό όρο la folie lucide. Επιπλέον, αυτή η δομή προσωπικότητας σε όλες τις θεωρητικές καταστάσεις λειτουργεί με απαράλλαχτο τρόπο, όπως μια υγιής λογική προσωπικότητα. Οι λογικές διαδικασίες της σκέψεως δείχνουν να λειτουργούν τέλεια, ανεξάρτητα του πόσο εξιτάρονται κάτω από τις συνθήκες του πειράματος.»
Επιπλέον, ο παρατηρητής βρίσκει πειστικές τις εκφράσεις του λόγου, του προσώπου, τους τόνους της φωνής και όλα τα άλλα σημάδια, τα οποία θεωρούμε ότι δείχνουν συναισθήματα και μια φυσιολογική συμπεριφορά στην αντιμετώπιση της ζωής, όπως τη γνωρίζουμε από την εμπειρία τη δική μας και των άλλων.»
Όλες οι κρίσεις των αξιών και των συναισθημάτων δείχνουν υγιή αντιμετώπιση στις προφορικές εξετάσεις. Μόνο πολύ αργά, και με μια πολυσύνθετη αξιολόγηση βασισμένη σε πολλές μικρές εντυπώσεις, δημιουργείται η εντύπωση ότι παρά όλες τις άθικτες λογικές διαδικασίες, και τις φυσιολογικές συναισθηματικές επιβεβαιώσεις, και τη σταθερή εφαρμογή τους προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν μη πλήρη άνθρωπο, και μάλιστα κάτι δείχνει ότι είναι μια κατασκευασμένη μηχανή, η οποία μιμείται τέλεια την ανθρώπινη προσωπικότητα.» ([ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΙΩΑΝΝΗ]: «Μέσω της συνουσίας ο άρχοντας προκάλεσε νέα ανθρώπινα σώματα να παραχθούν και φύσηξε τοτεχνητό του πνεύμα μέσα σε κάθε ένα από αυτά» )
Αυτή η λειτουργούσα ψυχική συσκευή αναπαράγει συστηματικά όχι μόνο δείγματα ανθρώπινης λογικής, αλλά επίσης σωστές συναισθηματικές αντιδράσεις σε αντίδραση με όλα τα διαφορετικά ερεθίσματα της ζωής.
Τόσο τέλεια είναι η αναπαραγωγή ενός πλήρους και κανονικού ανθρώπου, που κανένας από όσους τον εξετάσουν με κλινικές συνθήκες δεν θα μπορέσει να αποδείξει με επιστημονικό, αλλά και αντικειμενικό, τρόπο ότι δεν είναι αληθινός. Τελικά γνωρίζουμε, ή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, ότι η πραγματικότητα, με τη έννοια της πλήρους και υγιούς εμπειρίας της ζωής δεν υπάρχει σε αυτούς».
Ο Checkley περιγράφει ένα άτομο το οποίο μπορεί να μιμείται την ανθρώπινη προσωπικότητα, αλλά που αφήνει την εντύπωση ότι κάτι λείπει εδώ. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια δυσδιάκριτη μηχανή αντανακλαστικών που μιμείται τέλεια την ανθρώπινη προσωπικότητα».
Θυμηθείτε ότι ο Cleckley έχει να κάνει με κλινικές περιπτώσεις, που κάτι δεν πάει καλά με το πρόγραμμά τους και τους έπιασαν, αλλιώς δεν θα είχαν περάσει από το γραφείο του…

ΟΙ… «ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ»

Υπάρχουν όμως και «οι άλλοι» ψυχοπαθείς, τους οποίους ονομάζουμε Οργανικές Πύλες και είναι οι επιτυχημένοι ψυχοπαθείς. Οι περισσότερες οργανικές πύλες δεν έχουν την τάση να παραβαίνουν τους νόμους.
Κυνηγούν τις επιρροές Α (όρος του Mouravief) δηλαδή το χρήμα, το σεξ, το γάμο, τη φήμη και τον ενστερνισμό κάποιων ιδανικών, στα οποία μας ενθαρρύνει από νωρίς η κοινωνία να κάνουμε, δηλαδή το κυνηγητό της ευτυχίας. Ενώ φυσικά είναι απατηλά. Φαίνεται ότι υπάρχουν 3 δισεκατομμύρια οργανικές πύλες στον πλανήτη αυτή την στιγμή.
Στο Βιβλίο III της Γνώσεως ο Mouravief αναλύει αυτό που ονομάζει προαδαμική ανθρωπότητα και αδαμική ανθρωπότητα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια φυλή Ανθρώπων και μια φυλή Ανθρωποειδών. Τα ανθρωποειδή είναι οι απόγονοι της προαδαμικής φυλής.
Η διαφορές στους σύγχρονους δεν γίνονται αντιληπτές με τις αισθήσεις. Τα ανθρωποειδή δεν έχουν ανεπτυγμένα τα ανώτερα κέντρα και δεν μπορούν να εξελιχτούν, με δυο λόγια δεν έχουν ψυχή. Εξωτερικά συνήθως είναι ποιο όμορφοι και δυνατοί.
Οι άνθρωποι «έπεσαν» γιατί αποτέλεσαν το κυριολεκτικό πεδίο μάχης κάποιων «οντοτήτων», έτσι έχασαν δέκα αλυσίδες από το DNA τους, χωρίστηκε ο εγκέφαλος σε δύο ημισφαίρια κλπ.
Η πτώση έγινε από το κυνήγι του χρυσού για λογαριασμό των ερπετοειδών του κατώτερου αστρικού. Εάν σάς ενδιαφέρει, ψάξτε τα βραχογραφήματα του Παγγαίου, και τον Frank Herbert.
Έτσι σήμερα, με την κατευθυνόμενη κρατούσα ηθική ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, παντρευόμαστε αυτά τα όντα και τα μισά παιδιά μας φυσικά δεν έχουν ψυχή. Έτσι, όταν κανείς προσπαθεί να κάνει το εσωτερικό ταξίδι και να δυναμώσει την ψυχή του, το σύστημα εισάγει αυτόματα περισσότερα ανρθρωποειδή στη ζωή του από το νορμάλ 50%. Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα των ανθρωπίνων σχέσεων.
Γι’ αυτό οι ψυχοπάθειες και η τρέλα θερίζουν στις τάξεις των ανθρώπων που έχουν ψυχή. Επειδή αποδέχονται τις κρατούσες νοοτροπίες για τις διαπροσωπικές σχέσεις μέσα στις κοινωνίες. Ο πολυεπίπεδος έμμεσος και άμεσος νοητικός προγραμματισμός από τη στιγμή της γεννήσεως δουλεύει τέλεια.
Οι οργανικές πύλες δεν βιώνουν τον πόνο όπως οι έμψυχοι. Βιώνουν μόνο την απόσυρση της τροφής και της απώλειας της ανέσεως που έχουν συνηθίσει. Απλά δεν ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει στους άλλους ανθρώπους. Έχουν ένα είδος «ομαδικής ψυχής» όπως τα φυτά. Γι’ αυτό οι ψυχοπαθείς έχουν τόσο παρόμοια συμπεριφορά.
Σε μιαν οργανική πύλη, τα αποκαλούμενα ανώτερα τσάκρας παράγονται σαν αποτέλεσμα από την κλοπή αυτής της ενέργειας από τους έμψυχους. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να προσομοιώνονται τον έμψυχο άνθρωπο. Το έμψυχο ον βλέπει έναν καθρέφτη της δικιάς του ψυχής, όταν προσδίδει ιδιότητες ψυχής σε τέτοια όντα.
Προσέξτε πόσο σας κουράζει η παρουσία τέτοιων όντων κοντά σας, ακόμη και αν είναι τα πιο χαρισματικά όντα που «νομίζετε» ότι έχετε γνωρίσει. Επαναλαμβάνουμε: Το DNA των δύο φυλών έχει τόσο ανακατευτεί τα τελευταία χιλιάδες χρόνια που το βρίσκουμε μέσα στις ίδιες οικογένειες. Ο αδελφός σας, η αδελφή, μητέρα, πατέρας, κόρη ή γιος… Όχι κάποιος στην άλλη άκρη του κόσμου ή στον απέναντι δρόμο που λατρεύει άλλο θεό ή έχει άλλο χρώμα δέρματος.
Ίσως είναι κάποιος ή κάποιοι με τους οποίους ζείτε κάθε ημέρα της ζωής σας, και φυσικά έχουν μόνον ένα λόγο να βρίσκονται σ’ αυτήν τη θέση: να στραγγίζουν και να αποπροσανατολίζουν τα έμψυχα όντα από το εσωτερικό τους ταξίδι, με άλλα λόγια από τη δραπέτευσή τους.
Η ΚΥΜΑΤΟΚΡΥΣΤΑΛΛΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΒΙΟΠΕΔΙΟΥ (ΨΥΧΗ;;;)
Πώς ξεφεύγει κανείς από την κόλαση που ζούμε; Ίσως πρέπει να δούμε τα πράγματα αδογμάτιστα και με άλλα μάτια. Τρόποι υπάρχουν, άγνωστοι σε μεγάλο βαθμό. Αν έχετε ακόμη κάποια ευαισθησία και κάτι ριγεί στα κατάβαθα του εαυτού σας, συνεχίστε την ανάγνωση. Σας δίνω ένα απόσπασμα από την Κοσμική Βιοδυναμική, του Γιώργου Μπαλάνου:
«Η επαφή με το Κοσμικό Δίκτυο είναι χαρακτηριστική: Κα­θώς η κρυσταλλομορφή του ανθρώπινου βιοδικτύου προσεγ­γίζει προς την αντίστοιχη γεωμετρική “υποδοχή” του μεταπε­δίου –σαν το μικροσκοπικό κομματάκι ενός τερά­στιου παζλ που τείνει να θηλυκωθεί στη θέση του– το άτομο πλημμυρίζει από μια ιλιγγιώδη αίσθηση ασύλληπτης φρα­κταλικής (fractal) απεραντοσύνης πέρα από κάθε περιγραφή.
»Εάν λάβουμε υπόψη την κυματοκρυσταλλική δομή του αν­θρώπινου βιοπεδίου, η μετάβαση σ’ έναν άλλο κόσμο μπο­ρεί να θεωρηθεί και σαν διαδικασία εκπομπής/λήψης ενός “σή­ματος” που λέγεται “άνθρωπος”. Όμως η ισχύς, η μορφή ή το περιεχόμενο ενός σήματος μπορεί να ποικίλλουν ανά­λογα με τις δυνατότητες του πομπού. Έτσι, εάν μεταφέ­ρουμε τα πα­ραπάνω σε πιο εμπειρικούς όρους, λέμε ότι μια διάβαση του Δικτύου μπορεί να είναι χαμηλής, μέσης ή υψηλής μεταβλητό­τητας».
Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να «κλείσω» καλύτερα αυτό το κείμενο, παρά με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Χένρυ Κάττνερ, Μανία, από τις εκδόσεις Locus 7:
«Χώρια απ’ αυτό, το ν’ αποποιείται κανείς τις δυσάρεστες ευθύ­νες είναι ένα λυπηρό ανθρώ­πινο ιδί­ωμα. Επί αιώνες η τάση ήταν μια απομάκρυνση από τον ατομικισμό. Η κοινω­νική ευθύνη είχε πλέον φτάσει ως το ση­μείο όπου ο καθένας, θεωρητικά, ήταν πράγματι ο “φύλα­κας του αδελφού του”, το στήριγμα του διπλα­νού του.
»Τελικά, όλοι έφτιαξαν έτσι έναν ωραίο κύκλο και κατέρρευ­σαν με χάρη ο ένας στην αγκα­λιά του άλ­λου. Κι όσο αποκτούσαν γνώσεις και πείρα άρχισαν σταδιακά ν’ αναλαμβάνουν και τις ευθύνες που τόσο εύκολα τους παραχωρού­σαν τα άνευρα πλήθη. Ήταν μια αρκετά σταθερή κοινωνία – για μια ράτσα που ήδη ψυχορραγούσε».

Αν τώρα νοιώθετε μια μανία μέσα σας να κινείται σε δίνες, μετά την ανάγνωση αυτού του περίεργου άρθρου, ίσως να καταλάβατε ότι «Δεν Υπάρχει Χώρος Για Τον Άνθρωπο Εδώ»…
Βαθιά μέσα στον καθένα μας, κρύβεται ατόφια όλη η κλίμακα της εξέλιξης, από την πρώτη ζωντανή πρωτοπλασματική σταγόνα που κολυμπούσε στις αρχέγονες θάλασσες της Γης ως το πιο εξελιγμένο θηλαστικό ζώο, πριν αυτό αποκτήσει την ανθρώπινη ιδιότητα – κρύβεται το αληθινό ζώο, πριν στον εγκέφαλό του καθίσει η σκόνη της ανώτερης νόησης και το μετατρέψει σ’ αυτό που λέμε “άνθρωπο”.
Όλοι μας, κάπου βαθιά μέσα μας, κολυμπάμε σε αρχαίες θάλασσες, έρπουμε σε αρχαία εδάφη, πετάμε σε αρχαίους ουρανούς και τρέχουμε σε αρχαία δάση. Σε πλήρη άγνοια της ανθρώπινης σκόνης που νομίζει ότι κυριαρχεί σε όλα αυτά τα παράξενα εσωτερικά πλάσματα.
Το περισσότερο που μπορεί να ελπίζει ένας ανθρώπινος νους είναι να μπορέσει να κουμαντάρει ως ένα βαθμό τις δυνάμεις αυτές, τουλάχιστον αρκετά ώστε να εκμεταλλευτεί την ισχύ τους χωρίς να τον κατασπαράξουν. Είναι δικές του δυνάμεις, ναι, που όμως είναι ουσιαστικά σαν ξένες, αφού την ύπαρξή τους την αγνοεί ή, ακόμη χειρότερα, την περιφρονεί, εφησυχάζοντας με τις δήθεν δυνάμεις της ανθρώπινης «ιδιότητας» που την αποκαλεί “μυαλό”.
Γιατί ο μόνος Δρόμος Δύναμης είναι εκείνος που θα σας εξοικειώσει με όλα όσα είσαστε, που θα σας μάθει να κολυμπάτε, να έρπετε, να πετάτε και να τρέχετε μαζί με τους προ-εαυτούς σας στους ίδιους σκοτεινούς τόπους που μονάχα εκείνοι ξέρουν. Μονάχα έτσι θα αποκτήσετε τη δύναμή τους. Το γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος είναι αυτονόητο.
Αν το ανθρώπινο στοιχείο μας δεν ενοποιηθεί –αν “δεν τα βρει”– με όλα τα προηγούμενα στοιχεία της υπόστασής μας, τότε δεν θ’ αποκτήσει ποτέ τη δύναμή τους ή, αν το επιχειρήσει απροετοίμαστο κι αποκομμένο από αυτά, τότε τα θηριώδη βαθύτερα στοιχεία θα τον κατασπαράξουν στο πι και φι, μεταφορικά, αλλά ίσως και κυριολεκτικά.
ΠΗΓΗ: MIA STALA


Του Γιάννη Ναστούλη

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος διακυβέρνησης από τους σοσιαλιστές κι αν έπρεπε κανείς να κάνει μια αποτίμηση πεπραγμένων με ‘κείνη τη αξιολογικά ουδέτερη γλώσσα των επιστημόνων, την καθαρμένη από τις φορτίσεις αυτών που ζουν τα γεγονότα δε θα μπορούσε να αποφύγει την ιδέα του εφιάλτη. Είναι τόσες και τέτοιας ταχύτητας οι μεταβολές στο πεδίο των θεσμών, όσο και των εμπεδωμένων εθισμών ατομικού και κοινωνικού βίου, ώστε ο πολίτης στέκει αμήχανος και κυρίως φοβισμένος μπροστά στην αναίρεση της πολιτικής του υπόστασης. Αποδέκτης μιας ιστορικά πρωτόγνωρης κριτικής για τον τρόπο που οικοδόμησε την πολιτειότητά του, σύρεται σε μια ψυχολογική διελκυστίνδα μεταξύ αυτομομφής και οργής εναντίον όλων συλλήβδην. Χωρίς το στοιχείο της διακρίσεως για το «τις πταίει». Αφελείς ψυχολογισμοί για το μεσογειακό ταμπεραμέντο, τη σχεδόν  γονιδιακή απληστία των νεοελλήνων, μέχρι τους πιο «εκλεπτυσμένους» αναγωγισμούς κάποιων διανοητών που βρήκαν ευκαιρία για φιλοσοφική σπέκουλα: φταίει ο Γρηγόριος Παλαμάς και το κίνημα του ησυχασμού ή ο Κυδώνης που «έμπασε» τη δυτική νοησιαρχία μεταφράζοντας Ακινάτη και τα τοιαύτα. Ναι, μια εμβριθής πρόταση περί των αιτίων πρέπει να καταδυθεί στο πολιτισμικό μας DNA, με μέτρο όμως, που το διασφαλίζει η πολιτική ανάλυση. Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Και κάθε απόπειρα επιλεκτικού αναγωγισμού  μοιάζει με ‘κείνον που ακούει καλπασμό και υποθέτει ότι είναι Ζέβρα.

Σίγουρα ζούμε σε μια πολύπλοκη εποχή που τα ζητήματα αυτοπροσδιορισμού τίθενται με ιδιαίτερη ένταση και τα παλιά ερμηνευτικά εργαλεία δεν επαρκούν, όμως νομίζουμε ότι συνιστά σφάλμα λογικής να οδηγηθούμε σε έναν μεθοδολογικό μαξιμαλισμό, πριν εκτοπίσουμε το πιθανό. Είναι ανάγκη οι επιστήμονες να ανασύρουν από τη φαρέτρα τους το παλιό «ξυράφι του Όκαμ» και οι απλοί πολίτες τον κοινό νου στις προσεγγίσεις τους.

Είναι ανάγκη να δούμε ότι η κρίση είναι προϊόν συνέργιας του διεθνούς τραπεζικού συστήματος στις αποφάσεις συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής πολιτικής ελίτ, το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένη κοσμοθέαση και συνομαδώνεται με τα συγκεκριμένα οικονομικο-στρατηγικά συμφέροντα  μιας παγκόσμιας χορείας εκλεκτών, που ενώ η ίδια είναι αθέατη γίνεται αντιληπτή από τα αποτελέσματα της δράσης της, όπως τα είδαμε στην παγκόσμια κρίση του ’08, στην περίπτωση της Αργεντινής, σε όλα εκείνα τα κράτη που έπεσαν στη μέγγενη του ΔΝΤ και στη δράση εξωθεσμικών «παρασίτων» που διαμεσολαβούν τον διακρατικό χώρο.

Τα βιώνουμε (στην Ελλάδα) με συνταγματικά πραξικοπήματα, με μνημόνια υποτέλειας, με υπερκρατικές οντότητες που κυβερνούν «αντ’ αυτών», με κατακρήμνιση των πολιτειακών πυλώνων (Βουλή, Εκτελεστική εξουσία), με την καντoνοποίηση της επικράτειας, με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, αλλά και του κράτους δικαίου, με τη λεηλασία των εισοδημάτων και της περιουσίας του λαού, με τον ορυμαγδό των ασφαλιστικών κεκτημένων, με την εξόντωση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων, με αποκαθήλωση των «δογμάτων» της εξωτερικής πολιτικής, με τα στρογγυλέματα στην παιδεία, με την διακυβέρνηση με τη μέθοδο της δοκιμής και της πλάνης ( βλέποντας και κάνοντας), ωσάν η Ελλάδα να ήταν ο κλουβί του Skiner, με τον καταιγισμό, μέχρι μπουκώματος, ευφημισμών από ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια και το βλέμμα δεν παθαίνει τη φυσιολογική μύση στο ψέμα, και τόσων άλλων ων ουκ έστιν αριθμός.

Και όλ’ αυτά για να εισέλθουμε καθαρμένοι από τις αυταπάτες της ιδεολογίας στη νέα, εξαχνωμένη από τους ανθρώπους, μετανεοτερική εποχή. Στον απρόσωπο, ουδέτερο, αποϊδεολογικοποιημένο χώρο των αγορών και της χρηματοπιστωτικής αλήθειας.

Μιας αλήθειας που ενώ εδράζεται στο στυγνό ορθολογισμό των οικονομικών δεικτών, βάζει τη μεταφυσική απ’ το παράθυρο, υποκαθιστώντας το κράτος με τη νέα μεγάλη ετερότητα, τις αγορές. Γιατί ποιος μπορεί να υποδείξει που είναι οι αγορές; Παντού και πουθενά. Στο χώρο του φαντασιακού! Η αγορά είναι εικονική, ένα οικονομικό φράκταλ, ο νέος Λεβιάθαν του Hobbes που απορροφά την κοινωνική ολότητα ανάγοντας την εντελέχειά της στην αφηρημένη, ωστόσο, εύληπτη συνάρτηση κόστους – τιμής. Όμως η κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό μόρφωμα, είναι υπαρκτική οντότητα που μέσα της πραγματώνεται η ανθρώπινη ζωή. Και καμιά οικονομική θεωρία, καμιά επιστήμη δεν απαντά στο γιατί υπάρχουμε. Ο  ρασιοναλισμός του επιστημονικού σταδίου και ο οικονομικός φιλελευθερισμός προκάλεσαν αυτό που ο Weber αποκάλεσε «απομάγευση του κόσμου», ως αναγκαίας προϋπόθεσης της προόδου, με μια παρενέργεια όμως : την έλλειψη νοήματος.

Ειδικά σε συνθήκες οικουμενισμού ο σύγχρονος καπιταλισμός της ύστερης νεοτερικότητας, όπως τον προσδιόρισε ο Habermas, οδηγεί στην κατάργηση των θεσμικών ερεισμάτων της κοινωνίας που αυτός δημιούργησε και στην απώλεια βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακυρώνει τις ίδιες τις κοινωνικο-θεσμικές βάσεις αναπαραγωγής του που διαμορφώθηκαν τον 20ο αιώνα οδηγώντας σε ένα ιδιότυπο κοινωνικό Απαρτχάιντ με στρατιές αποκλήρων και νεόπτωχων, με διαδικασίες ταχείας προλεταριοποίησης κυρίως μέσω της αποσυγκρότησης των μεσοστρωμάτων και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους.

Στη διαδικασία αυτή, ο δημόσιος  χαρακτήρας των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών θεσμών – για να επικεντρώσουμε στον πυρήνα του κοινωνικού κράτους – μετατρέπεται σε άτυπο ατομικό δικαίωμα με κριτήριο την ανταποδοτικότητα, μια εξέλιξη που νοηματοδοτείται ευθέως από μηχανισμούς αγοράς, οδηγώντας σε νέο πρότυπο αξιολόγησης της προσωπικής διαδρομής και της πορείας βίου. Η ζωή χάνει την αυταξία της, κατακτώντας τη δικαίωσή της με όρους μιας αγοραίας μετααξιολόγησης και μόνο στο βαθμό που η εργασία του ατόμου συνεισφέρει στη διαδικασία κεφαλαιακής συσσώρευσης. Μετά δε το τέλος του εργάσιμου βίου ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να οχλεί  τους ενεργούς συντελεστές παραγωγής.

Η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους δεν είναι ένα συγκυριακό γεγονός – παρότι  δεν πρέπει αυτό να εκληφθεί ως δικαιολόγηση όσων συμβαίνουν στη χώρα μας. Απλώς η αποδόμηση χρειάζεται συγκεκριμένες πολιτικές συνομαδώσεις και εδώ συναντώνται όσοι έχουν κοινές προσλαμβάνουσες για το κράτος – έθνος: οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι μονεταριστές με τους ρεφορμιστές του σοσιαλισμού- αλλά υποκεφάλαιο ενός ευρύτερου γίγνεσθαι που διαρρέει το σύνολο του πλανητικού κοσμοσυστήματος και του οποίου θέτει σε αμφισβήτηση την πολιτισμική και πολιτική συνοχή και τις όποιες εθνικές και πολιτειακές αναφορές. Τα κράτη συγκροτούν εφεξής ένα είδος συγκοινωνούντων δοχείων εντός των οποίων οι αναταράξεις γίνονται αισθητές διασυστημικά κυρίως στους τομείς με τη μέγιστη κινητικότητα όπως το κεφάλαιο και η εργασία.

Υπό τις συνθήκες αυτές το κράτος-έθνος παύει να αποτελεί το ανθρωποκεντρικό στεγανό της μεταφεουδαλικής / νεοτερικής Ευρώπης. Η απομείωση της ισχύος του επιτρέπει την απρόσκοπτη μετακίνηση κεφαλαίων και μεγάλων πληθυσμιακών μεγεθών από την «περιφέρεια» στο κέντρο (μετανάστευση) με συνέπεια την αποσυγκρότηση του πολίτη/εργαζόμενου ως προσώπου, φορέα, δηλαδή, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων εντός μιας συνεκτικής πολιτικής και δικαιικής τάξης. Η εργασία μετατρέπεται σε εμπόρευμα, εξηρημένη του ανθρώπινου υποκειμένου που μετατρέπεται σε διαθέτη εργατικής δύναμης, ευπειθούς, ευήθους και εκτεθειμένου από την απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του θεσμικού εν γένει πλέγματος προστατευτισμού. Μόνος σε ένα ετεροβαρές τετ α τετ με τον εργοδότη, υπό την πίεση ενός εφεδρικού στρατού εργασίας έτοιμου να απαλλοτριώσει εργατική δύναμη, σωματική, αλλά και διανοητική (το κογκνιταριάτο που προφήτευε ο Tofler), άνευ όρων.

Το πρόταγμα της πλήρους απασχόλησης σε συνθήκες καλπάζουσας οικονομικής μετανάστευσης γίνεται ολοένα και πιο χιμαιρικό, αλλά δεν είναι αυτό το μείζον, ούτε και το ζήτημα της φτηνής εργασίας. Το πραγματικό πρόβλημα / απειλή είναι α) η αποδυνάμωση της δυνατότητας του πολίτη να υποστηρίξει πολιτικά την εργασία του, β) η αποκατάσταση της συλλογικής συνοχής από την εθνοτική και πολιτισμική πολυσημία που αναιρεί την αιτιακή εστία της πολιτειότητας (δημοκρατίας) και γ) μέσω αυτής της διαδικασίας, η εισαγωγή της κοσμοσυστημικής ανομίας και της διεθνούς ισχύος εντός του κράτους, αφού (αυτό) χάνοντας την οργανική του σύνδεση με την κοινωνία αδυνατεί να εγγυηθεί τόσο την ασφάλεια του πολίτη, όσο και την εθνοτική αυθυπαρξία του, στοιχείο ακριβώς της αναγνωρισιμότητάς του, της οικείωσης της «θεμελιώδους κοινωνίας και της ατομικής ελευθερίας.

Η διάρρηξη της δυναμικής ισορροπίας στη σχέση κράτους-κοινωνίας-αγοράς και η ολοκληρωτική κυριαρχία της τελευταίας θέτει ένα πρόβλημα προτίστως γνωσιολογικό: την απορρόφηση της πολιτικής και της κοινωνίας από την οικονομία και το κατά πόσον αυτή η εξέλιξη συνιστά την απόληξη μιας τελεολογικά προσδιορισμένης διαδικασίας.

Η μετάταξη, όπως είπαμε, της εργασίας από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική συμπαρασύρει και μετατάσσει τη σχέση του πολίτη με την πολιτική στον ιδιωτικό χώρο, αφού η πολιτική αδυνατεί να διασφαλίσει το γενικό συμφέρον (όσο ασαφής και ύποπτη είναι η έννοια αυτή). Η κοινωνία πολιτών αποσυντίθεται σε ιδιωτεύοντα άτομα. Παρόλα αυτά η διχοτομία πολιτικής και κοινωνίας δεν είναι ένδειξη αποπολιτικοποίησης, αλλά μάλλον της κρίσης του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίσαμε. Στην ουσία η αποστασιοποίηση από το καταρρέον πολιτικό σύστημα είναι ο αναγκαίος απορφανισμός του πολίτη από το θνήσκον κράτος ως κυρίαρχου πλαισίου κοινωνίας του μεταφυσικού (κατά Komte) σταδίου και η ανάδυση του νέου πολιτικού υποκειμένου.

Το ερώτημα για τα επόμενα χρόνια θα τεθεί με μέγιστη ένταση: Θα παραμείνει το κράτος-έθνος η καλύτερη οργανωτική δομή στον αγώνα της παγκόσμιας κατανομής (πόρων και ισχύος), θα συνεχίσει να είναι η ανταγωνιστικότερη πολιτική και οικονομική μονάδα σε πλανητικό επίπεδο; Την όποια απάντηση θα δώσει η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης περίπτωσης και όχι ο αθεράπευτος έρως για το κράτος η, εξίσου, το ανάθεμα και οι τυφλές κατάρες γι αυτό.

Ειδικά για ευάλωτα κράτη, όπως η Ελλάδα, που τελούν υπό έμπρακτη πολιτική και οικονομική εξάρτηση και των οποίων η γεωπολιτική αξία είναι υψηλή, το ζήτημα μπορεί να πάρει τη μορφή εσχάτου διλήμματος: Υποταγή ή εξέγερση! Υποταγή σε μια ισχυρότερη δύναμη για να μην αποκοπούν από την πλανητική εξέλιξη ή εξέγερση ενάντια στον οικουμενισμό των ισχυρών. Φυσικά η απάντηση είναι εξέγερση, όχι όμως εκείνη που συνοδεύεται από ανακαινίσεις παραδοσιακών ψευδοπροσοψεων για λόγους ψυχικής υπεραναπλήρωσης των υπερεθνικιστών, ούτε εκείνη της αριστερής κενολογίας περί εκμηδένισης των στρατιωτικών δαπανών, περί οικουμενικής ειρήνης και του αφελούς δόγματος «όπου περνούν εμπορεύματα δεν περνούν στρατοί».

Σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης παραγωγής και κατανάλωσης το ζήτημα είναι η διανομή και είναι φύσει πολιτικό και ως τέτοιο θα παράγει αενάως πολιτική σύγκρουση. Επομένως το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει ο οικονομικός ολοκληρωτισμός είναι να καταργήσει τον πόλεμο μεταξύ εθνών (αφού θα τα έχει εξαλλοιώσει) και να τον μετατρέψει σε εμφύλιο εσαεί. Εξέγερση λοιπόν! Ρεαλιστική με γρήγορο εκσυγρονισμό, χωρίς ψευτοδιλήμματα: Δύση ή Ανατολή, Φρίντμαν ή Κέυνς και κυρίως με ένα πολιτικό υποκείμενο που να σκέφτεται εθνικά.

 

 

 

http://heniohein.wordpress.com/

 

 

Ο πρώτος ιδιωτικός πόλεμος της ιστορίας. Αυτοί που κέρδισαν όλες τις μάχες θα χάσουν τον πόλεμο. Η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και τα εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας.

Όταν το 1991 ο Τζώρτζ Μπους ο πρεσβύτερος επιτέθηκε στο Ιράκ και προσπάθησε να θεμελιώσει τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, στην πραγματικότητα προκάλεσε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο. Έναν πόλεμο πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έναν παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος μπορεί να μην είχε το προκλητικό αίμα των προηγούμενων πολέμων, αλλά οι συνέπειές του ήταν εξίσου άσχημες για όλους τους λαούς. Έναν παγκόσμιο πόλεμο οικονομικό, του οποίου οι συνέπειες μπορεί να μην άφησαν πίσω τους νεκρούς, ακρωτηριασμένους και ερείπια, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν εξίσου ολέθριες τόσο για τους λαούς όσο και για το ίδιο το περιβάλλον.
Εξαιτίας εκείνου του πολέμου φτάσαμε στο σημερινό σημείο. Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων να λιμοκτονεί καθημερινά. Φτάσαμε στο σημείο να πεθαίνουν κάθε λίγα δευτερόλεπτα ανθρώπινα βρέφη από την πείνα και από αρρώστιες, τις οποίες η ανθρωπότητα θεωρεί ότι τις έχει νικήσει. Φτάσαμε στο σημείο ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού να προσπαθεί να επιβιώσει με ένα δολάριο την ημέρα. Φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν χιλιάδες συνάνθρωποί μας, που, για να επιβιώσουν, φτάνουν στο σημείο να γίνονται ζωντανά πειραματόζωα των φαρμακευτικών εταιρειών. Φτάσαμε στο σημείο να μπορούν κάποιοι ιδιώτες να αποφασίζουν στα γραφεία τους να κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις εναντίον ολόκληρων λαών.
Αν αυτά τα τραγικά συμβαίνουν στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο και νομίζουμε ότι δεν μας αφορούν, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι συμβαίνουν εξίσου άσχημα πράγμα και στον υποτιθέμενο ανεπτυγμένο κόσμο. Στον δικό μας κόσμο. Τα εργοστάσια έχουν κλείσει και οι λαοί έχουν βυθιστεί στην ανεργία και τη φτώχεια. Οι αρρώστιες της σύγχρονης εποχής —και οι οποίες συνδέονται άμεσα με το άγχος των χρεών και την αγωνία για την επιβίωση— «θερίζουν» στην κυριολεξία τους πληθυσμούς. Ο πόλεμος αυτός, δηλαδή, όχι απλά μας αφορά, αλλά είχε τις απόλυτες συνέπειές του στην ανεπτυγμένη Δύση.
Απλά, επειδή αυτές οι συνέπειες δεν είναι τόσο θεαματικές όσο είναι μετά από έναν συμβατικό πόλεμο, πολλές φορές δεν αξιολογούνται στον βαθμό που πρέπει και ως εκ τούτου περνάνε απαρατήρητες. Αν δηλαδή σε έναν συμβατικό πόλεμο το θέαμα του διαμελισμένου νεκρού είναι θεαματικό, αυτό δεν τον κάνει περισσότερο θύμα από κάποιον που «σβήνει» από παθολογικά αίτια σε ένα νοσοκομείο. Αν σε έναν συμβατικό πόλεμο το εργοστάσιο βομβαρδίζεται και είναι ορατό απ’ όλους το αποτρόπαιο φαινόμενο, δεν έχουμε μικρότερο κακό όταν το ίδιο εργοστάσιο βάζει «λουκέτο» και μετατρέπεται σε ένα σωρό από παλιοσίδερα, τα οποία απλά δεν διαλύθηκαν.
Οι συνέπειες του πολέμου δηλαδή ήταν άμεσες και τρομακτικές, άσχετα αν δεν ήταν θεαματικές. Το ίδιο συνέβη και σε όλες τις υπόλοιπες κλίμακες. Κάποτε οι κοινωνικές καταστροφές, που ακολουθούσαν τους πολέμους, ήταν τόσο ορατές, που ακόμα και οι πιο αδύναμοι πολίτες αντιλαμβάνονταν ότι τα περιθώρια των κρατών για κοινωνική πολιτική ήταν απειροελάχιστα. Αντιλαμβάνονταν οι συνταξιούχοι ότι οι συνέπειες του πολέμου θα έκαναν επισφαλή και τη δική τους επιβίωση, εφόσον δεν υπήρχαν ταμεία να δώσουν συντάξεις. Αντιλαμβάνονταν οι εργαζόμενοι ότι οι συνέπειες του πολέμου θα έκαναν επισφαλή και τη δική τους επιβίωση, εφόσον δεν υπήρχαν εργοστάσια, για να πάνε να εργαστούν.
Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς ανάλογο και κανένας δεν το αξιολογεί όπως πρέπει. Έχει πραγματοποιηθεί ένας καταστροφικός πόλεμος και κανένας δεν κατόρθωσε να μείνει έξω από τις συνέπειες αυτού του τρομερού πολέμου. Κάποιοι «εισβολείς» με πονηρούς τρόπους «βομβάρδισαν» τα εργοστάσια και κατέστρεψαν τη σημερινή γενιά εργαζομένων, βυθίζοντάς την στην ανεργία. Οι ίδιοι άνθρωποι με τους ίδιους πονηρούς τρόπους κατάφεραν και «έφαγαν» και τα χρήματα της προηγούμενης γενιάς των εργαζομένων. Σήμερα στη Δύση οι συνταξιούχοι στην κυριολεξία είναι αντιμέτωποι με ένα παντελώς αβέβαιο μέλλον. Τα ασφαλιστικά τους ταμεία είναι παντελώς άδεια. Μερικούς μήνες περιθώρια έχουν να δώσουν συντάξεις. Μετά ακολουθεί πείνα. Πραγματική πείνα. Αν σκεφτεί κάποιος ότι ήδη τρία εκατομμύρια πολιτών στη μοναδική υποτίθεται «υπερδύναμη» του κόσμου συντηρούνται με συσσίτια, μπορεί να φανταστεί σε τι κατάσταση είναι οι υπόλοιποι.
Όλος ο Πλανήτης σε πλήρη ισοπέδωση. Μια απόλυτη και πρωτοφανής ομοιογένεια για το σύνολο της ανθρωπότητας. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος της ιστορίας, ο οποίος ισοπέδωσε τους πάντες. Πλούσιους και φτωχούς. Ανεπτυγμένους και υπανάπτυκτους. Η Δύση χωρίς εργοστάσια και με τεράστια κοινωνική καταστροφή. Η ενεργή γενιά της άνεργη και οι συνταξιούχοι της χωρίς ασφαλιστική και συνταξιοδοτική κάλυψη. Ο υπόλοιπος κόσμος απλά στα απώτατα όρια της εξαθλίωσης. Βυθισμένος σε έναν νέο Μεσαίωνα με κράτη υπερχρεωμένα, διεφθαρμένα και «μολυσματικά» σε όλες τους τις δραστηριότητες. Κράτη ισοπεδωμένα, τα οποία ξεπουλάνε ό,τι έχει απομείνει με αξία πάνω τους. Δεσμευμένα σε τεράστιες υποχρεώσεις, εξαιτίας αποικιοκρατικών δανείων, «σέρνονται» σε ένα απίστευτο ξεπούλημα. Οι πάντες στην ομηρία συγκεκριμένων κέντρων οικονομικής εξουσίας.
Ο πόλεμος, όπως αντιλαμβανόμαστε, έχει φτάσει στο τέλος του. Έφτασε στο τέλος του, όχι επειδή εκλογικεύτηκαν αυτοί οι οποίοι τον προκάλεσαν, αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτε άλλο ν’ αρπάξουν ή να καταστρέψουν. Ό,τι ήταν όρθιο έπεσε και ό,τι λειτουργούσε σταμάτησε να λειτουργεί. Η απόλυτη καταστροφή. Μια καταστροφή, η οποία εκτός των άλλων απειλεί με μόλυνση και το φυσικό περιβάλλον. Το ανθρώπινο είδος είναι πλέον αναγκασμένο να δώσει τη μάχη επιβίωσης, χωρίς να γνωρίζει κανένας τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια μάχη τη δεδομένη στιγμή. Χωρίς να γνωρίζει κανένας αν υπάρχει αυτήν τη στιγμή γνώση, για να επανέλθουν τα πράγματα σε μια φυσιολογική κατάσταση ή αν επέλθει το χάος της αυτοσυντήρησης και καταστραφούμε πλήρως.
Από τη στιγμή που έχουμε πόλεμο με τέτοια καταστροφή, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. «Αόρατος» ήταν ο πόλεμος και άρα «αόρατοι» ήταν αυτοί που τον προκάλεσαν και τον διεξήγαγαν. Αυτούς τους «αόρατους» λοιπόν πρέπει να βρούμε, για να τους καταλογίσουμε τις ευθύνες. Αυτούς πρέπει να εντοπίσουμε και να τους καταδικάσουμε ως εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας. Άρα πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι μπορούσαν να προκαλέσουν αυτόν τον «Παγκόσμιο Πόλεμο» και ποιοι ήταν αυτοί που τον διεξήγαγαν; Με ποιες συγκεκριμένες πράξεις τους εγκλημάτησαν κατά της ανθρωπότητας;
Τα πάντα ξεκινάνε από την επομένη της λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αναζήτησή μας από εκεί ξεκινά. Γιατί; Διότι μόνον οι τελικοί νικητές εκείνου του πολέμου —και άρα οι σημερινοί κυρίαρχοι— είχαν τη δυνατότητα να προκαλέσουν πόλεμο αυτής της κλίμακας. Εκεί αναζητούμε τους «αόρατους», που κατεύθυναν τις κυβερνήσεις και ενέπλεξαν τους λαούς σ’ αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κυρίαρχες θεωρητικά ήταν ΗΠΑ. Ποιες ΗΠΑ όμως; Ο εργαζόμενος από το Ντιτρόιτ, ο αγρότης από την Αλαμπάμα ή ο βιοτέχνης από το Άρκανσο; Αυτοί δεν παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ. Στην πολιτική, η οποία επηρεάζει τον Πλανήτη.
Αναζητώντας λοιπόν τους υπεύθυνους, φτάνουμε σ’ αυτούς, οι οποίοι διαμορφώνουν την πολιτική των ΗΠΑ. Εκεί εύκολα φτάνεις σε «μυστηριώδεις» οργανώσεις τύπου Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή, Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων κλπ.. Αυτές οι οργανώσεις είναι αυτές οι οποίες διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και «επηρεάζουν» τα υπόλοιπα κράτη, προκειμένου να εφαρμόζουν με θρησκευτική ευλάβεια τα «θέσφατα» της πολιτικής τους. Αυτές οι οργανώσεις δίνουν «πιστοποιητικά» ποιότητας στους ηγέτες που θα τα κυβερνούν. Οι αποφάσεις τους δηλαδή «μεταφέρονται» με τον πιο απόλυτο τρόπο μεταξύ αυτών που τις λαμβάνουν και αυτών που τις εφαρμόζουν.
Αν ψάξει κάποιος ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη αυτών των οργανώσεων, θα διαπιστώσει ότι στην πραγματικότητα γίνεται μια ανακύκλωση των ίδιων προσώπων. Τα ίδια πρόσωπα πρωταγωνιστούν σε όλες τις οργανώσεις. Κυρίαρχα πρόσωπα είναι άνθρωποι όπως οι Ροκφέλερ, Ρότσιτλντ, Βάρμπουργκ, Σιφ, Λέμπ, Γκόλντμαν, Σακς κλπ.. Αυτοί «ίδρυσαν» αυτά τα ιδρύματα με στόχο να ελέγχουν κυβερνήσεις και πρόσωπα. Σ’ αυτά τα ιδρύματα περιφέρονται μονίμως άνθρωποι όπως οι Γκρίνσπαν, Φρίντμαν Κίσινγκερ, Βούλφοβιτς, Πέρλ, Ολντμράιτ κλπ..
Αυτοί όμως είναι Εβραίοι. Μπορούσαν αυτοί μόνοι τους να ιδρύσουν οργανώσεις, οι οποίες ελέγχουν τον κόσμο; Μπορούσαν οι «κατατρεγμένοι», «βασανισμένοι» και «κατεστραμμένοι» Εβραίοι της εποχής να «σκαρφαλώσουν» στην κορυφή του κόσμου; Όχι βέβαια. Άρα προσπαθούμε να βρούμε το «μείγμα», που επέτρεψε σ’ αυτούς τους Εβραίους να ελέγξουν τον κόσμο. Για να βρούμε την άκρη του νήματος, θα πρέπει να βρούμε την «αφετηρία» όλων αυτών των καταστάσεων. Τα πάντα ξεκινούν στην ισοπεδωμένη Ευρώπη της επομένης του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικητές Αμερικανοί έβλεπαν την ευκαιρία της ζωής τους απέναντι στην ισοπεδωμένη Ευρώπη. Την Ευρώπη, η οποία επί αιώνες τους πρόσβαλε και τους υποτιμούσε. Την Ευρώπη, η οποία στην ουσία τους είχε «δημιουργήσει», διώχνοντάς τους με τις θρησκευτικές «κλωτσιές» από τα εδάφη της. Αιρετικοί και πεινασμένοι Ευρωπαίοι ήταν οι «πατέρες» των ΗΠΑ. Ευρωπαϊκή πεινασμένη «πλέμπα» κουβαλούσε το περίφημο Μέι Φλάουερ. Ένας συρφετός πουριτανών βρομιάρηδων, που δεν πλένονταν, αλλά ξεφλουδίζονταν.
Όλοι αυτοί βρέθηκαν στην Ευρώπη μετά τη λήξη του πολέμου. Μπροστά στα ερείπιά της είχαν την ευκαιρία να την εκδικηθούν. Να την ταπεινώσουν και να πάρουν το αίμα τους πίσω. Με ποια δεδομένα όμως θα μπορούσαν να το κάνουν; Αν οι Ευρωπαίοι ξαναστέκονταν στα «πόδια» τους, θα τους έδιωχναν κλοτσηδόν. Τότε αποφάσισαν να συνεταιριστούν με τον «υπόκοσμο» της Ευρώπης. Αυτοί ήταν τα «εργαλεία» τους. Πολύτιμα εργαλεία, γιατί θα μπορούσαν να προδώσουν τους λαούς τους σε όλα τα κράτη. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι συνεργάτες των ναζιστών και οι Εβραίοι. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι κινδύνευαν την επομένη μέρα του πολέμου και υπήρχαν ή συνδέονταν με όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Οι πρώτοι κινδύνευαν να εκτελεστούν από τους λαούς ως προδότες. Οι δεύτεροι κινδύνευαν να μην τους επιτραπεί η επιστροφή στις «πατρίδες» τους. Οι υποτιθέμενοι «θύτες» και τα «θύματα» της προηγούμενης κατάστασης. Αυτούς προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν οι Αμερικανοί, γιατί μόνον αυτοί μπορούσαν να τους είναι χρήσιμοι εις βάρος των Ευρωπαίων.
Στην πραγματικότητα δηλαδή οι Αμερικανοί αποφάσισαν να κάνουν ό,τι προσπάθησαν να κάνουν οι ναζιστές και απέτυχαν. Να κατακτήσουν την Ευρώπη. Απλά θα το έκαναν με διαφορετικό τρόπο και όχι με στρατηγούς και όπλα. Θα το έκαναν με προδότες και χρήματα. Μάλιστα η πρακτική τους δεν θα ήταν απλά η ίδια, αλλά θα δρομολογούνταν ακριβώς με τους ίδιους ανθρώπους. Φασίστες Αμερικανοί θαυμαστές των ναζιστικών θεωριών και πρακτικών θα συνεργάζονταν με αυθεντικούς ναζιστές στην Ευρώπη. Η κεφαλαιοκρατία των ΗΠΑ θα συνεργάζονταν με ναζιστές μεγαλοαστούς. Γιατί μεγαλοαστούς; Γιατί η κεφαλαιοκρατία των ΗΠΑ ήθελε να επεκτείνει τα συμφέροντά της στην Ευρώπη και άρα είχε συγκρουόμενα συμφέροντα με την κεφαλαιοκρατία της. Άρα δεν μπορούσε να συνεργαστεί μ’ εκείνους. Οι μόνοι που απέμεναν ήταν οι αστοί, οι οποίοι δεν είχαν αντίρρηση σ’ αυτήν τους τη φιλοδοξία. Δεν είχαν κεφάλαιο, το οποίο να απειλείται από το αμερικανικό κεφάλαιο, ώστε να έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα μ’ αυτούς. Επιπλέον, όλοι αυτοί ήταν τρομοκρατημένοι και άρα εκβιάσιμοι, επειδή ακριβώς είχαν συνεργαστεί με τους ναζιστές.
Αυτά όλα ήταν χρήσιμα δεδομένα και θα μπορούσαν να τους εξυπηρετήσουν. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Μεγάλο πρόβλημα. Οι Αμερικανοί ήταν παντελώς άσχετοι μ’ αυτού του είδους τους σχεδιασμούς και οι ναζιστές πολύ ορατοί, για να χειριστούν την κατάσταση ως οι μοναδικοί σύμμαχοί τους. Άρα έπρεπε, εκτός από το know how των εκβιαζομένων ναζιστών, να βρουν και ανθρώπους να τους προστατεύουν. Ανθρώπους υπεράνω πάσης ναζιστικής υποψίας, ώστε με τη «μαρτυρία» τους να «νομιμοποιούν» τους ναζιστές. Αυτό θα ήταν το «κλειδί», αν ήθελαν να επιτύχουν τους στόχους τους. Να μπορέσουν να συνεργαστούν ταυτόχρονα τόσο με τους εγκληματίες όσο και μ’ αυτούς που θα μπορούσαν να δίνουν πιστοποιητικά «αθωότητας».
Σ’ αυτό το σημείο μπαίνουν οι Εβραίοι στο παιχνίδι. Γι’ αυτόν τον λόγο τούς ήταν χρήσιμοι. Οι Εβραίοι ήταν αυτοί οι οποίοι εκείνη την εποχή «έδειχναν» τους εγκληματίες και άρα μπορούσαν να συμφωνήσουν για το ποιους δεν θα «δείξουν». Ήταν υπερπολύτιμοι όχι γι’ αυτούς που θα «έδειχναν», αλλά γι’ αυτούς που δεν θα «έδειχναν». Με τον τρόπο αυτόν οι Εβραίοι θα γίνονταν οι ιερές «αγελάδες», που θα εξέδιδαν «πιστοποιητικά» αθωότητας σε όποιους ναζιστές βόλευε και συνεργάζονταν με τους Αμερικανούς. Από εκεί και πέρα τα πράγματα θα ήταν πολύ εύκολα για τους σχεδιαστές της νέας κατάστασης. Οι κεφαλαιοκράτες των ΗΠΑ θα «κατακτούσαν» την Ευρώπη και οι συνεργάτες τους, είτε ναζιστές είτε Εβραίοι, θα συντηρούσαν την «κατάκτηση».
Είναι δυνατόν όμως να υπήρχε τέτοια ανίερη συμμαχία ανθρώπων, οι οποίοι υποτίθεται μισούνταν μεταξύ τους και βρίσκονταν σε σύγκρουση; Οι «δημοκράτες» Αμερικανοί σε συνεργασία με τους ναζιστές; Οι «βασανισμένοι» Εβραίοι σε συνεργασία με τους «βασανιστές» ναζιστές; Οι τρεις μαζί συνέταιροι; Πότε πρόλαβαν και συνεννοήθηκαν πάνω στα ερείπια; Ήπιαν έναν καφέ και πρόλαβαν και τα βρήκαν μεταξύ τους; Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν να συνεννοηθούν. Γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν πολύ πριν το επιχειρήσουν. Γνωρίζονταν από πριν και συνεργάζονταν από πριν καί τα τρία μέρη. Ο παππούς του σημερινού Μπους, ο Πρέσκοτ, ήταν φίλος και συνέταιρος με τον ναζιστή μεγιστάνα Φριτς Θάισεν, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος προμηθευτής στρατιωτικού υλικού του Χίτλερ.
Ο «δημοκράτης» Πρέσκοτ Μπους, στις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είχε εξασφαλίσει δάνειο πολλών εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων στον Χίτλερ, προκειμένου αυτός να αγοράζει πετρέλαιο από την Στάνταρ Όιλ του «ολοκαυτωμένου» Εβραίου Ροκφέλερ. Τα γερμανικά υποβρύχια του Ατλαντικού χρησιμοποιούσαν εβραϊκό πετρέλαιο, αγορασμένο με αμερικανικά δολάρια. Πιθανόν και πολλοί «φούρνοι» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης να ζεσταίνονταν με εβραϊκό πετρέλαιο. Χωρίς εκείνα τα αμερικανικά δολάρια και το εβραϊκό πετρέλαιο ίσως ο Χίτλερ να μην μπορούσε να κάνει ούτε πόλεμο ούτε «ολοκαυτώματα». Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Όταν η Ευρώπη ισοπεδωνόταν και εκατομμύρια Ευρωπαίοι πέθαιναν, η «τριμερής» αυτή συμμορία τα κονομούσε. Άρα υπήρχε ένα παρελθόν συνεργασίας μεταξύ τους.
Όταν λοιπόν αυτοί βρέθηκαν μπροστά στα ερείπια της Ευρώπης, δεν είχαν και μεγάλα διλήμματα ν’ αντιμετωπίσουν. Θα εκμεταλλεύονταν την κατάσταση και άρα τους βόλευε να συνεχίσουν το «όραμα» του Χίτλερ. Το «όραμα» της κατάκτησης της Ευρώπης. Το «όραμα», το οποίο αποδεδειγμένα τους εξασφάλιζε κέρδη. Ο ιδεολογικός «συνοδοιπόρος» και οικονομικός «συνέταιρος» Χίτλερ ήταν αυτός που είχε πεθάνει και όχι ο μηχανισμός του. Αυτός ο μηχανισμός παρέμενε μάχιμος και τέλεια «δικτυωμένος» σε όλη την Ευρώπη. Άρα τι έπρεπε να κάνουν; Να συνεχίσουν να κάνουν αυτό το οποίο ήδη έκαναν επιτυχώς κάποιοι ως πρόσωπα και απλά να μεγιστοποιήσουν την απόδοσή του. Με μια απλή αλλαγή κλίμακας μπορούσαν αυτό να το καταφέρουν. Θα συνέχιζαν τις ίδιες συμπεριφορές σε διαφορετική κλίμακα. Οι αναλογίες θα άλλαζαν και τίποτε άλλο.
«Μπους» θα γινόταν ολόκληρη η αμερικανική κεφαλαιοκρατία και στην ίδια αλλαγή κλίμακας θα ακολουθούσαν οι ναζιστές ως «Θάισεν» και οι Εβραίοι ως «Ροκφέλερ». Η «συμμορία» των τριών φυσικών προσώπων θα γινόταν «συμμορία» τριών ομάδων ανθρώπων. Δεν άλλαζαν δηλαδή δραματικά τα πράγματα. Αυτά τα οποία έκαναν εις βάρος της Ευρώπης υπέρ του Χίτλερ θα τα έκαναν αυτήν τη φορά υπέρ των εαυτών τους. Θα διεκδικούσαν το σύνολο του κέρδους και όχι μόνον ένα μικρό μερίδιο. Στην έννοια «Μπους» θα συμπεριλαμβανόταν και η έννοια «Χίτλερ». Οι «Μπους» θα έκαναν ό,τι έκαναν πάντα κι απλά θα διεκδικούσαν και το μερίδιο του Χίτλερ. Δεν θα ήταν τα εργοστάσια των ναζιστών αυτά που θα μονοπωλούσαν την ευρωπαϊκή αγορά, αλλά τα εργοστάσια των Αμερικανών. Όλα τα υπόλοιπα θα έμεναν ίδια. Είτε μιλάμε για πρόσωπα είτε για συμπεριφορές.
Τότε αποφάσισαν να δημιουργήσουν τις οργανώσεις, που θα τους επέτρεπαν να συντονίζουν αυτά τα ανθρώπινα σύνολα «κατακτητών» και «διαχειριστών» στην επιθυμητή λειτουργία. Τις οργανώσεις, που θα τους επέτρεπαν να ελέγχουν την Ευρώπη και κατ’ επέκταση τον κόσμο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη η εποχή ήταν η εποχή όπου βασίλευε στον Πλανήτη η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Όποιος έλεγχε την Ευρώπη, θα έλεγχε και την «προίκα» της και άρα όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Η βασική οργάνωση, η οποία τους επέτρεπε να ελέγχουν την Ευρώπη και τις ηγεσίες της, ήταν η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Η Λέσχη αυτή είναι η «συντονίστρια» όλων των υπολοίπων οργανώσεων, οι οποίες προϋπήρχαν και απλά έπρεπε να βρεθεί μια νέα «πλατφόρμα», για να συνυπάρχουν υπό τα νέα δεδομένα.
Τα μέλη της δηλαδή δεν εμφανίστηκαν από το «πουθενά». Τα μέλη της ήταν ήδη μέλη παρόμοιων οργανώσεων, οι οποίες προϋπήρχαν και στην προηγούμενη κατάσταση. Οργανώσεων μασονικών, σιωνιστικών, ναζιστικών κλπ.. Οργανώσεων, οι οποίες έπρεπε να «συντονιστούν», για ν’ αντιμετωπιστούν τα νέα δεδομένα. Αυτήν τη Λέσχη ίδρυσαν και οργάνωσαν από κοινού οι συνεργάτες των Αμερικανών. Ο Εβραίος Τζόζεφ Ρέτιγκερ και ο ναζιστής και ενεργό μέλος των Ες Ες πρίγκιπας Μπέρνχαρντ της Ολλανδίας. Υποτίθεται ακόμα έκλαιγαν οι Εβραίοι γύρω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ες Ες και ένας Πολωνοεβραίος δημιουργούσε πολιτική οργάνωση με συνέταιρο έναν διαβόητο «γαλαζοαίματο» Ες Ες. Χρηματοδότες αυτής της οργάνωσης ήταν όλος ο «καλός» κόσμος. Εβραίοι και ναζιστές. Ρότσιλντ, Ρόκφελερ, Schiff, Kuhn, Loeb, Ουόλεμπεργκ κλπ..
Το άλλοθι αυτής της οργάνωσης ήταν η αντιμετώπιση του σοβιετικού κινδύνου. Το τέλειο άλλοθι. Γιατί; Διότι με τον τρόπο αυτόν οι ναζιστές, με τον υποτιθέμενο αντικομμουνισμό τους, συγκαταλέγονταν πλέον στους προστάτες της ελευθερίας και της δημοκρατίας στον Δυτικό Κόσμο. Δεν ήταν πλέον οι εχθροί της δημοκρατίας, αλλά οι μεγάλοι προστάτες της. Επιπλέον με τον εχθρό αυτόν αποκτούσαν δυνατότητα παρέμβασης στο σύνολο των κρατών της Δύσης. Το μέγεθος και η ιδεολογική «ιδιορρυθμία» αυτού του εχθρού δικαιολογούσε απευθείας παρεμβάσεις σε όλα τα κράτη. Αυτή η οργάνωση ανέλαβε να δημιουργήσει όλα τα διεθνή όργανα, που υπηρετούσαν την παγκόσμια ειρήνη.
Για παράδειγμα τον ΟΗΕ. Σε οικόπεδο των Ροκφέλερ χτίστηκε το κτίριο του οργανισμού. Ο μακροβιότερος γραμματέας του ήταν ο διαβόητος Κουρτ Βαλτχάιμ. Αυτός, που στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ήταν ένας σκληρός ναζιστής με κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Καριέρα μεγάλη στον οργανισμό έκανε και ο επίσης διαβόητος Κόφι Ανάν. Άλλη μεγάλη προσωπικότητα με «ευαισθησίες». Το κουμάσι από το Κουμάσι της Αφρικής, διέπρεψε κι αυτό με την αξία του. Μάλλον σύμπτωση θα ήταν το γεγονός ότι ήταν σύζυγος της ανιψιάς του Ουόλεμπεργκ. Ενός δηλαδή από τους ιδρυτές και κύριους χρηματοδότες της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Οι ίδιοι άνθρωποι για τους ίδιους λόγους και με το ίδιο αντικομμουνιστικό «άλλοθι» δημιούργησαν όλες τις διεθνείς οργανώσεις, οι οποίες ελέγχουν τον Πλανήτη. Η πρόσφατη περίπτωση της Σερβίας είναι η ιδανική, για να καταλάβει κάποιος το πώς ελέγχεται ο κόσμος από αυτές τις οργανώσεις. Αυτοί δημιούργησαν το ΝΑΤΟ, το οποίο επιτέθηκε στη Σερβία. Αυτοί δημιούργησαν και την Παγκόσμια Τράπεζα με πρώτο πρόεδρο τον Εβραίο Ευγένιο Μάγιερ. Τον πατέρα της Κάθριν Γκράχαμ, η οποία είναι ηγετικό στέλεχος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Την τράπεζα, που θα «βοηθούσε» τη Σερβία να «σωθεί» μετά την ισοπεδωτική επίθεση του ΝΑΤΟ. Αυτοί δημιούργησαν και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προεδρεύει η «Βρετανίδα» Ρόζαλιν Χίγγινς, η οποία δεν είναι άλλη παρά η Εβραία Ρόζαλιν Κοέν. Το δικαστήριο, το οποίο ίδρυσαν οι Αμερικανοί και το οποίο έχει δικαιοδοσία πάνω σε όλα τα κράτη εκτός από τις ΗΠΑ. Το δικαστήριο, το οποίο δεν έχει αρμοδιότητα πάνω σ’ αυτούς —που αποδεδειγμένα με ψέματα οδηγούν το ΝΑΤΟ σε ανθρωποσφαγές— και θα δίκαζε «δίκαια» τους Σέρβους ηγέτες τους οποίους στοχοποίησε το ΝΑΤΟ.
Αυτές οι «μυστικές» ιδιωτικές Λέσχες —οι οποίες λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία—, ελέγχοντας οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Δικαστήριο κλπ., είχαν τη δυνατότητα να ελέγχουν το σύνολο της μεταπολεμικής τάξης. Όποιος δεν τους βόλευε, απλά αποβαλλόταν από την ιδιωτική τους διεθνή «νομιμότητα». Όποιος τους ενοχλούσε, απλά καταστρεφόταν, εφόσον, έχοντας πρόσβαση στα αρχεία όλων των μυστικών υπηρεσιών Δύσης και Ανατολής, μπορούσαν να τον καταστρέψουν με τα στοιχεία που διέθεταν. Όποιο κράτος τους αμφισβητούσε, καταδικαζόταν με κάποιο «ψήφισμα» του ευαγούς ιδρύματος με τον πομπώδη τίτλο ΟΗΕ. Όποιο κράτος επέμενε να τους ενοχλεί, απειλούταν με οικονομική καταστροφή. Μόνον όποιος λειτουργούσε υπέρ των συμφερόντων τους μπορούσε να κάνει ό,τι έγκλημα ήθελε, χωρίς ποτέ να τιμωρηθεί, εφόσον έλεγχαν το Διεθνές Δικαστήριο. Δικό τους το «καρπούζι», δικό τους και το «μαχαίρι». Κύπριοι, Ταμίλ, Βιετναμέζοι, Κορεάτες, Ιρακινοί, Σέρβοι, Σομαλοί κλπ., γνωρίζουν ακριβώς αυτό το οποίο θέλουμε να πούμε. Μάτωσαν για να το μάθουν.
Για σχεδόν σαράντα χρόνια τα πάντα λειτουργούσαν τέλεια γι’ αυτούς. Η Ευρώπη είχε γίνει «οικόπεδό» τους και αυτοί έχτισαν την αυτοκρατορία τους πάνω σ’ αυτήν. Πάνω στα «χαλάσματα» που άφησε ο Χίτλερ «έχτισαν» το αμερικανικό «παλάτι». Δεν άφησαν την ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία ν’ αναπτυχθεί και έλεγχαν απόλυτα την αγορά της. Από εκεί και πέρα ήταν όλα εύκολα για εκείνους. Ήταν στην κυριολεξία «καταδικασμένοι» σε μια μόνιμη επιτυχία. Αμερικανοί, ναζιστές και Εβραίοι, βαθύπλουτοι και «δοξασμένοι» προστάτες της ελευθερίας και της δημοκρατίας στον Πλανήτη. Εκ του ασφαλούς υψηλόβαθμοι καριερίστες και «δαιμόνιοι» επιχειρηματίες.
Μέσα από τους «διαδρόμους» της Λέσχης έκαναν καριέρες και περιουσίες. Μέσα από αυτήν τη χρυσή «μήτρα» παράχθηκαν όλα τα γνωστά σήμερα σε όλους Golden Boys. Άνθρωποι, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή που εντάσσονταν στο «στεγανό» σύστημα ιδιωτικής εκπαίδευσης —το οποίο έλεγχε απόλυτα η Λέσχη— «ταξίδευαν» εκ του ασφαλούς μέχρι τις ύπατες θέσεις στις ηγεσίες των κρατών και των πολυεθνικών εταιρειών. Ξαφνικά όμως απειλήθηκαν με καταστροφή. Το πρόβλημα ξεκίνησε, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Όταν δηλαδή κατέρρευσε το βασικό «συστατικό» του σχεδιασμού τους. Η βασική δικαιολογία για το «άλλοθί» τους. Ο μέγας εχθρός κατέρρευσε και τα κράτη δεν είχαν λόγο να υποτάσσονται σ’ αυτούς.
Ξαφνικά, δηλαδή, βρέθηκαν σε μια κατάσταση, η οποία τους απειλούσε. Το ιδεολογικό δίπολο, που εγκλώβιζε τα κράτη και τους λαούς στη «μάντρα» τους, δεν υπήρχε. Τα εθνικά κράτη απειλούσαν με «επιστροφή» στο προσκήνιο και αυτό σήμαινε ότι οι Αμερικανοί και οι συνεργάτες τους κινδύνευαν με «αποπομπή» από την Ευρώπη και βέβαια από την αγορά της. Τα νέα κράτη, το οποία θα αναδύονταν από την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, θα έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο επικίνδυνη. Μυστικές υπηρεσίες θα κατέρρεαν και τα αρχεία τους θα δίνονταν στη δημοσιότητα. Αυτό από μόνο του έκανε πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους.
Τι θα γινόταν, αν αποκαλυπτόταν ο ρόλος τους; Τι θα γινόταν, αν οι λαοί μάθαιναν την αλήθεια; Την αλήθεια για τη «βοήθεια» των Αμερικανών στον πόλεμο; Την αλήθεια για το ναζιστικό παρελθόν των «μεγάλων» Ευρωπαίων πολιτικών της μεταπολεμικής περιόδου; Την αλήθεια για το σταλινικό καθεστώς; Την αλήθεια για το «Ολοκαύτωμα» των συνεταίρων των ναζιστών; Η «παράσταση» απειλούνταν να κλείσει με βία για κάποιους. Είναι βέβαιον ότι θα υπήρχε βία, γιατί υπήρχε μια άνευ προηγουμένου κοροϊδία των λαών. Αν ψάξει κάποιος σε όλα τα κράτη, θα διαπιστώσει εύκολα ότι όλοι οι συνεργάτες των ναζιστών, δοσίλογοι και χαφιέδες έγιναν ως δια μαγείας οι προστάτες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Δεν είχε μόνον η Ελλάδα αυτό το «προνόμιο». Όλα τα κράτη της Ευρώπης ήταν εξίσου «προνομιακά».
Τότε αποφάσισαν να κάνουν αυτό το οποίο θα εξετάσουμε παρακάτω και το ονομάζουμε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Άρχισαν να μεθοδεύουν τα πράγματα, προκειμένου να «επιτεθούν» σε όλον τον κόσμο. Τότε αποφάσισαν ότι τους συμφέρει ,για να σταματήσουν την «ανάδυση» των εθνικών κρατών —και άρα την εκδήλωση των ειδικών συμφερόντων τους— να ιδρύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τους ήταν πιο εύκολο να την ελέγχουν ως σύνολο και αυτοί την δημιούργησαν σύμφωνα με μαρτυρία του Τζώρτζ Μακ Γκι, επιφανούς μέλους της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Τότε αποφάσισαν να δώσουν σ’ αυτό το ενιαίο υπερκράτος και το ενιαίο νόμισμα, σύμφωνα με μαρτυρία του τραπεζίτη Τζακ Σάινκμαν, επίσης μέλους της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Με αυτήν την προετοιμασία φτάσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Ο «κύβος» είχε ριφθεί, όταν ο αυτοκράτορας της Μόσχας έγινε πιτσαδόρος. Έπρεπε πλέον να δράσουν, αν ήθελαν να επιβιώσουν ως κυρίαρχοι του Πλανήτη. Τότε αποφασίστηκε να κηρυχθεί ο «βουβός» Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η μόνη ιδιομορφία του είχε σχέση με την οικονομική του φύση. Σε όλα τα άλλα ήταν ένας πραγματικός Παγκόσμιος Πόλεμος. Στόχος του ήταν η εκ νέου ισοπέδωση του κόσμου, ώστε να μπορέσουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα και να τα επεκτείνουν. Ήταν μονόδρομος γι’ αυτούς η επέκταση. Ό,τι επιχείρησε να κάνει ο Χίτλερ στην Ευρώπη και το εκμεταλλεύτηκαν οι ίδιοι, θα το επιχειρούσαν στο σύνολο του Πλανήτη. Θα κατέστρεφαν τα παραγωγικά κεφάλαια των λαών, ώστε να μπορούν στη συνέχεια να επιβάλλουν μόνον τα δικά τους στην αγορά. Θα έβαζαν «λουκέτο» στα εργοστάσια και δεν θα τα βομβάρδιζαν. Σ’ αυτόν τον σχεδιασμό υπήρχαν ρόλοι. Κάποιοι θα αναλάμβαναν τον ρόλο του Χίτλερ και κάποιοι άλλοι τον ρόλο του Πρέσκοτ Μπους.
Με τον Μπους τον πρεσβύτερο και τον Κλίντον —οι οποίοι ήταν μέλη αυτής της Λέσχης— να εναλλάσσονται στον ρόλο του «Χίτλερ», ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο πρώτος ιδιωτικός πόλεμος στην ιστορία των ανθρώπων. Το γεγονός ότι στο Ιράκ επιτέθηκαν οι ΗΠΑ ή στη Σερβία το ΝΑΤΟ, δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν ήταν πόλεμος των ΗΠΑ. Ήταν πόλεμος αυτών που τον πραγματοποιούσαν για τα προσωπικά τους κέρδη και οι οποίοι απλά έλεγχαν τον στρατό των ΗΠΑ. Ο πόλεμος στη Σερβία δεν ήταν πόλεμος των συμμάχων, που συνθέτουν το ΝΑΤΟ. Ήταν πόλεμος των ίδιων ανθρώπων, που τον πραγματοποιούσαν για τους ίδιους λόγους και απλά έλεγχαν τον στρατό της συμμαχίας. Ήταν ο πόλεμος των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και όλων των «δοχείων» γύρω από αυτήν.Γύρω από τον μεταβλητό «Χίτλερ» της ναζιστικής Νέας Τάξης υπάρχουν οι μόνιμες «σταθερές». Οι Εβραίοι, που δρομολογούν τις συμπεριφορές και τις επιχειρηματολογίες τους. Άσχετα δηλαδή με το γεγονός ότι στη θέση του «Χίτλερ» εναλλάσσονται οι Μπους, οι Κλίντον κλπ., γύρω τους υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι μόνιμα οι ίδιοι. Άνθρωποι επίσης της λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Εβραίοι στην πλειοψηφία τους. Άνθρωποι όπως οι Κίσινγκερ, Βούλφοβιτς, Ολντμπράιτ, Ράμσφελντ, Πέρλ, Χόλμπρουκ κλπ.. Γύρω από αυτούς κινούνται σταθερά άνθρωποι της Λέσχης όπως ο Πάουελ, η Ράις κλπ..Αυτοί ξεκίνησαν τον πόλεμο και πάντα για έναν πόλεμο απαιτείται η επιχειρηματολογία. Έπρεπε να βρεθεί ένας εχθρός, που θα «δικαιολογούσε» την αναγκαιότητά του. Κανένα πρόβλημα. Μόνοι τους χρηματοδότησαν την ισλαμική τρομοκρατία και μόνοι τους την πρόβαλαν στα δικά τους διεθνή ΜΜΕ. Στην αρχή ο Σαντάμ και μετά ο Μπιν Λάντεν, τούς έδωσαν το «άλλοθι» που χρειάζονταν. Πάνω σ’ αυτό το «άλλοθι» έχτισαν την επιχειρηματολογία τους οι «θεωρητικοί» της Νέας Τάξης. Οι Εβραίοι Χάντιγκτον, Τσόμσκι και ένας «στρατός» ολόκληρος από Εβραίους των μίντια με επικεφαλής ένα από τα πλέον επιφανή στελέχη της Λέσχης τη διαβόητη Κάθριν Γκράχαμ της Ουάσιγκτον Ποστ. Ό,τι ήταν ο «αντικομμουνισμός» για τον Χίτλερ, έγινε η «αντιτρομοκρατία» για τον νέο «Χίτλερ» με τα πολλά πρόσωπα και την ίδια «ιερή» αποστολή. Την αποστολή να «σώσει» τον κόσμο.Από εκεί και πέρα ήταν έτοιμοι να διεξάγουν τον πόλεμο που τους εξυπηρετούσε. Τον πόλεμο, που εξυπηρετούσε τα ιδιωτικά συμφέροντα των μελών της Λέσχης. Τα συμφέροντα των συνεταίρων. Τα συμφέροντα της τρόικας. Των Αμερικανών κεφαλαιοκρατών, των ναζιστών Ευρωπαίων μεγαλοαστών και βέβαια των Εβραίων. Απλά, επειδή ο «πόλεμος» αυτός απαιτούσε πολύ μεγάλη προσοχή στον χειρισμό του, τη διεξαγωγή του ανέλαβαν κατ’ αποκλειστικότητα οι Εβραίοι. Οι «Μωϋσήδες», που θα μας οδηγούσαν τον «παράδεισο» της Νέας Τάξης. Οι «Μωϋσήδες», που θα έπαιρναν τη «μαγκούρα» των διεθνών οργανισμών, για να οδηγήσουν τους λαούς στη «Γη της Επαγγελίας». Θα περνούσαν «ερήμους», θα έσχιζαν «θάλασσες» και θα μας οδηγούσαν.Γιατί οι Εβραίοι θα αναλάμβαναν αυτόν τον τόσο σημαντικό ρόλο; Γιατί είναι οι απόλυτα ειδικοί στην άσκηση σκληρής εξουσίας μέσω του χρήματος. Οι απόλυτα ειδικοί στον έλεγχο και την καταστροφή του κεφαλαίου μέσω του χρήματος. Οι απόλυτα ειδικοί στη δημιουργία μονοπωλίων στην αγορά. Οι απόλυτα ειδικοί στον χειρισμό του ανώτατου κεφαλαίου των Πνευματικών Δικαιωμάτων. Οι απόλυτα ειδικοί στο να κρατούν στα χέρια τους δέκα φανερές εντολές και ταυτόχρονα να εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα, σαν αυτές να ήταν άγνωστες. Οι απόλυτα ειδικοί στην επιχειρηματολογία της «κλάψας» του θύτη, του «εκφοβισμού» του θύματος και της «δαιμονοποίησης» ενός φανταστικού εχθρού, ο οποίος δικαιολογεί τα πάντα. Τρομοκράτες, που να σκοτώνουν συνέχεια και να κλαίνε πιο πολύ ακόμα και από τα θύματά τους, δεν υπάρχουν άλλοι εκτός από τους Εβραίους. Ολόκληρο «εργαστήριο» έχουν στήσει στο Ισραήλ.Όταν θα ολοκληρωνόταν η καταστροφή, θα «έχτιζαν» από την αρχή την νέα αυτοκρατορία. Αυτή ήταν η δουλειά που θ’ αναλάμβανε ο Μπους ο νεότερος. Ο τελειωμένος μεθύστακας. Ο «ήρωας» της εθνοφυλακής. Πάνω στα «συντρίμμια», που θα κληρονομούσε από τον «Χίτλερ» πατέρα του, θα έπαιρνε τον ρόλο του παππού του «Πρέσκοτ». Τον ρόλο αυτού, που θα διαχειριζόταν την κατάκτηση. Απλά, επειδή είναι μειωμένης αντίληψης και λίγο φαντασιόπληκτος, έκανε τον νέο πόλεμο στο Ιράκ, ο οποίος ήταν παντελώς ανώφελος και βέβαια περιττός. Ό,τι ήταν να πάρουν από το Ιράκ με στρατιωτικά μέσα το είχαν καταφέρει με τον πρώτο πόλεμο. Από εκεί και πέρα μόνον ζημιά μπορούσαν να πάθουν με την επανάληψή του.Στο σημείο αυτό φαίνεται η ηλιθιότητα του junior. Ήθελε κι αυτός να παίξει με τα «στρατιωτάκια» και να παραστήσει τον στρατηλάτη. Ήθελε κι αυτός λίγο από τον ρόλο του Χίτλερ. Ήθελε κι αυτός να δείξει ότι είναι Chief and Commander. Το έδειξε με λάθος τρόπο σε λάθος χρόνο και τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Έμπλεξαν οι ΗΠΑ σε μια κατάσταση, η οποία θα τους κοστίσει πάρα πολύ και δεν μιλάμε μόνον για χρήματα. Μιλάμε για μίσος και στοχοποίηση. Οι ΗΠΑ σήμερα είναι μισητές στο σύνολο του Πλανήτη. Έχουν στοχοποιηθεί ως διαρκής απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και αυτό είναι ό,τι χειρότερο για μια δύναμη, η οποία συνδέει την ισχύ της με το «άλλοθι» του προστάτη.Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι τα πάντα έχουν δρομολογηθεί και έχουν εφαρμοστεί από συγκεκριμένα πρόσωπα. Πρωταγωνιστές της κατάστασης είναι οι Μπους. Αυτοί δημιουργούν τα «χνάρια», τα οποία ακολουθούν οι διάδοχοί τους, είτε αυτοί λέγονται Κλίντον είτε Ομπάμα. Επιλέχθηκαν από τη Λέσχη οι Μπους να πρωταγωνιστήσουν στην ανθρώπινη ιστορία. Διατηρούσαν το οικογενειακό «δικαίωμα» από τον Πρέσκοτ Μπους. «Χρωστούσε» η Λέσχη στους Μπους και έπρεπε να τους δώσει σε ρόλους την ιστορική «αντιπαροχή» την οποία δικαιούνταν. Έτσι κάπως αντιλαμβάνεται η Λέσχη τη δημοκρατία. Μόνη της επιλέγει αυτούς που δημιουργούν τα «χνάρια» και οι λαοί επιλέγουν αυτούς που θα τα ακολουθήσουν. Σιγά μην άφηναν μερικούς Λατίνους στη Φλόριντα να απειλήσουν αυτό το «δικαίωμα» με την ταπεινή τους ψήφο.
Ο «Γκαίμπελς» της ναζιστικής Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Πόλεμος αυτού του μεγέθους δεν γίνεται, χωρίς να έχει τον «Γκαίμπελς» του. Χωρίς να έχει τους μηχανισμούς ελέγχου της πληροφορίας. Χωρίς να έχει τους μηχανισμούς παραπληροφόρησης. Χωρίς να έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί πρότυπα και στερεότυπα. Χωρίς να έχει τη δυνατότητα να τρομοκρατεί τους αντιδραστικούς. Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί έπρεπε από τη μία να εξασφαλίσουν συμμαχίες και από την άλλη να κάμπτουν τις αντιδράσεις των διαφωνούντων. Από την μία να μπορούν να «πείθουν» και από την άλλη να μπορούν να «απειλούν». Οι λαοί είχαν αντιστάσεις και αυτές έπρεπε να καμφθούν. Είτε με υποσχέσεις είτε με απειλές, έπρεπε να επιβάλουν τις απόψεις τους.
Όταν όμως επιχειρείς παγκόσμιο πόλεμο, ευνόητο είναι ότι όλα αυτά τα θέλεις σε ένα ανάλογο επίπεδο. Πρέπει να ελέγχεις την πληροφορία σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρέπει να επιβάλεις τη «σιωπή» στους αντιπάλους σου. Πρέπει να προωθείς μόνον την άποψη των δικών σου ανθρώπων. Πρέπει να επιβάλεις μόνον τα πρότυπα τα οποία σε συμφέρουν. Πρέπει να επιβάλεις σε όλο τον κόσμο τους κοινούς εχθρούς που έχεις επιλέξει ότι σε συμφέρουν. Πρέπει να μπορείς να τρομοκρατείς τον κόσμο. Να του δείχνεις τι μπορεί να πάθει, σε περίπτωση που θα μπει στο στόχαστρό σου. Να του δείχνεις τι hi tech μέσα διαθέτεις, για να τον εντοπίζεις και να τον «σέρνεις» στην τιμωρία.
Χρειάζεσαι δηλαδή ένα τεράστιο δίκτυο «πλύσης» εγκεφάλου. Ένα παγκόσμιο δίκτυο παραπληροφόρησης και μια «βιομηχανία» παραγωγής προπαγανδιστικού «υλικού». Ένα Χόλυγουντ, για παράδειγμα. Μια «βιομηχανία» παραγωγής προτύπων και συμπεριφορών. Μια «βιομηχανία» πνευματικού καταναγκασμού και βέβαια εκφοβισμού. Ποιος αμφισβητεί ότι οι ταινίες του Χόλυγουντ έχουν πειθαναγκαστικό στόχο; Ότι προβάλουν συγκεκριμένες νοοτροπίες και άρα προσπαθούν να «δικαιώσουν» τα πρότυπα και τους κοινωνικούς συμμάχους των σημερινών κυρίαρχων; Έχει δει κανένας έργο του Χόλυγουντ με ήρωα έναν βιομήχανο ή έναν εργάτη; Οι βιομήχανοι συνήθως παρουσιάζονται σαν «απειλή» για την κοινωνία. Μια «απειλή», την οποία κάποιοι «καλοί» αστοί πρέπει να σταματήσουν. Οι εργάτες παρουσιάζονται σαν οι βλάκες, οι οποίοι έχουν ανάγκη κάποιον αστό «οδηγό», για να τους σώσει. Ένα άβουλο κοινωνικό «έρμα». Οι «ήρωες» όλων των ταινιών είναι μόνιμα αστοί. Επιχειρηματίες έμποροι, στελέχη επιχειρήσεων, επιστήμονες, κρατικοί υπάλληλοι κλπ..
Τα ανάλογα επιχειρούν και για τον δεύτερο στόχο τους. Εκείνους, τους οποίους δεν μπορούν να τους «πείσουν» με τα επιλεγμένα πρότυπά τους, προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν. Οι ταινίες με τους «υπερήρωες», που κυνηγούν τους «τρομοκράτες» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, χρησιμοποιώντας τα υπέρτατα τεχνολογικά μέσα, αυτόν τον στόχο έχουν. Να κάνουν επίδειξη των μέσων που διαθέτουν οι ισχυροί για την καταστολή. Να τρομάξουν όσους σκέφτονται την αντίδραση —και είναι δυνατόν να το ξανασκεφτούν—, βλέποντας τον εξοπλισμό τους. Να τους πείσουν ότι υπάρχουν πάντα πάνω τους κάποια άγρυπνα μάτια, που τους παρακολουθούν. Πού βρίσκουν την υποδομή και την τεχνογνωσία να δημιουργήσουν τέτοιες ταινίες; Γιατί στο Χόλυγουντ κατοικοεδρεύουν στρατιωτικοί και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών;
Επειδή όμως μιλάμε για εμπλοκή και των Εβραίων στην κατάσταση, θα πρέπει εκτός από το «ωφέλιμο» ν’ αναζητήσουμε και το «τερπνό». Ως Εβραίοι δεν θα μπορούσαν ν’ αντισταθούν στον πειρασμό και να μην προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν και εμπορικά αυτό το πανίσχυρο όπλο. «Ήρωας» το πετυχημένο στέλεχος στην ταινία, αλλά δεν παύει να είναι και καταναλωτικό πρότυπο. «Ήρωας» ο πράκτορας, αλλά γιατί να μην γίνει ακόμα πιο χρήσιμος γι’ αυτούς; Οι ταινίες με τους «υπερπετυχημένους» δημιουργούν καταναλωτικά πρότυπα, τα οποία ωθούν τους πάντες στους δικούς τους «πάγκους». Μιλάμε για «βομβαρδισμό» ανελέητο. Φτάσαμε στο σημείο να μην γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι λαϊκή παράδοση και τι ακριβώς έχει δημιουργηθεί ως «παράδοση» μέσα στα γραφεία των στούντιο. Την παράδοση των διαμαντένιων δακτυλιδιών των αμερικανικών αρραβώνων, το Χόλυγουντ τη δημιούργησε. Κάποιοι παραγωγοί του Χόλυγουντ πληρώθηκαν από τους εμπόρους διαμαντιών και μετά έστειλαν εκατομμύρια αφελών στους πάγκους τους.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι, για να επιχειρήσουν όλοι αυτοί τον ιδιωτικό τους πόλεμο, θα έπρεπε να διαθέτουν τα μέσα, για να επιβληθούν στον Πλανήτη. Να έχουν το «δίκτυο», για να σπρώξουν την «παραγωγή» τους στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του Πλανήτη. Αυτά είναι υποχρεωτικά, αν θέλεις να φτάνει μόνον η άποψή σου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη χωρίς τα «παράσιτα» των αντιδραστικών. Πρέπει ο Πλανήτης να γνωρίζει μόνον ό,τι θέλεις εσύ να γνωρίζει. Να ελέγχεις όχι μόνον αυτά που λέγονται, αλλά κι αυτά που γράφονται. Να ελέγχεις ακόμα και τις εκδόσεις των βιβλίων. Κανένας συγγραφέας και κανένας φιλόσοφος να μην επιβιώνει, αν δεν είναι «ευθυγραμμισμένος» με την άποψή σου. Κανένας να μην γίνεται διάσημος, αν δεν είναι υποταγμένος σ’ εσένα.
Εφόσον εμείς ισχυριζόμαστε ότι η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ξεκίνησε αυτόν τον Παγκόσμιο Πόλεμο, ευνόητο είναι ότι πρέπει να δούμε αν είχε υπό τον έλεγχό της αυτά τα μέσα. Είχε δηλαδή τα προσόντα να ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο; Βεβαίως και τα είχε. Τα είχαν οι Εβραίοι. Στους Εβραίους ανήκουν τα παγκοσμίου βεληνεκούς ΜΜΕ, ξεκινώντας από τα αμερικανικά ΜΜΕ. Τους ανήκουν και είναι υπό τον απόλυτο έλεγχό τους όλα τα μέσα μαζικής πληροφόρησης και προπαγάνδας στις ΗΠΑ. Τα περίφημα δίκτυα CBS, ABC, NBC και CNN. Τους ανήκει και είναι υπό τον έλεγχό τους ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει στο περίφημο «πλυντήριο» συνειδήσεων του Χόλυγουντ.
Ο Σάμερ Ρέντστοουν (το γένος Ροθστάιν) έχει τον έλεγχο στο CBS, στη Viacom, στο MTV (πρόεδρος ο Μπράιαν Γκρέιντεν) και είναι ιδιοκτήτης της Black Entertainment Television. Πρόεδρος του CBS είναι ο Λέσλι Μουνβς, ο μεγάλος ανηψιός του Δαβίδ Μπεν Γκουριόν. Ο Μίκαελ Άισνερ είναι ο κύριος ιδιοκτήτης της Disney-Capitol Cities, που κατέχει το ABC. Ο Ντέιβιντ Γουέστιν είναι πρόεδρος του ABC News. Ο Λόυντ Μπράουν είναι πρόεδρος του ABC Entertainment. Ο Νηλ Σαπίρο είναι πρόεδρος του NBC News. Ο Τζέφρυ Ζούκερ είναι επικεφαλής του NBC Entertainment, με τον Τζακ Μάγιερς δεξί του χέρι. Παρ’ ό,τι ο Ρούπερτ Μέρντοχ του Fox δεν είναι Εβραίος, ο πρόεδρος της εταιρείας Μελ Καραμάζιν, ο νούμερο 2 Πήτερ Τσέρνιν κι οι Γκαΐλ Μπέρμαν και Σάντυ Γκρούσοου, είναι. Ο Μέρντοχ έχει λάβει πολλά βραβεία από διάφορα εβραϊκά ιδρύματα.
Ο Τζέιμι Κέλνερ είναι πρόεδρος της Turner Broadcasting. Ο Γουώλτερ Άιζακσον είναι διευθυντής ειδήσεων στο CNN, όπου βρίσκονται επίσης οι Γουλφ Μπλίτζερ, Λάρυ Κινγκ, Πάουλα Ζαν και η κόρη του Τεντ Κόππελ, Αντρέα. Ο Τζόρνταν Λεβίν είναι πρόεδρος της Warner Bros Entertainment. O Χάουαρντ Στίγκερ της Sony Corp. of America. Ο Ρόμπερτ Σίλερμαν είναι ιδρυτής της Clear Channel Communications. Ο Ιβάν Σέιντενμπεργκ είναι πρόεδρος της Verizon Communications. O Τέντυ Σέμελ (πρώην συμπρόεδρος στη Warner) στη Yahoo. O Μπάρυ Ντίλερ, πρώην ιδιοκτήτης της Universal Entertainment, είναι πρόεδρος της USA Interactive. Ο Τζόελ Κλάιν πρόεδρος των επιχειρήσεων Bertelsmann στην Αμερική (το μεγαλύτερο εκδοτικό συγκρότημα του κόσμου).
Τα ανάλογα αφορούν και τα μεγάλα έντυπα των ΗΠΑ. Ο Μορτ Ζούκερμαν, επικεφαλής του συμβουλίου προέδρων των Μείζονων Εβραϊκών Οργανισμών των ΗΠΑ είναι ιδιοκτήτης των US News, World Report, NY Daily News. Ο Άρθουρ Σουλτσμπέργκερ Τζ. εκδίδει τους New York Times, την Boston Globe, κ.α. Ο Μάρτυ Πέρετζ την New Republic κι ο Γουίλιαμ Κρίστολ την Weekly Standard. Ο Ντόναλντ Γκράχαμ Τζ. είναι πρόεδρος στο Newsweek και στη Washington Post. O Μάικλ Λεντίν του σκανδάλου Ιράν – Κόντρας, εκδίδει το National Review. Ο Ρον Ρόζενταλ κι ο Φιλ Μπρονστάιν διευθύνουν την SF Chronicle. Ο Ντέιβιντ Σνάιντερμαν κατέχει τη Village Voice και άλλα εβδομαδιαία «εναλλακτικά» έντυπα. Στο Χόλυγουντ, που από Εβραίους πήρε τη σημερινή μορφή του ως «πλυντήριο», δεσπόζουν ο Στήβεν Σπήλμπεργκ, ο Ντέιβιντ Γκέφεν κι ο Τζέφρυ Κράντζμπεργκ της Dreamworks, ο Άισνερ της Disney, ο Άμυ Πασκάλ πρόεδρος της Columbia και πολλοί άλλοι.
Ό,τι δεν τους ανήκει ως ιδιοκτησία, απλά το ελέγχουν απόλυτα. Μόνον τους διευθύνοντες συμβούλους όλων αυτών των μηχανισμών να δει κάποιος, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Αυτή είναι η λίστα των Εβραίων CEO, οι οποίοι διοικούν τον παγκόσμιο μηχανισμό «παραγωγής» και «διασποράς» προπαγάνδας της Νέας Τάξης.
RICHARD BERNSTEIN. Western Publishing. childrens books
STUART BLOOMBERG. ABC Head of Entertainment Division.
PETER CHERNIN. 20th Century Fox. dec. 1992 new CEO
MARTIN S. DAVIS. Paramount Comm. CEO
BARRY DILLER. 20th Century Fox. CEO
MICHAEL D. EISNER. WALT DISNEY Co.
STEVEN FRIEDMAN. NBC Executive Producer Nightly News. Hired may 1990 under G.E. (gentile) owned NBC.
LEONARD HARRY GOLDENSON. ABC (Capital Cities ABC TV) (upto 1985. Thomas Murphy now CEO but with same Jewish management)
KATHERINE MEYER GRAHAM. Newsweek, Washington Post. Daughter of Eugene Meyer.
PETER GUBER. Columbia Pictures. 1989. Bought by SONY, Guber replaced Kaufman as CEO.
PETER KALIKOW. New York Post. Real estate devloper.
PETER R. KANN. Dow Jones, Wall St Journal, Barrons
VICTOR A. KAUFMAN. Columbia Pictures. CEO
CHARLES KOPPELMAN. EMI Records CEO
GARY HERSH. Capitol Records CEO
GERALD LEVIN. TIME/WARNER Comm. CO-CEO.
ROBERT MAXWELL. Daily News.
RONNESSEN MBS. Mutual Broadcasting SYS.
SAMUEL NEWHOUSE. Random House, Advanced Publications, Newhouse Broadcasting, (CTV), New Yorker Vogue, Mademoiselle, Glamour, Vanity Fair, HQ, Bride’s, Gentleman’s Quarterly, Self, House & Garden. Newspapers & mags.
MICHAEL OVITZ. Media magnate.
WILLIAM S. PALEY CBS CEO & founder of CBS. 1927. 1983 Partially retired.
SUMNER M. REDSTONE. Viacom MTV Nickelodeon QVC. CEO.
STEVEN J. ROSS. TIME/WARNER Comm. CEO.
JEFF SAGANSKY. CBS Head Entertainment Division.
DAVID SARNOFF. RCA NBC head entertainment div.
ROBERT SARNOFF. RCA NBC CEO (son of D. Sarnoff). RCA and NBC were bought by G.E. in 1986 but Jewish management still exists.
MICHAEL P. SCHULHOF. SONY. Vice chairman.
RICHARD SNYDER. Simon & Schuster.
LEONARD STERN. VILLAGE VOICE. HARTZ pets supply.
ARTHUR OCHS SULZBERGER. New York Times, family circle. McCall’s, M. Frankel, J. Lelyveld, J. Rosenthal – all Jews.
BRANDON TARTIKOFF. Paramount pictures. Chairman.
LAWRENCE A. TISCH. CBS CEO TV, theaters, hotels, insurance. (Before him was 1928 William S. Paley son of russian jews. Retired 1983.)
LEW WASSERMAN.MCA Inc. CEO. 1991. Bought by SONY. but Wasserman still is CEO.
MORTIMER ZUCKERMAN. US News and World Report, DAILY NEWS. New ceo.
Μιλάμε για έναν ολόκληρο «στρατό», ο οποίος ελέγχει τα πάντα στην πληροφόρηση, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και διαχέοντας την «είδηση» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη. Έναν μηχανισμό, ο οποίος στην κυριολεξία αποφασίζει μόνος του ποιος θα γίνει διάσημος και άρα οικονομικά αποδοτικός σε όλους τους κλάδους των δραστηριοτήτων. Μόνοι τους δηλαδή χτίζουν τα «πρότυπα» και μόνοι τους αποφασίζουν ποιοι θα τα ενσαρκώσουν, βιώνοντας την απόλυτη «επιτυχία». Αν δεν ανήκεις στις επιλογές τους, δεν μπορείς να «προοδεύσεις», ακόμα κι αν είσαι ο Ίδιος ο Θεός. Πάντα θα είσαι πίσω από τους δικούς τους «εκλεκτούς». Θα «τρέχεις» σαν τον «άνεμο» και στα παγκόσμια «βάθρα» θ’ ανεβαίνουν οι «κουτσοί».
Αυτή η ελεγχόμενη παραπληροφόρηση μαζί με το «πακέτο» των προτύπων και των διασήμων, που «παράγεται» στις ΗΠΑ, στη συνέχεια περνάει στην «αποικία» τους στην Ευρώπη, για να την αναμεταδώσουν οι δικοί τους άνθρωποι. Οι Εβραίοι της Ευρώπης. Αυτοί ελέγχουν και στην Ευρώπη σε ανάλογο βαθμό τα ΜΜΕ. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε τις προσπάθειες του αμερικανοϊσραηλινού βαρώνου των ΜΜΕ Χαΐμ Σαμπάν ν’ αγοράσει το μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο της Γερμανίας, το KirchMedia. Αν προσθέσουμε την παρουσία του Μέρντοχ στην Ευρώπη, του Ρ. Λώντερ, του Κόνραντ Μπλάκ, του Ντε Μπενεντέτι, κλπ., καταλαβαίνουμε λίγο-πολύ τι γίνεται.
Ο «Γκαίμπελς» ήταν έτοιμος πλέον να «πείσει» τους λαούς ότι δεν ξέφυγαν από τον «κίνδυνο» μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Προσπάθησαν να τους «πείσουν» ότι «κινδυνεύουν» από την «τρομοκρατία» και άρα ότι είχαν ανάγκη τον υπερατλαντικό «σωτήρα». Μόνον η δική του φωνή ακουγόταν στον κόσμο. Ο Εβραίος «Γκαίμπελς» και οι μηχανισμοί του θα μετέφεραν σε όλο τον κόσμο όχι μόνον τις υποσχέσεις, αλλά και τις απειλές. Αυτός θα τους ενημέρωνε για το τι παθαίνουν οι «κακοί», όταν δεν υπακούνε στον «σωτήρα». Η «σωτηρία» ήταν υποχρεωτική για όλους. Ακόμα κι αυτοί που δεν ήθελαν, θα «σώζονταν» υποχρεωτικά. Αν αρνούνταν, θα είχαν την τύχη των θαμώνων του Γκουαντάναμο. Απαγορευόταν ν’ αντιστέκονται σε κάποιον, ο οποίος είχε απευθείας «διάλογο» με τον Κύριο. Στον νέο Μωυσή με τις νέες «εντολές» και την πυρηνική «μαγκούρα».
Οι «Κάιτελ» και «Ρόμελ» της ναζιστικής Νέας Τάξης.
Από τη στιγμή που μελετήσαμε τις δυνατότητες της προπαγάνδας για έναν τέτοιον πόλεμο, αυτό το οποίο θα κάνουμε είναι να εξετάσουμε τον ίδιο τον πόλεμο. Από εδώ και πέρα, δηλαδή, θα τα εξετάσουμε όλα με όρους πολέμου. Θ’ αναζητήσουμε τους Εβραίους «επιτελάρχες», «στρατηγούς» και βέβαια τα «όπλα» τους. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει το ζητούμενο αυτού του πολέμου. Ποιο ήταν το ζητούμενο; Αυτό που είναι το ζητούμενο για όλους τους πολέμους. Να καταστρέψουν το κεφάλαιο των αντιπάλων τους και να μείνουν μόνοι κυρίαρχοι πάνω στην «κατάκτησή» τους. Απλά, το καινούργιο στοιχείο εδώ είναι αυτό το οποίο αναφέραμε πιο πάνω. Δεν βομβάρδισαν τα εργοστάσια των εχθρών τους, αλλά τους έβαλαν «λουκέτο». Δεν κατέκτησαν τα χωράφια τους, αλλά τους ανάγκασαν να τους τα πουλήσουν. Αυτό σημαίνει ότι απέκτησαν ολοκληρωτικό έλεγχο των παραγωγικών μέσων των αντιπάλων τους και στην περίπτωσή μας του ολόκληρου του Πλανήτη. Από εκεί και πέρα, ως νικητές των πάντων, έλεγχαν με απόλυτο τρόπο την αγορά. Οι νικητές των νικητών έλεγχαν την Παγκόσμια Αγορά.
Πότε και πώς διεξάχθηκε αυτός ο πόλεμος; Ο Παγκόσμιος Πόλεμος των Εβραίων; Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1991. Οι Αμερικανοί, υπό την καθοδήγηση των Εβραίων, επιτέθηκαν στο Ιράκ, για να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι η «τρομοκρατία» είναι οργανωμένη σε επίπεδο κράτους και άρα ότι έχει νόημα η χρήση στρατιωτικής βίας. Αυτό όμως ήταν η δικαιολογία. Το ζητούμενο ήταν ο «παραδειγματισμός». Στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τους λαούς και τα κράτη τους, ώστε, σε περίπτωση που θα ήταν ανυπάκουα, να γνωρίζουν ότι θα είχαν την τύχη του Ιράκ. Το ζητούμενο ήταν να επιβάλουν μια μαζική φοβία στους λαούς, ώστε να αποκτήσουν αν όχι την υποστήριξή τους τουλάχιστον την απάθειά τους. Οι live μεταδόσεις των πολεμικών επιχειρήσεων αυτόν τον στόχο είχαν. Να τρομοκρατήσουν όποιους τις έβλεπαν. Να σκέφτεται ο καθένας ότι μπορεί να βρεθεί στη θέση είτε των Ιρακινών είτε των Σέρβων.
Ταυτόχρονα με αυτόν τον «πόλεμο» εντυπώσεων ξεκίνησε και ο πραγματικός πόλεμος, ο οποίος στόχευε το πραγματικό κεφάλαιο των λαών. Ποιοι ήταν οι «επιτελάρχες» του «Χίτλερ»; Οι Εβραίοι που τον περιέβαλαν με επικεφαλής τον Κίσινγκερ. Τον «Κάιτελ» της Νέας Τάξης. Αυτοί αποφάσιζαν και αυτοί έδιναν εντολές στους Εβραίους «στρατηγούς» για την εφαρμογή της επίθεσης. «Στρατηγοί» ήταν όλοι αυτοί, που έκαναν «επιθέσεις» στον παραγωγικό μηχανισμό της ανεπτυγμένης Δύσης και της υπανάπτυκτης Ανατολής. «Αρχιστράτηγος» πεδίου ήταν ο Εβραίος Γκρίνσπαν, επικεφαλής του «όπλου» που ονομάζεται Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. «Στρατηγός» ήταν ο Εβραίος Γούλφενσον της Παγκόσμιας τράπεζας. «Στρατηγός» ήταν ο Εβραίος Τρισέ της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. «Στρατηγός» ήταν ο Εβραίος Ackermann της Ντόιτσε Μπανκ. Αυτοί συνεργάστηκαν μεταξύ τους και ισοπέδωσαν τα πάντα.
Την «επίθεση» ξεκίνησε ο «αρχιστράτηγος» της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ με στόχο το σύνολο των κρατών. Ο διοικητής της κεντρικής δημόσιας τράπεζας των ΗΠΑ με τα ιδιωτικά κεφάλαια. Της δημόσιας τράπεζας των ΗΠΑ με τα ιδιωτικά κεφάλαια της Λέσχης. Με τη μείωση των επιτοκίων στόχος τους έγινε να «πλημμυρίσουν» τη Δύση με «φτηνό» χρήμα, ώστε να καταστρέψουν το βιομηχανικό της κεφάλαιο. «Γιγαντώθηκαν» αφύσικα με τον «αέρα» των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ και μετά βγήκαν στον Πλανήτη να «σαρώσουν» τα πάντα. Με τη συνεργασία των «στρατηγών» της άλλης πλευράς του ωκεανού ισοπέδωσαν τα πάντα. Αυτοί έριξαν το χρήμα στην αγορά με τρόπο που να καταστρέφει το κεφάλαιο. Χρηματοδότησαν το εμπόριο και αυτό εξουθένωσε την παραγωγή.
Με φτηνό χρήμα οι έμποροι μέσα σε λίγα χρόνια εξόντωσαν τους παραγωγούς. Σίτιμπανκ, Ντόιτσε Μπάνκ υπό τις ευλογίες της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας σάρωσαν τα πάντα. Αυτές έδιναν τον «ρυθμό» και ακολουθούσαν όλες οι τράπεζες της Ευρώπης. Το άφθονο χρήμα έκανε «άχρηστο» το βιομηχανικό κεφάλαιο και αυτό τους έβαλε «λουκέτο». Ο «βομβαρδισμός» της Ευρώπης ήταν πλήρης και απόλυτα «ισοπεδωτικός». Μέσα σε ελάχιστα χρόνια το σύνολο της παραγωγής της Δύσης μεταφέρθηκε με συνοπτικές διαδικασίες στην Κίνα. Η Δύση έμεινε παντελώς άνεργη. Η εξαφάνιση των παραγωγών και ο έλεγχος της αγοράς από τους εμπόρους έδωσε «σάρκα και οστά» στο ανώτατο κεφάλαιο των Πνευματικών Δικαιωμάτων. Το κεφάλαιο της Λέσχης. Η αυτοκρατορία είχε αρχίσει να «υψώνεται» πάνω σε νεκρά «κουφάρια» εργοστασίων.
Για να μην αντιδρούν οι λαοί σ’ αυτήν την καταστροφή, χρησιμοποιήθηκαν χρήματα, ώστε να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μια νέας πρωτοφανούς και «μυστηριώδους» οικονομίας, η οποία δημιουργεί ανάπτυξη και ευημερία χωρίς παραγωγή. Μιας νέας οικονομίας, η οποία δημιουργεί χρήμα από το χρήμα. Μιας νέας οικονομίας, η οποία μπορεί να συντηρεί κάποιον, χωρίς να είναι απαραίτητο αυτός να εργάζεται. Σύμφωνα με τη λογική αυτής της νέας οικονομίας μόνον οι «κατώτεροι» εργάζονται και αυτοί βρίσκονταν κάπου στην Κίνα. Όλες αυτές οι «ψευδαισθήσεις» δημιουργήθηκαν από το φτηνό χρήμα και τον υπερδανεισμό, είτε αυτός αφορούσε τα «μη παραγωγικά» κράτη είτε τα «άνεργα» νοικοκυριά. Τα δάνεια είχαν περάσει και στον απλό κόσμο και γι’ αυτόν τον λόγο δεν αντέδρασαν οι λαοί στη στιγμή της καταστροφής. Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα «εξαγόρασαν» την απάθεια τους. Τους «νάρκωσαν», προκειμένου να μην αντιδράσουν μπροστά στην καταστροφή.
Την ίδια ώρα που η Δύση ισοπεδωνόταν με αυτόν τον περίεργο «βομβαρδισμό» χρήματος, τα ίδια συνέβαιναν και στον υπόλοιπο κόσμο. Τον «υπανάπτυκτο» κόσμο. Εκεί είχε αναλάβει τη μάχη ο άλλος Εβραίος «στρατηγός» των «ναζιστών» της Νέας Τάξης. Ο «Ρόμελ» της οικονομικής «ερήμου» του Πλανήτη. Ο διαβόητος Γούλφενσον της Παγκόσμιας Τράπεζας. Της Τράπεζας, η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες του ίδιου του πρώην αντιπροέδρου της Τζόζεφ Στίγκλιτς, όχι μόνον δεν βοηθούσε τα κράτη να ξεφύγουν από τις κρίσεις, αλλά αντίθετα εμπλεκόταν απευθείας σ’ εκείνες τις κρίσεις. Το «φτηνό» χρήμα οδήγησε στον εγκληματικό υπερδανεισμό των υπανάπτυκτων χωρών και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την «ομηρία» τους.
Τα χρήματα εκείνα δεν είχαν κανέναν αναπτυξιακό στόχο και απλά δόθηκαν, γιατί αυτό συνέφερε τον «πόλεμο» των ισχυρών. Μετατράπηκαν σε διαφθορά και τα κράτη στην πραγματικότητα καταστράφηκαν. Με τα χρήματα εκείνα δεν χτίστηκε ούτε ένα σχολείο, ένα εργοστάσιο ή ένα νοσοκομείο. Τα χρήματα εκείνα έγιναν βίλες, σκάφη αναψυχής, δίδακτρα ιδιωτικών σχολείων, αμοιβές πόρνων, πολυτελή αυτοκίνητα διεφθαρμένων αξιωματούχων. Σε κράτη θεόφτωχα ξεπηδούσαν μέσα σε μια νύχτα δισεκατομμυριούχοι διεφθαρμένοι κρατικοί λειτουργοί, οι οποίοι τα «έδεναν» απόλυτα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών.
Οι λαοί στην κυριολεξία λιμοκτονούσαν κάτω από τις ανάγκες κάλυψης του δανεισμού τους και ξεπουλούσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Ορυχεία, πετρελαιοπηγές, φυτείες κλπ., πήγαν μέσα σε λίγα χρόνια στα χέρια των πολυεθνικών. Το αίμα κυλούσε άφθονο σ’ εκείνες τις περιοχές. Ο ανεπτυγμένος κόσμος δεν αντιδρούσε, γιατί απλούστατα οι εγκληματίες είχαν εξασφαλίσει αν όχι τη συνενοχή του σίγουρα τη σιωπή του. Έχοντας συνδέσει την ποιότητά της ζωής του με την τεχνολογία μπορούσαν να τον διατηρούν σε μια μόνιμη ομηρία, ελέγχοντας την ενέργεια. Ελέγχοντας δηλαδή τη βασική προϋπόθεση, για να μπορεί να λειτουργεί η τεχνολογία αυτή. Οι «Επτά Αδερφές» των πετρελαίων γνώριζαν το «παιχνίδι» του εκβιασμού και προκαλούσαν κρίσεις, κάθε φορά που η ανθρωπότητα αντιδρούσε στα εγκλήματα του συστήματος.
Κοντά σ’ αυτές τις εκβιάστριες, οι οποίες βασίζονταν στην πολυτιμότητα και το πεπερασμένο της ενέργειας, διακρίθηκαν και άλλοι, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να μπορούν να εκβιάζουν. «Πρωταθλητής» του είδους η εβραϊκή De Beers. Η εταιρεία που αιματοκύλισε —κι εξακολουθεί να το κάνει— ολόκληρη την Αφρική. Η εταιρεία με τα χιλιάδες εγκλήματα στο ενεργητικό της. Χιλιάδες δολοφονίες αντιδραστικών, χιλιάδες ακρωτηριασμούς πολιτών και πραγματικά στρατόπεδα συγκέντρωσης-εργασίας για τους δούλους της τρίτης χιλιετίας. Η εταιρεία, η οποία μαζί με το Χόλυγουντ δημιούργησε την παράδοση του Diamond Ring. Κατά πόδας ακολουθούσαν οι φαρμακοβιομηχανίες, οι οποίες εκτός των άλλων είχαν εξασφαλίσει εκατομμύρια «πειραματόζωων».
Από τη στιγμή που με τον υπερδανεισμό «έδεσαν» το σύνολο των κρατών του Πλανήτη στο «άρμα» τους, ήταν εύκολο γι’ αυτούς να «στοχοποιήσουν» πιο συγκεκριμένους στόχους. Στόχος τους έγιναν οι ίδιοι οι λαοί των πιο ανεπτυγμένων κρατών και τα προσωπικά ή συλλογικά τους πλούτη. «Σκόρπισαν» χρήμα, για να εκδηλώσουν τη μαζική επίθεση και έπρεπε να το «μαζέψουν». Άρα έβαλαν ως στόχο τις καταθέσεις των ανθρώπων των ανεπτυγμένων κρατών και τις συλλογικές τους καταθέσεις, οι οποίες βρίσκονταν στα ασφαλιστικά τους ταμεία. Ελέγχοντας τα διεθνή όργανα και τις κυβερνήσεις των διεφθαρμένων, τους οποίους οι ίδιοι δημιούργησαν και επέβαλαν στις θέσεις τους, ήταν εύκολο να το πετύχουν. Τους ήταν εύκολο να σπάζουν τα προστατευτικά «φράγματα» των εθνικών οικονομιών. Ό,τι νόμο ήθελαν μπορούσαν να τον περάσουν μέσα σε μια νύκτα. Όποιος αντιδρούσε, ήταν εύκολο να φύγει από τη «μέση».
Οι «επιτελάρχες» και οι «στρατηγοί» έπρεπε πλέον ν’ ανοίξουν τον δρόμο για τους «λοχαγούς». Η μάχη θα πήγαινε πλέον στο τακτικό επίπεδο. Στο επίπεδο, το οποίο θα τους επέτρεπε τη λεηλασία των λαών μέσω του χρηματιστηρίου. Μόνοι τους αποφάσισαν, νομοθέτησαν και εκτέλεσαν το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα όλων των εποχών. Έβαλαν τους λαούς μέσα στα χρηματιστήρια και τους λεηλάτησαν εκ του ασφαλούς. Όπου δεν τους έφταναν τα χρήματα να το κάνουν, απλά νομοθετούσαν εις βάρος των νόμων, οι οποίοι υπήρχαν και μέχρι τότε διασφάλιζαν τους επενδυτές. Αυτοί αποφάσισαν να γίνεται το χρηματιστηριακό «παιχνίδι» στην κυριολεξία με «αέρα». Γνωρίζοντας το «παιχνίδι», γνώριζαν πότε έπρεπε να μπουν με «αέρα» και πότε να βγουν εκ του ασφαλούς με τη «λεία» τους.
Αυτό το παιχνίδι το έπαιξαν και πάλι οι δικοί τους άνθρωποι με επικεφαλείς τους Εβραίους «Λοχαγούς». Τέτοιοι ήταν οι γνωστοί Μπάφετ και Σόρος και οι πιο άγνωστοι τύπου Μπλακφαϊν της Γκόλντμαν Σακς, Schwab της ομόνυμης εταιρείας, Fuld της Λέμαν Μπρόδερς κλπ.. Αυτοί λεηλατούσαν το ένα χρηματιστήριο μετά το άλλο και άρα τον έναν λαό μετά τον άλλο. Αφού απέκτησαν το σύνολο του πλούτου της αγοράς και των τραπεζών, συνέχισαν τα «παιχνίδια» τους. Με «όργανα» τις δικές τους επενδυτικές τράπεζες, άρχισαν να «μολύνουν» τη χρηματοοικονομική αγορά με «τοξικά» ομόλογα. Ποιος ήταν ο στόχος τους; Να λεηλατήσουν και τους «κουμπαράδες» των λαών. Τα χρήματα δηλαδή τα οποία δεν βρίσκονταν στην αγορά. Τα χρήματα, τα οποία βρίσκονταν στα ταμεία των μεγάλων ΔΕΚΟ. Τα χρήματα των συνταξιούχων, τα οποία «λίμναζαν», γιατί γι’ αυτόν τον λόγο συγκεντρώθηκαν. Για να λειτουργούν ως «δεξαμενή» αποταμίευσης για τους απόμαχους της εργασίας.
Τα «τοξικά» τους εκεί κατευθύνονταν. Ομόλογα, τα οποία δεν θα τα αγόραζε ποτέ ένας λογικός ιδιώτης, έγιναν επενδυτικά «φιλέτα» για κρατικές επιχειρήσεις και ασφαλιστικά συστήματα. Οι πρώτες καταστρέφονταν και παρέδιδαν τον συγκεντρωμένο πλούτο τους χωρίς καμία αντίσταση και τα ασφαλιστικά ταμεία «άδειαζαν», χωρίς να διαμαρτύρεται κανένας. Η δύναμη τεράστιων δημοσίων επιχειρήσεων έγινε «τοξικά» χαρτιά» άνευ αξίας. Ο πλούτος μιας ολόκληρης γενιάς εργαζομένων της Δύσης έγινε «τοξικά» χαρτιά άνευ αξίας.
Από τη στιγμή που το κατάφεραν αυτό, ήταν εύκολο να επαναλάβουν στις κατεστραμμένες πλέον χώρες αυτά τα οποία έκαναν εξ αρχής στις υπανάπτυκτες. Να τις οδηγήσουν στον υπερδανεισμό και να τις λεηλατήσουν εκ νέου. Ν’ αρπάξουν αυτά τα οποία οι λαοί θεωρούσαν «ιερά και όσια» και τα οποία μέχρι τότε δεν διαπραγματεύονταν. Αυτός ήταν ο σχεδιασμός. Με τα χρήματα των λαών θα λεηλατούσαν τους ίδιους τους λαούς. Αφού σε πρώτη φάση τις κατέστρεψαν παραγωγικά και οδήγησαν τους λαούς τους στη φτώχεια, ευθυγραμμίζοντάς τους με τις «Μπανανίες», στη δεύτερη φάση θα τις λεηλατούσαν εκ του ασφαλούς.
Έχοντας υπό την απόλυτη εξουσία τους τις διεφθαρμένες ηγεσίες, ήταν εύκολο να το καταφέρουν. Με τα χρήματα που τους άρπαξαν από τα χρηματιστήρια, αγόραζαν πάμφθηνα τις δημόσιες επιχειρήσεις τους. Τις επιχειρήσεις, τις οποίες φρόντισαν από νωρίς να φθείρουν οι ίδιοι. Να τις φθείρουν, είτε αρπάζοντας τα χρήματά τους είτε ωθώντας τις σε λανθασμένες κινήσεις. Οι «Λοχαγοί» όμως δεν ήταν δυνατόν να το κάνουν αυτό μόνοι τους. Ήταν πολύ ξένοι και πολύ ορατοί για να το κάνουν οι ίδιοι σε όλα τα κράτη.
Άρα εκ των δεδομένων έπρεπε να περιοριστεί και πάλι το πεδίο της «μάχης» σε πιο μικρό χώρο. Σε κάθε χώρα δηλαδή έπρεπε να χρησιμοποιηθούν «λοχίες». Η κάθε χώρα έχει τους δικούς της. Ποιοι είναι αυτοί; Ας αναζητήσει κάποιος μέσα στο κάθε κράτος τους «μικρούς», οι οποίοι μεθόδευσαν την επικράτηση των «μεγάλων» και επωφελήθηκαν από την επικράτησή τους. Ποιοι στην Ελλάδα, για παράδειγμα, επωφελήθηκαν από αυτήν την κατάσταση; Κάποιοι συγκεκριμένοι λεηλάτησαν τον κόσμο στο χρηματιστήριο. Κάποιοι επίσης συγκεκριμένοι «ροκάνισαν» τα θεμέλια των μεγάλων ΔΕΚΟ και άνοιξαν τον δρόμο για την ολοκληρωτική «κατάληψη» της χώρας; Ποιοι ήταν αυτοί, που στην Ελλάδα «διέπρεψαν» σ’ αυτό το διάστημα της «μάχης».
Αυτοί είναι οι «λοχίες» και όλοι τους γνωρίζουμε, άσχετα αν δεν κατανοούμε τους στόχους τους και δεν βλέπουμε τις «στολές» τους. Εβραίοι «λοχίες» ήταν ο Φάις, ο Ζούλοβιτς, ο Ρέστης και πολλοί άλλοι, που θησαύρισαν από το έγκλημα του χρηματιστηρίου. Εβραίος «λοχίας» ήταν ο Μανασής, που «ροκάνισε» τον κτηνώδη ΟΤΕ, μέχρι να τον παραδώσει αδύναμο στους Εβραίους «Λοχαγούς», που παρίσταναν τους επενδυτές. Εβραίος «λοχίας» ήταν ο Μωϋσης, που έκανε τα ίδια στη ΔΕΗ. Τέτοιοι υπήρχαν πολλοί και αυτοί ήταν που έκαναν τη μεγαλύτερη ζημιά στον ελληνικό λαό, γιατί απλούστατα δεν φαινόταν ο ρόλος τους. Παρίσταναν τους Έλληνες και περνούσαν απαρατήρητοι. Τα ίδια έκαναν Εβραίοι ομοεθνείς τους σαν Γερμανοί στη Γερμανοί, σαν Ιταλοί στην Ιταλία, σαν Ρουμάνοι στη Ρουμανία και παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Αυτό το ιδιόμορφο «στράτευμα» ήταν που πέτυχε τον βασικό στόχο του πολέμου. Τον βασικό στόχο του κάθε παγκόσμιου πολέμου. Τον στόχο ν’ αφαιρεθούν τα κεφάλαια από τα χέρια των λαών, επιβεβαιώνοντας απόλυτα μια βασική στρατιωτική αρχή, η οποία θέλει την κατάκτηση να υπάρχει μόνον εκεί όπου πατάνε οι «πεζικάριοι». Αυτοί αφαίρεσαν από τους λαούς τα κεφάλαια, τα οποία ο ανθρώπινος πολιτισμός «αποφάσισε» να δημιουργήσουν οι λαοί και να κρατούν στα χέρια τους, γιατί είναι απόλυτα εξαρτημένοι από αυτά. Ποια είναι αυτά; Όλα τα κοιτάσματα των μη ανανεώσιμων πόρων του Πλανήτη. Οι τηλεπικοινωνιακές, ενεργειακές, υδρευτικές υποδομές. Το σύνολο των αμυντικών, υγειονομικών, ασφαλιστικών και τραπεζικών συστημάτων. Οι γεωργικές εκτάσεις. Αν σ’ αυτό συνυπολογίσει κάποιος ότι διατηρούν και το σύνολο σχεδόν των Πνευματικών Δικαιωμάτων της τεχνογνωσίας του συνόλου των βιομηχανικών κλάδων, αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει. Μέχρι και το οδικό δίκτυο έχουν βάλει ως στόχο απόκτησής του. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτήν τη στιγμή δεν ελέγχουν απλά το σύνολο του Πλανήτη, αλλά τους ανήκει ο Πλανήτης.
Πέτυχαν δηλαδή τελειωτικά τον στόχο τους. Τον ανεκπλήρωτο στόχο του Χίτλερ. Απλά η ιδιομορφία εδώ είναι ότι το κεφάλαιο αυτό δεν το πήρε ένα ναζιστικό καθεστώς μιας συγκεκριμένης χώρας, αλλά η ναζιστική «συμμορία» συγκεκριμένων ιδιωτών. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό το οποίο θα πούμε είναι ιδιαίτερα «λεπτό». Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι όλα αυτά έγιναν στο όνομα των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Ο αμερικανικός λαός είναι εξίσου θύμα της σημερινής κατάστασης. Το αμερικανικό κράτος είναι τόσο υπερχρεωμένο, που μοιάζει περισσότερο με το Μπαγκλαντές, παρά με δυτική δημοκρατία. Έτσι όπως πάνε, σε λίγο καιρό όχι βίζα, αλλά εμβολιασμούς θα χρειάζεται κάποιος, για να τις επισκεφτεί. Έντεκα τρισεκατομμύρια δολάρια χρωστάνε οι ΗΠΑ. Νούμερο, το οποίο πριν λίγες δεκαετίες μόνον οι μαθηματικοί γνώριζαν.
Ο λαός τους είναι άνεργος και υπερχρεωμένος. Χάνουν καθημερινά τα σπίτια τους. Τρία εκατομμύρια εξώσεις εκδόθηκαν μόνον τον τελευταίο καιρό. Ολόκληρες γειτονιές εκκενώνονται και δίπλα τους στήνονται καταυλισμοί κατεστραμμένων νεόπτωχων. Οι homeless καθημερινά πολλαπλασιάζονται. Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι είναι εξαρτώμενοι από τα δημόσια συσσίτια. Η δημόσια εκπαίδευση έχει καταρρεύσει. Με όπλα πηγαίνουν οι μαθητές στα σχολεία. Κοινωνική πολιτική δεν υφίσταται καν. Πενήντα εκατομμύρια είναι επισήμως οι ανασφάλιστοι. Το σύστημα υγείας είναι «προηγμένο» μόνον για τους πλούσιους και «ανοικτό» για τους φτωχούς μόνον όταν αυτοί δέχονται να κάνουν τα τζάμπα «πειραματόζωα».
Είναι δεδομένο λοιπόν ότι δεν υπάρχει αμερικανική αυτοκρατορία. Υπάρχει η ιδιωτική αυτοκρατορία των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Η αυτοκρατορία κάποιων πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δεν είναι καν Αμερικανοί. Στην πραγματικότητα μιλάμε για την πρώτη εβραϊκή αυτοκρατορία. Μέσα σε λίγα χρόνια ολοκληρώθηκε η καταστροφή. Οι νικητές Εβραίοι τα είχαν ισοπεδώσει και τα είχαν λεηλατήσει όλα. Σήμερα, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τα κράτη έχουν μια οικονομική «ομοιογένεια». Την ομοιογένεια της καταστροφής. Την ομοιομορφία των κατεστραμμένων. Η κατάσταση όμως αυτή είναι οριακή, γιατί δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτε. Στην κυριολεξία ιδιωτικοποιήθηκε ο Πλανήτης από τους ιδιώτες που προκάλεσαν τον πόλεμο και τον κέρδισαν. Ελάχιστα άτομα στον κόσμο έχουν συγκεντρωμένο στα χέρια τους πλούτο, περισσότερο απ’ όσο έχουν όλοι οι λαοί μαζί.
Οι δοσίλογοι της Νέας Τάξης.
Από τη στιγμή που περιγράφουμε καταστάσεις, οι οποίες στα βασικά τους στοιχεία είναι όμοιες μεταξύ τους, ευνόητο είναι ότι θα είναι όμοιες και στα δευτερεύοντα. Όταν λοιπόν εμείς λέμε ότι η ναζιστικού τύπου Νέα Τάξη «κατάκτησε» όλα τα κράτη του κόσμου, αναζητούμε τα δευτερεύοντα αυτής της κατάστασης. Εύκολα αντιληφθήκαμε ότι ένα κράτος το «κατακτάς» με δάνεια και δεν είναι απαραίτητες οι βόμβες. Εύκολα αντιληφθήκαμε ότι ένας νικητής «στρατηγός» δεν είναι απαραίτητα στρατιωτικός, αλλά μπορεί να είναι και τραπεζικός. Αυτό το οποίο πρέπει ν’ αντιληφθούμε τώρα είναι το πώς «κρατάς» αυτά που έχεις κατακτήσει και αυτό μάλλον είναι και το πιο δύσκολο. Τα προβλήματα των ναζιστών στην Ελλάδα δεν τελείωσαν όταν ύψωσαν τη σβάστικα στην Ακρόπολη. Κάπου εκεί μάλλον άρχισαν.
Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχουν αυτές οι ομοιότητες στην «κατάκτηση», τι αναζητούμε; Τις κοινές πρακτικές την επομένη των κατακτήσεων. Τι έκαναν οι ναζιστές στις κατακτημένες χώρες; Για να μην προκαλούν τους λαούς, διόρισαν κυβερνήσεις δοσίλογων. Έδωσαν μια «βιτρίνα» ελευθερίας στα κράτη και από εκεί και πέρα έλεγχαν τα πάντα. Αυτοί διόριζαν τους δοσίλογους ηγέτες και αυτοί τους έλεγχαν απόλυτα. Άρα τι αναζητούμε; Τους σύγχρονους δοσίλογους. Τις σύγχρονες δοτές κυβερνήσεις των «Πεταίν» και των «Τσολάκογλου». Αναζητούμε τους δοσίλογους, τους οποίους τους έχουν ανάγκη οι «κατακτητές», προκειμένου να μην χάσουν τις «κατακτήσεις» τους. Εδώ θα χρησιμοποιήσουμε ένα «τρυκ», γιατί προσπαθούμε να συνδέσουμε έννοιες παλιές με πρόσωπα σύγχρονα και αυτό δεν είναι εύκολο στην κατανόησή του.
Θα ξεκινήσουμε από τα βασικά. Πώς καταλαβαίνει κάποιος τον δοσίλογο; Έχει κάποια κέρατα, που τον ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους; Όχι βέβαια. Δοσίλογος είναι αυτός ο οποίος διορίζεται από τους κατακτητές να κυβερνάει τους κατακτημένους. Αυτός, που με την εξουσία που φέρει εκτελεί τις εντολές των κατακτητών, χωρίς να φέρνει αντίρρηση. Αυτός ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων κατακτητών εις βάρος των συμφερόντων του λαού του. Αυτός, που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει θαυμαστής τους. Αυτός, ο οποίος «μαλώνει» τον λαό, που δεν «καταλαβαίνει» το «καλό» του. Αυτός, που συναναστρέφεται με ομοϊδεάτες του και ποντάρει το μέλλον του και την «επιτυχία» του στα αφεντικά του. Όλα αυτά είναι απλά και κατανοητά. Τα «είδαμε» να συμβαίνουν όταν ήρθαν οι ναζιστές στην Ελλάδα.
Θα εξετάσουμε τώρα τα πράγματα από άλλη κατεύθυνση. Είναι προφανές ότι το σχέδιο του «γαμπρού» Ανάν ήταν ένα σχέδιο εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Το κατάλαβε ολόκληρος ο ελληνικός κόσμος και το «δήλωσε» με το δημοψήφισμα των Κυπρίων. Ποιος υποστήριξε αυτό το ανθελληνικό σχέδιο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ; Ο Γιωργάκης δεν είχε ακόμα καθίσει στη θέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και έσπευσε να υποστηρίξει τυφλά το σχέδιο. Ο κατά γενική ομολογία «αργός» Γιωργάκης κατάλαβε πιο «γρήγορα» απ’ όλους τους υπόλοιπους Έλληνες την αξία του σχεδίου.
Ο Γιωργάκης, που είναι γνωστό ότι στη διεθνή σκηνή απέκτησε «κύρος» ως επιλογή της γνωστής Ολντμπράιτ. Ο Γιωργάκης, που ως υπουργός εξωτερικών υποστήριξε όλες τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες σήμερα με χρήματα του ελληνικού λαού δημιουργούν προβλήματα στην Ελλάδα σε όλα τα εθνικά της θέματα. Ο Γιωργάκης, που, ως υπουργός εξωτερικών, παραβίασε τη συνθήκη της Λωζάνης εις βάρος της Ελλάδας, προσφέροντας ειδικά προνόμια και άρα αναγνωρίζοντας έμμεσα εθνικά δικαιώματα στη θρησκευτική μειονότητα της Θράκης. Αυτός ο άνθρωπος, μετά την «επιτυχία» του ως υπουργός εξωτερικών, θέλει τώρα να γίνει Πρωθυπουργός.
Με ποιες «πλάτες» επιβιώνει ένας τέτοιος άνθρωπος; Έχει σημασία που είναι Εβραίος και ταυτόχρονα «εκλεκτός» της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ; Έχει σημασία που έχει λάβει χρηματοδοτήσεις από τον διαβόητο Σόρος; Έχει σημασία που, ενώ δεν μπορεί στην Ελλάδα να νικήσει τον «Κανένα», βρέθηκε στη θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς; Μόνον εντός Ελλάδας είναι ανεπαρκής; Μόλις περνάει τα σύνορα γίνεται έξυπνος; Μόνον στην Ελλάδα είναι ακοινώνητος; Μόλις περνάει τα σύνορα γίνεται δημοφιλής; Άρα κάτι συμβαίνει. Τι συμβαίνει; Το προφανές. Ο Γιωργάκης «προοδεύει» στην Ελλάδα και προβάλλεται διεθνώς με τη βοήθεια τρίτων παραγόντων. Η Λέσχη έχει «επενδύσει» σ’ αυτόν, προκειμένου να ελέγχει ένα μέρος της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα.
Η Λέσχη όμως δεν ποντάρει ποτέ μόνον σε μία πλευρά του πολιτικού φάσματος. Τα «παιδιά» της τα έχει κατανεμημένα σε όλες τις πλευρές. Άλλωστε και στις λίγες δημόσιες συνεδριάσεις που πραγματοποιεί κάθε χρόνο, φροντίζει οι προσκλήσεις στους «εκλεκτούς» των διαφόρων κρατών να είναι πάντα «διπλές». Καλούνται οι «προοδευτικοί» καλούνται και οι «συντηρητικοί». Καλούνται οι «φιλελεύθεροι» και καλούνται και οι «σοσιαλιστές». Τα ίδια δηλαδή που ισχύουν για τον «σοσιαλιστή» Γιωργάκη, ισχύουν και για την άλλη πλευρά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Μητσοτάκη, όταν επιτίθονταν στους Κυπρίους για το σχέδιο Ανάν; Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι προσπάθησε ν’ ανατρέψει τον Κύπριο Πρόεδρο του «Όχι»; Με εκείνη την απεχθή και πραξικοπηματική του πράξη αποδείχθηκε βασιλικότερος του βασιλέως. Ούτε ο Ανάν και οι Εβραίοι της Λέσχης δεν τόλμησαν να είναι τόσο απειλητικοί απέναντι στους Κύπριους. Άξιος ο μισθός του. Άξιος «Τσολάκογλου» και πολύ πρόσφατα απολογητής του.
Γιατί όμως ο έμπειρος Μητσοτάκης πλειοδότησε τόσο πολύ και ως εκ τούτου εκτέθηκε πιο πολύ ακόμα και από τον αφελή Γιωργάκη; Γιατί είναι υπέργηρος και βιάζεται να λύσει τα προβλήματά του πριν πεθάνει. Έχει κόρη να «σπρώξει» και πρέπει η «οικογένεια» να δείξει την «πίστη» της στη Λέσχη. Δεν φτάνει πλέον να κάνει «χαρές» στον Μπους. Δεν φτάνει πλέον να κάνει το πιστό «οικόσιτο». Τα προβλήματα της Λέσχης είναι μεγάλα και πρέπει να εξυπηρετηθούν άμεσα. Αυτό το γνωρίζει τόσο ο ίδιος όσο και η κόρη του. Η κόρη της «μυστηριώδους» εξέλιξης. Η κόρη με την «εκρηκτική» καριέρα. Η κόρη των μεγάλων και ανεξήγητων ερωτηματικών.
Από πού κι ως πού εμφανίζεται με τη διεθνή καριέρα και τις τόσες πολλές διεθνείς γνωριμίες; Μέχρι να δολοφονήσουν τον Μπακογιάννη, μόνον στα κομμωτήρια τη γνώριζαν. Στην κυριολεξία ήταν ανεπάγγελτη. Κάτι «κουτσογράμματα» κοινωνικών επιστημών γνώριζε σαν τον Γιωργάκη, μόνο και μόνο για να μην παντρευτεί ως αμόρφωτη. Στο βιογραφικό της γράφει ότι προσελήφθη με «εξετάσεις» στο υπουργείο συντονισμού, αλλά ξεχνάει ν’ αναφέρει ότι αυτό έγινε λίγους μήνες πριν το αναλάβει ο πατέρας της και ο οποίος κατόπιν την «απέσπασε» στο κομματικό «μαγαζί» του. Άρα τι γνωριμίες είναι αυτές; Γνωριμίες «εκτίμησης» ανθρώπων, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί μεταξύ τους ή γνωριμίες μεταξύ συναδέρφων υπαλλήλων και ομόσταυλων; Ήταν σύμπτωση που η ανακοίνωση της υπουργοποίησής της τη βρήκε να κάθεται στον ίδιο καναπέ με τον Πρόεδρο του Ισραήλ; Ήταν σύμπτωση που τη διεθνή «βιτρίνα» της την ανέλαβαν τα γνωστά διεθνή έντυπα της Λέσχης;
Η γυναίκα όμως δεν ήταν αχάριστη με τα αφεντικά της. Το πρώτο που έκανε, όταν ανέλαβε το υπουργείο εξωτερικών, ήταν να «καλύψει» τα οικονομικά εγκλήματα με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις του «ομόσταυλου» και «ομοούσιου» Γιωργάκη. Το δεύτερο που έκανε ήταν να συνεχίσει τη πολιτική του Γιωργάκη στη Θράκη και άρα εις βάρος της Ελλάδας. Μετά προσπάθησε να ακυρώσει το δημοψήφισμα των Κυπρίων, επαναφέροντας από το «παράθυρο» και πάλι το σχέδιο Ανάν. Τώρα έχει αναλάβει να «λύσει» το Μακεδονικό Ζήτημα. Μια ευνοημένη «εκλεκτή» της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ θα «πολεμήσει» για τα ελληνικά συμφέροντα τους σχεδιασμούς της Λέσχης. Διαπραγματεύεται πολύ «σκληρά» με τον Εβραίο Νίμιτς τα σχέδια τα οποία καταστρώνει ο Εβραίος Φλίντ και τα «σερβίρει» η Εβραία Τζίλιαν Πέσε, που παριστάνει τη Μιλοβάνοβιτς. Απειλεί τους «Μακεδόνες» ότι, αν την φτάσουν στα όρια, θα πάει το Ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο, όπου προεδρεύει η Ρόζαλιν Κοέν, που παριστάνει τη Χίγγινς. Την «τρέμουν» όλοι τη Ντόρα Μητσοτάκη, που παριστάνει τη Μπακογιάννη.
Η Λέσχη όμως δεν βασίζεται μόνον σ’ αυτούς. Δεν μπορεί να στηρίζει τα συμφέροντά της στην «επιτυχία» κάποιων λίγων ανθρώπων. Τι θα γίνει αν «αποτύχουν»; Καλός ο «Τσολάκογλου» αλλά πρέπει να έχεις και «αναπληρωματικούς», οι οποίοι σε μια έκτακτη ανάγκη θα μπορούν να τον αντικαταστήσουν. Θα πρέπει να έχεις έναν καλό «πάγκο» από «Ράλληδες», «Πάγγαλους», «Έβερτ» κλπ.. Ό,τι έκαναν οι ναζιστές, το ίδιο κάνει και η Λέσχη σήμερα. Δεν στηρίζει μόνον τις υπάρχουσες ηγεσίες των δύο κομμάτων, αλλά και στις πιθανές ηγεσίες τους. Εκλεκτοί της Λέσχης είναι οι «δελφίνοι» καί των δύο κομμάτων. Αλογοσκούφης, Σαμαράς και άλλοι από τη μια πλευρά και Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου και άλλοι από την άλλη πλευρά. «Αντίπαλοι» στα μπαλκόνια για τον «λαουτζίκο» και «ομόσταβλοι» στους διαδρόμους της Λέσχης.
Κοντά σ’ αυτούς και όλοι οι «απολογητές» της Νέας Τάξης. Τα «ανεξάρτητα» Think Tank της πολιτικής μας σκηνής. Οι «γερμανοτσολιάδες». Αυτοί, που έχουν αναλάβει να πείσουν τον λαό —ακόμα και με προσβλητικό τρόπο— ότι τον συμφέρουν τα σχέδια της Λέσχης. Αυτοί, που τον κατηγορούν για ανοησία και καθυστέρηση στην αντίληψη. Αυτοί, που προσπαθούν να μας πείσουν πόσο πολύ μας συμφέρουν οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ. Αυτοί, που προσπαθούν να μας πείσουν πόσο πολύ μας συμφέρει το σχέδιο Ανάν. Αυτοί, που προσπαθούν να μας πείσουν πόσο πολύ μας συμφέρουν οι μετανάστες και πόσο απάνθρωποι είμαστε όταν διαμαρτυρόμαστε. Αυτοί, που προσπαθούν να μας πείσουν πόσο καλοί «επενδυτές» είναι οι ξένοι αγοραστές της ελληνικής γης. Ό,τι δηλαδή συμφέρει και δρομολογεί η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Τέτοιοι είναι οι Ανδριανόπουλος, Μάνος κλπ.. Όλοι «εκλεκτοί» της Λέσχης, που κατά έναν μυστήριο λόγο επιβιώνουν πλούσια ακόμα κι όταν είναι άνεργοι.
Αυτοί οι δοσίλογοι, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο, είναι εύκολο να ελεγχθούν για την προδοσία τους. Αν θέλει δηλαδή κάποιος να τους κατηγορήσει για την προδοτική διακυβέρνησή τους, είναι εύκολο να το κάνει με απλά στοιχεία. Αρκεί να μην παρασυρθεί από την made in Harvard ηλιθιότητά τους. Να μην παρασυρθεί στην «τοξική» λογική τους, η οποία έχει λεηλατήσει τους πάντες και έχει βυθίσει στην απελπισία ολόκληρο τον Πλανήτη. Να μην παρασυρθεί από «δείκτες» της «προχωρημένης» οικονομίας, η οποία μόνον στο ηλίθιο μυαλό τους υπάρχει. Τι σημαίνουν αυτά τα οποία λέμε; Κάνεις αυτό το οποίο κάνεις πάντα μετά από έναν πόλεμο. Συγκρίνεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο λαός και το κράτος πριν και μετά τον πόλεμο. Τον πόλεμο, που ξεκίνησε το 1991. Συγκρίνεις αυτό που παρέλαβαν, όταν ανέλαβαν την εξουσία, μ’ αυτό που μπορούν να παραδώσουν στους επόμενους, σε περίπτωση που θα τους αφαιρεθεί η εξουσία.
Τι ποσοστό της χώρας —και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει— σε ακίνητο κεφάλαιο ανήκε στους Έλληνες πριν το 1991 και τι τους απέμεινε σήμερα; Τι ποσοστό της ελληνικής αγοράς μοιράζονταν οι Έλληνες παραγωγοί μεταξύ τους πριν το 1991 και τι μοιράζονται σήμερα; Τι ποσοστό της ελληνικής αγοράς εργασίας μοιράζονταν οι Έλληνες εργαζόμενοι μεταξύ τους πριν το 1991 και τι μοιράζονται σήμερα; Πόση ήταν η ανεργία των Ελλήνων πριν το 1991 και πόση είναι σήμερα; Πόση ήταν η περιουσία του ελληνικού κράτους πριν το 1991 και πόση είναι σήμερα; Πόσα χρωστούσαν οι Έλληνες ως πρόσωπα και ως λαός πριν το 1991 και πόσα χρωστάνε σήμερα; Αν σήμερα τα πάντα ελέγχονται και ανήκουν σε ξένους και οι Έλληνες είναι υπερχρεωμένοι σε βαθμό χρεοκοπίας, πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτούς που μας κυβέρνησαν μετά το 1991; Άχρηστους; Αν όμως εξαιτίας τους επωφελήθηκαν συγκεκριμένοι ξένοι, είναι απλά άχρηστοι ή ασυνείδητοι προδότες;
Κάπως έτσι λειτουργούν τα πράγματα σε όλες τις χώρες. Ό,τι ανήκε στους λαούς τους, σήμερα ανήκει στις πολυεθνικές της Λέσχης. Προδόθηκαν οι λαοί από τις δοτές ηγεσίες τους και έχασαν τα πάντα. Κεφάλαια και αγορές παραδόθηκαν στα αφεντικά της Λέσχης. Αν καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει στην Ελλάδα, μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει στη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία κλπ.. Πρώτα η Λέσχη «εκτίμησε» τα προσόντα του Μπλερ και κατόπιν τον «ανακάλυψε» ο βρετανικός λαός. Πρώτα η Λέσχη «εκτίμησε» τα προσόντα του Σαρκοζί και κατόπιν τον «ανακάλυψε» ο γαλλικός λαός. Μέχρι και η κακομοίρα και πρώην κομμουνίστρια Μέρκελ μέσα από τους «διαδρόμους» της Λέσχης έφτασε μέχρι τον θρόνο της Καγκελαρίας της Γερμανίας.
Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης είναι επιλεγμένοι από τη Λέσχη. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση και σε κανέναν τομέα. Όλοι τους «διορισμένοι» να υπηρετούν τα αφεντικά τους εις βάρος των λαών που τους ψηφίζουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πάντες είναι επιλογές της Λέσχης. Από τον θλιβερό Μπαρόζο μέχρι το σκουπίδι τον «Χαφιέ» Σολάνα. Όλοι λειτουργούν με «ραβασάκια» της Λέσχης. Γνωρίζουν ότι στην παραμικρή διαφωνία τους θ’ απολυθούν. Γνωρίζει η Λέσχη να ελέγχει πρόσωπα. Όποιος αντιδρά, δεν πάει απλά σπίτι του, αλλά φυλακή για διαφθορά. Ποιος μπορεί να γνωρίζει τη διαφθορά καλύτερα από τον ίδιο τον διαφθορέα;
Μιλώντας για «επενδύσεις» της Λέσχης, δεν πρέπει να παραβλέπουμε την ανάγκη της για τη διαιώνιση της κατάστασης. Μια τέτοια Λέσχη δεν μεριμνά μόνο για το παρόν, αλλά την απασχολεί και το μέλλον. Ήταν δεδομένο δηλαδή ότι θα επεδίωκε να έχει συνεχή έλεγχο των ηγεσιών των χωρών. Δεν την ενδιαφέρουν μόνον οι σημερινοί ηγέτες, αλλά και οι ηγέτες του μέλλοντος. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια ολόκληρη «βιομηχανία» παραγωγής μελλοντικών ηγετών. Τρόπος του λέγειν «ηγετών», γιατί στην πραγματικότητα απλά αναπαράγουν κουτορνίθια, τα οποία ως μόνο προσόν έχουν το γεγονός ότι είναι φυσικοί απόγονοι των σημερινών εκλεκτών της. Οι ίδιοι μηχανισμοί, που οδήγησαν στη διαδοχή του Πρέσκοτ Μπους από τον μεθύστακα εγγονό του, λειτουργούν πανομοιότυπα και για τα υποτακτικά τους. Όλα τα παιδιά των δικτατόρων της Αφρικής, των φασιστών της Ασίας, των σεΐχηδων της Μέσης Ανατολής και των «Μητσοτάκηδων» της Ευρώπης, σ’ αυτούς τους μηχανισμούς «εκκολάπτονται».
Με τη δύναμη των μέσων διεθνούς προπαγάνδας τα οποία διαθέτουν και βέβαια των χρημάτων, προκειμένου ν’ αγοράζουν επιστημονικές «μαρτυρίες», δημιούργησαν μια τρομερή «βιτρίνα» για κάποια πολύ συγκεκριμένα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Το περίφημο Ivy League, το οποίο περιλαμβάνει οκτώ από αυτά. Πανεπιστήμια απρόσιτα για τους πολλούς, αλλά όχι για τους «εκλεκτούς» της Λέσχης. Απρόσιτα βέβαια για λόγους οικονομικούς και όχι για κάποιον άλλο λόγο, ο οποίος έχει σχέση με την ποιότητα των σπουδαστών. Η «ποιότητα» εκεί μετριέται μόνον με το χρήμα και τις γνωριμίες. Εκεί μετράει μόνον το ποιανού παιδί είσαι και πόσο χρήσιμος μπορείς να είσαι για τη Λέσχη, αν διαδεχθείς τον πατέρα σου. Ποια είναι αυτά τα Πανεπιστήμια και ποιοι τα ελέγχουν; Αρκεί μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι στα έξι από τα οκτώ αυτά Πανεπιστήμια οι πρόεδροί τους είναι Εβραίοι.
Στο Τάφτ του Κωστάκη πρόεδρος είναι ο Εβραίος Lawrence Bacow. Στο Χάρβαρντ του Γιωργάκη και του Κυριάκου πρόεδρος είναι ο Εβραίος Lawrence Summers, ο οποίος διαδέχθηκε τον επίσης Εβραίο Neil Redenstine. Στο Γέιλ του μεθύστακα Μπους πρόεδρος είναι ο Εβραίος Richard Levin. Στο Πρίνστον, του πιο υπερεκτιμημένου ανθρώπου στην ιστορία της ανθρωπότητας Αϊνστάιν, πρόεδρος είναι η Εβραία Shirley M. Tilghman, η οποία διαδέχθηκε τον Εβραίο Harvey Shapiro. Στο Κορνέλ πρόεδρος είναι ο Εβραίος Jeffrey Lehman. Στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας πρόεδρος είναι η Εβραία Judith Robin.
Αυτά τα Πανεπιστήμια «κατασκευάζουν» τους ηγέτης της Νέας Τάξης. Γι’ αυτόν τον λόγο ξοδεύουν τόνους χρήματος, προκειμένου να διαφημίσουν τις «ανώτατες» κοινωνιολογικές, ανθρωπιστικές και κυβερνητικές σπουδές της πλάκας. Εύκολο ήταν για τους Εβραίους να το επιτύχουν αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί είναι που κατόρθωσαν και πουλάνε απλό άνθρακα για πανάκριβα διαμάντια. Θα είχαν πρόβλημα να «γυαλίσουν» τα πανάκριβα ιδρύματα και τα κουτορνίθια των διασήμων; Στόχος τους είναι να ελέγχουν απόλυτα αυτά τα ιδρύματα, γιατί αυτά αποτελούν τα «εκκολαπτήρια» όλων των δοσίλογων του μέλλοντος. Όλων των μελλοντικών «προσκυνητών» της Λέσχης. Της Λέσχης, που τους τοποθετεί σε μια «κονσέρβα» επιτυχίας και τους οδηγεί στις θέσεις που την ενδιαφέρουν.
Αυτοί οι εκ του ασφαλούς πετυχημένοι εκτελούν απόλυτα τις εντολές της. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Όλη τους η ζωή είναι στημένη πάνω στις «πλάτες» της Λέσχης. Η Λέσχη έδωσε στους γονείς τους τις υψηλές θέσεις και τους παχυλούς μισθούς, για να μπορούν αυτοί να σπουδάσουν πέρα από τον Ατλαντικό. Η Λέσχη τους εξασφάλισε καλούς βαθμούς, ακόμα κι όταν δεν τους δικαιούνταν. Η Λέσχη τους εξασφάλισε θέση σε κάποιο από τα ισχυρά πανεπιστημιακά feternities, για να κάνουν τις ειδικές γνωριμίες, που θα τους βοηθούσαν στην καριέρα τους. Η Λέσχη τους βρήκε δουλειά, όταν αποφοίτησαν και έπρεπε ν’ αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία και να εμπλουτίσουν το βιογραφικό τους. Η Λέσχη τέλος τους τοποθέτησε στη σημαντική θέση που οι ίδιοι «ονειρεύονταν» εκ του ασφαλούς και βεβαίως η ίδια έχει ανάγκη. Στη μία φορά που θα τους ζητήσει χάρη, θα της αρνηθούν; Θα προστατεύσουν τον ΟΤΕ ή την Ολυμπιακή για πατριωτικούς λόγους; Μετά πώς θα πληρωθούν οι δόσεις από τα δάνεια; Το ακριβό σπίτι; Το ανοικτό αυτοκίνητο; Η όμορφη αλλά απαιτητική σύζυγος; Όλα τα έχουν «αγοράσει» χάρη στη Λέσχη. Η Λέσχη τους έκανε Golden Boys. Θα διαφωνήσουν μ’ αυτήν στο Μακεδονικό Ζήτημα;
Αυτοί είναι οι δοσίλογοι της νέας εποχής. Δεν φοράνε πλέον κουκούλες κι ούτε κρύβονται όπως οι προκάτοχοί τους. Σήμερα φοράνε πανάκριβα ρούχα και τα πρόσωπά τους προβάλλονται στα περιοδικά των αφεντικών τους. Δεν φοβούνται να μιλήσουν στη γλώσσα των αφεντικών, όπως οι προκάτοχοί τους. Σήμερα θεωρείται «μαστ» να μιλάνε μεταξύ τους στη γλώσσα των αφεντικών. Όπως κάποτε στο Πανεπιστήμιο.
Οι «έποικοι» των «κατακτητών».
Αν κάποιος διαβάσει την ιστορία των πολέμων, θα διαπιστώσει ένα πολύ απλό πράγμα. Κατάκτηση χωρίς εποίκους δεν μπορεί να γίνει. Από την εποχή της Βαβυλώνας και της Ρώμης αυτό είναι ένα βασικό δεδομένο για την κατάκτηση. Οι ισχυρότεροι των κατακτητών παίρνουν τη μερίδα του «λέοντος» στη μοιρασιά της κατάκτησης και μαζί μ’ αυτούς παίρνουν μερίδιο και οι φτωχότεροι των συντρόφων τους. Είτε αυτοί είναι στρατιώτες είτε είναι φτωχοί, οι οποίοι μετακινούνται από την πατρίδα των κατακτητών. Αυτό είναι πέρα για πέρα λογικό. Δεν μπορεί μερικοί στρατηγοί να κατακτήσουν έναν τεράστιο χώρο και να θέλουν να επιβιώσουν ως φεουδάρχες σε έναν απίστευτα εχθρικό χώρο και ανάμεσα στα θύματά τους. Είναι θέμα χρόνου να υπάρξει αντίδραση, η οποία θα τους απειλήσει με θάνατο. Γι’ αυτόν τον λόγο μετακινούν πληθυσμό, τον οποίο ευνοούν, προκειμένου ν’ αποκτήσουν ασφάλεια. Έναν πληθυσμό, ο οποίος μπορεί να μην έχει την ίδια «ένταση» συμφερόντων με τους ίδιους, αλλά είναι απόλυτα «ευθυγραμμισμένος» μ’ αυτούς.
Από τη στιγμή που οι Εβραίοι «κατάκτησαν» τον Πλανήτη, ευνόητο είναι ότι θα είχαν τις ίδιες ανάγκες. Δεν έχει σημασία πώς κατακτάς έναν χώρο. Σημασία έχει πώς μπορείς να παραμείνεις σ’ εκείνον τον χώρο, διατηρώντας τη «λεία» σου. Είτε δηλαδή με όπλα είτε με πονηριά, όταν κατακτάς έναν χώρο εις βάρος του λαού του, είναι δεδομένο ότι χρειάζεσαι προστασία, προκειμένου να συνυπάρξεις με τα θύματά σου. Τα θύματα, τα οποία στην πρώτη μεγάλη ανάγκη για επιβίωση είναι βέβαιον ότι θα στραφούν εναντίον σου. Αυτό το πρόβλημα είχαν ν’ αντιμετωπίσουν οι Εβραίοι και ήταν ζωτικής σημασίας γι’ αυτούς να το λύσουν.
Τι έκαναν; Χρησιμοποίησαν και πάλι το κύριο «όπλο» τους. Το χρήμα. Με τον υπερδανεισμό που επιχείρησαν, προκάλεσαν μια απίστευτου μεγέθους «ανατάραξη» των ανθρώπινων πληθυσμών. Αυτό ήταν μέσα στις επιδιώξεις τους, γιατί με τον τρόπο αυτόν νόμιζαν ότι θ’ αποκτούσαν «μοχλούς» ελέγχου απέναντι στα θύματά τους. Τα εθνικά συμφέροντα των λαών τούς απειλούσαν και προσπάθησαν να τα διασπάσουν. Η εθνική ομοιογένεια μέσα στο κάθε κράτος τούς έκανε ορατούς και αυτοί —ως κλέφτες συγκεκριμένης εθνικότητας— ήθελαν να παραμείνουν αόρατοι. Θέλησαν δηλαδή ν’ ανακατέψουν την «τράπουλα» των πληθυσμών, για να εξασφαλίσουν άμυνες. Θέλησαν να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε «πολυπολιτισμικές» και «πολυεθνικές», προκειμένου να επιβιώνουν και οι ίδιοι μέσα σ’ αυτές, χωρίς να προκαλούν τα θύματά τους.
Απλά, αυτός ο υπερδανεισμός είχε διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τον χώρο στον οποίο αναπτύχθηκε. Άλλα δηλαδή ήταν τα αποτελέσματα στις υπανάπτυκτες χώρες και άλλα στις ανεπτυγμένες. Στις υπανάπτυκτες χώρες αυτός ο υπερδανεισμός κατέστρεψε τα κράτη και προκάλεσε μια πρωτοφανή «ασφυξία» στους λαούς τους. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν συνθήκες μετακίνησης των πληθυσμών, εφόσον υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης γι’ αυτούς. Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να επιβιώσουν στις λεηλατημένες και κατεστραμμένες πατρίδες τους. Δημιουργώντας αυτήν την «τάση» με την εξουσία που διέθεταν πάνω στις κυβερνήσεις των πιο ανεπτυγμένων κρατών —και με το «άλλοθι» του ανθρωπισμού— τις υποχρέωσαν να διατηρούν τις «πόρτες» των κρατών τους αν όχι «ορθάνοικτες» τουλάχιστον «μισάνοικτες».
Ποιο ήταν το κέρδος που αναζητούσαν; Γνώριζαν ότι ως ξένοι άρπαγες αργά ή γρήγορα θα έρχονταν σε σύγκρουση με τους λαούς τους οποίους λεηλάτησαν. Ως ξένοι ήταν πολύ ορατοί, για να περάσουν απαρατήρητοι σε μια μεγάλη οικονομική κρίση. Για να μην είναι μόνοι σε μια τέτοια σχεδόν βέβαιη σύγκρουση με τους αυτόχθονες, θεώρησαν ότι θα ήταν χρήσιμο να έχουν και μια «παρέα». Θεώρησαν δηλαδή ότι θα τους ήταν χρήσιμο να ελέγχουν μέσα σ’ αυτές τις χώρες ένα τεράστιο πληθυσμιακό μέγεθος, το οποίο θα είχε «συμβατότητα» με τους ίδιους. Αυτοί, ως ξένοι, θα έλεγχαν τα κεφάλαια του κράτους εις βάρος του λαού του, αλλά στο πλευρό τους θα είχαν εκατομμύρια ξένων, που η φτώχεια τούς είχε φέρει σ’ αυτό το κράτος.
Γι’ αυτόν τον λόγο τα «κτήνη» επένδυσαν στον «ανθρωπισμό» παγκοσμίως. Ελέγχουν τα πάντα μέσα από τις λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τους ίδιους τους λαούς, για να στρέφονται εναντίον τους. Οργανώσεις, οι οποίες επιτρέπουν στους Εβραίους να ελέγχουν τα πάντα μέσα στις χώρες που τους ενδιαφέρουν και να εκβιάζουν όποιον τους απειλεί. Οργανώσεις, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί για τα πιο απίστευτα εγκλήματα και όμως έχουν «αποσιωποιηθεί» από τα διεθνή ΜΜΕ. Εγκλήματα, τα οποία ξεκινάνε από το δουλεμπόριο και το trafficking μέχρι το εμπόριο βρεφών και ανθρώπινων οργάνων.
Όλες αυτές οι οργανώσεις ελέγχονται από τους ίδιους ανθρώπους. Τους ανθρώπους της λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Από τον Εβραίο «στρατηγό» Κίσινγκερ οι εντολές φεύγουν στον Εβραίο «Λοχαγό» Κουσνέρ των «Ιατρών χωρίς σύνορα» και μπορεί να φτάνουν μέχρι τον τελευταίο δολοφόνο του πιο απομακρυσμένου αφρικανικού καταυλισμού προσφύγων. Αυτές οι οργανώσεις αναλαμβάνουν τον ρόλο των «κομματικών» μηχανισμών των ναζιστών. Τον ρόλο των οργανώσεων της βάσης. Τον ρόλο της συλλογής της πληροφορίας, η οποία θα φτάσει στην κορυφή, για να παρθούν μέτρα και να επιβληθούν αντίμετρα. Με τον τρόπο αυτόν έλυσαν το πρόβλημα των «εποίκων» στο ποσοτικό επίπεδο.
Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Υπήρχε πρόβλημα στο ποιοτικό επίπεδο. Αυτοί οι μετανάστες ήταν φτωχοί άνθρωποι και μια οικονομική κρίση θα τους «χτυπούσε» πρώτους και δεν ήταν σίγουρο ότι θα τους έφερνε απόλυτα στο δικό τους «στρατόπεδο». Ήταν φτωχοί εργαζόμενοι και δεν ήταν σίγουρη η σύγκρουση συμφερόντων με τους γηγενείς και επίσης φτωχούς εργαζόμενους. Άρα έπρεπε να δημιουργήσουν άμυνα με καλύτερα για τους ίδιους ποιοτικά χαρακτηριστικά. Έπρεπε δηλαδή να πάρουν μέτρα, που θα δημιουργούσαν «εποίκους» με πραγματικά χαρακτηριστικά εποίκων. Με χαρακτηριστικά, που συνδέονται με την έννοια της ιδιοκτησίας και άρα που θα τους ταύτιζαν απόλυτα μαζί τους, ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης.
Γι’ αυτόν τον λόγο προκάλεσαν και ένα άλλο «κύμα» μεταναστών με την αντίθετη φορά. Ένα «κύμα» μεταναστών πολυτελείας. Ένα «κύμα», το οποίο το δημιούργησαν οι ίδιοι και πάλι με το ίδιο «όπλο». Με τον υπεδανεισμό. Με το φτηνό χρήμα, που έριξαν στην αγορά. Τι σημαίνει αυτό; Με τον ανεξέλεγκτο δανεισμό και την ευφορία που προκάλεσαν στις ανεπτυγμένες χώρες, «έσπρωξαν» στην ουσία τους πληθυσμούς τους σε «επενδύσεις» εκτός των συνόρων τους. Σε μια κατάσταση, δηλαδή, όπου τα στεγαστικά δάνεια δίνονταν ανεξέλεγκτα, όλοι όσοι ήταν σε μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση και δεν είχαν ανάγκη στεγαστικού δανείου, έπαιρναν δάνεια για ομοειδείς «επενδύσεις» του ίδιου χρηματικού επιπέδου σε άλλα κράτη.
Δημιουργήθηκε δηλαδή ένα «κύμα» ξένων αγοραστών ακινήτων σε φτωχότερες χώρες. Εκατομμύρια βορειοευρωπαίων έκαναν στην κυριολεξία «απόβαση» στη Μεσόγειο. Με φτηνά δάνεια αγόραζαν σπίτια και γη στις μεσογειακές χώρες. Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, γέμισαν με «επενδυτές» της συμφοράς. Εκατομμύρια τέτοιους. Αυτό το «κύμα» ήταν κατευθυνόμενο από τους Εβραίους. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που κατεύθυναν τους φτωχούς μετανάστες στις πιο ανεπτυγμένες χώρες. Για ν’ αποκτήσουν μαζική άμυνα, σε περίπτωση κατά την οποία θα αμφισβητούνταν η παρουσία τους. Ως ξένοι στις χώρες αυτές με τη μετακίνηση των φτωχών μεταναστών είχαν εξασφαλίσει μια πολυπληθή «παρέα» ξένων. Ως ξένοι μεγαλοϊδιοκτήτες στις χώρες αυτές με την μετακίνηση των μεταναστών «πολυτελείας» είχαν εξασφαλίσει μια πολυπληθή «παρέα» ξένων συναδέλφων μικροϊδιοκτητών.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Με δύο μεταναστευτικά κύματα αντίθετης φοράς δημιούργησαν μέσα σε κάθε κράτος τις συνθήκες που τους βόλευαν. Τις συνθήκες, οι οποίες θα τους εξασφάλιζαν συνένοχους και άρα συναγωνιστές σε περίπτωση που θ’ αμφισβητούνταν. Το ένα «κύμα» των φτωχών τούς εξασφάλιζε την ποσοτική άμυνα και το άλλο «κύμα» των ευκατάστατων τούς εξασφάλιζε την ποιοτική άμυνα. Απλά το έκαναν μ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί ο πόλεμός τους ήταν ιδιωτικός. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, ώστε να μεταφέρουν εποίκους και να τους εγκαταστήσουν μέσα στις κατακτήσεις τους. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, ώστε γύρω από τον μεγάλο φεουδάρχη να δημιουργήσουν μια αυλή ομοεθνών μικροκτηματιών. Δεν ήταν πόλεμος συμβατικός, για να γεμίσουν τις κατακτήσεις τους με στρατόπεδα, που θα τους προστάτευαν από την αντίδραση. Οι κλέφτες κουβάλησαν απ’ όλο τον κόσμο «μικροϊδιοκτήτες» και «δουλοπάροικους», για να μην μπορεί ν’ αντιδρά ο λαός.
Με τον τρόπο αυτόν διέλυσαν την κοινωνική συνοχή των κρατών, που ήταν θύματά τους. Διέβρωσαν και αλλοίωσαν σε τέτοιον βαθμό τα συλλογικά συμφέροντα των λαών, που είναι να απορεί κάποιος πώς ακόμα κατορθώνουν αυτά τα κράτη και επιβιώνουν στα παλιά τους σύνορα. Φτάσαμε δηλαδή σε σημείο να απορούμε πώς επιβιώνουν ενιαία τα κράτη. Έτσι έχει γίνει ο κόσμος. Οι Κρητικοί μπορεί να έχουν συμπλέοντα συμφέροντα με τους Καλιφορνέζους και τους Φιλανδούς και απόλυτα εχθρικά με τους Φλωρινιώτες. Αυτό θα πει παγκοσμιοποίηση. Ο καθένας μόνος του και όπου τον βγάλει. Είναι απορίας άξιο πώς ακόμα δεν έχουν διαλύσει τα κράτη, εξαιτίας των άπειρων πλέον εσωτερικών αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων.
Σήμερα στην Ελλάδα, για να καταλάβει κάποιος τις αναλογίες, υπάρχουν ξένοι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, οι οποίοι, αν είχαν μεταφερθεί από τους Γερμανούς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες ακόμα θα ήταν στα βουνά. Στα πιο απόρρητα σχέδια των ναζιστών για την Ελλάδα υπήρχε σχέδιο μεταφοράς εποίκων στην Ελλάδα, το οποίο σε μεγέθη ήταν σχεδόν αστείο μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα. Στην ιδανική για εκείνους κατάσταση φιλοδοξούσαν να κουβαλήσουν εξακόσιους χιλιάδες εποίκους. Οι ναζιστές κατακτητές ήταν πιο επιεικείς προς τους Έλληνες απ’ ό,τι οι Εβραίοι «κατακτητές» σήμερα.
Μιλάμε για μια κατάσταση εφιαλτική. Μια κατάσταση, η οποία, αν «εκραγεί», δεν γνωρίζουμε τι συνέπειες θα έχει. Γιατί είμαστε τόσο απόλυτοι; Γιατί απλούστατα οι Έλληνες σχεδόν «έχασαν» την πατρίδα τους, χωρίς να το καταλάβουν. Γιορτάζουν τις εθνικές τους «επετείους» και δεν αντιλαμβάνονται ότι έχασαν το «αντικείμενο» αυτών των «επετείων». Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σε μια γηρασμένη Ελλάδα των εκατομμυρίων συνταξιούχων και της υπογεννητικότητας μια μεγάλη μερίδα των ενεργών εργαζομένων είναι αλλοδαποί. Σε μια Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων υπάρχουν πάνω από δύο εκατομμύρια αλλοδαπών εργαζομένων με τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά. Είναι ομοιογενώς νέοι και σε καμία περίπτωση δεν τους χαρακτηρίζει η υπογεννητικότητα.
Αν αυτά συμβαίνουν στο επίπεδο της απασχόλησης, τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στο επίπεδο της ιδιοκτησίας. Σε μια Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων, οι ιδιοκτήτες δεν είναι παραπάνω από τους μισούς. Άρα μιλάμε —στην καλύτερη περίπτωση— ότι η χώρα «ανήκει» στο επίπεδο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας σε κάποιους πέντε εκατομμύρια Έλληνες. Οι ξένες ιδιοκτησίες στην Ελλάδα —και άρα οι ξένοι ιδιοκτήτες ελληνικής γης— είναι πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Ένα τεράστιο μέγεθος, το οποίο έχει αυξητικές τάσεις, εφόσον υπάρχουν άλλοι τόσοι, που περιμένουν σε λίστες αναμονής για «επενδύσεις» στην Ελλάδα. «Επενδύσεις» ακίνητης περιουσίας, που, με τη σημερινή οικονομική καταστροφή και την τεράστια ακίνητη περιουσία που έχει περιέλθει στις τράπεζες εξαιτίας κατασχέσεων, θα ξεπουληθεί «τζάμπα». Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι στην στρατηγικά υπερπολύτιμη Κρήτη με μία μόνον πράξη αγοραπωλησίας κάποια κτήνη πούλησαν εικοσιπέντε χιλιάδες στρέμματα σε βρετανική εταιρεία.
Αν σ’ αυτούς τους εκατομμύρια ξένους μεγαλοϊδιοκτήτες και μικροϊδιοκτήτες γης προσθέσει κάποιος και τους ξένους ιδιοκτήτες των πάλαι ποτέ δημοσίων επιχειρήσεων, αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει. Τους ξένους ιδιοκτήτες του ΟΤΕ, του Αεροδρομίου των Αθηνών, των λιμανιών της χώρας και σύντομα της ΔΕΗ, της Ολυμπιακής κλπ.. Με μία τους απόφαση μπορούν στην κυριολεξία να μας διώξουν από την πατρίδα μας. Αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει λόγος να πάμε καν να δούμε μια παρέλαση όπως είναι αυτή της 28ης Οκτωβρίου. Δεν μπορούμε πλέον να καταλάβουμε τι ακριβώς προστατεύει ο ελληνικός παρελαύνων στρατός. Το εξοχικό του Ολλανδού, το μπαρ του Εγγλέζου ή το ξενοδοχείο του Γερμανού στην Ελλάδα;
Δεν έχουμε λόγο να πανηγυρίζουμε για κάτι για το οποίο οι πρόγονοί μας πολέμησαν για να το διατηρήσουν υπό την κατοχή τους και εμείς απλά το χάσαμε. Για ό,τι θυσιάστηκαν οι πατέρες μας στα βουνά της Πίνδου, εμείς το πήραμε και το ξεπουλήσαμε, για να πάρουμε καινούργια αυτοκίνητα και κινητά. Εμείς οι «απόγονοι» του Θεμιστοκλή, του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου συμπεριφερθήκαμε σαν μεθυσμένοι «Ινδιάνοι», που για μερικά κασόνια ουίσκι παραδώσαμε την πατρίδα μας. Παραδώσαμε την ψυχή μας.
Το τέλος του πολέμου …αρχή της ήττας των νικητών.
Ποιος δεν έχει ακούσει τη φράση: «Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά δυστυχώς ο ασθενής απεβίωσε»; Αυτό συνέβη με τους Εβραίους «στρατάρχες». Αφού κέρδισαν όλες τις μάχες, τώρα κινδυνεύουν να χάσουν τον πόλεμο. Γιατί; Γιατί απλούστατα αυτά τα οποία κέρδισαν δεν μπορούν να τα κρατήσουν. Ο σχεδιασμός που επέβαλαν, με στόχο να τους διατηρεί στην κορυφή του συστήματος, δεν μπορεί να λειτουργήσει και άρα δεν μπορεί να έχει μακροβιότητα. Λειτούργησαν ως ένας νέος αρπακτικός «Ταμερλάνος», ο οποίος, αφού «περιφέρθηκε» στον Πλανήτη, νικώντας τους πάντες και λεηλατώντας τα πάντα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κατακτητής. Ένας «Ταμερλάνος», που έκαψε και κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμά του, αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί τις κατακτήσεις του. Ένας «Ταμερλάνος», που είναι πανίσχυρος εν κινήσει, αλλά δεν μπορεί να σταθεί κάπου και να στήσει «θρόνο».
Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Δεν μπορούν να κρατήσουν τις «κατακτήσεις» τους. Δεν μπορούν αυτές οι «κατακτήσεις» να λειτουργήσουν με τον τρόπο που τους εξυπηρετεί και τους διατηρεί μόνιμα στην κορυφή. Αυτοί προσπάθησαν ως «κατακτητές» να δημιουργήσουν και να δρομολογήσουν την επόμενη «μέρα», αλλά οι «κτήσεις» αντιδρούν. Θεωρητικά πληρούν όλες τις προδιαγραφές των κατακτητών, αλλά πρακτικά δεν λειτουργεί τίποτε. Για παράδειγμα, εξασφάλισαν το δικαίωμα του κυρίου να επιλέγει τον διάδοχό του, αλλά η κυριότητα δεν λειτουργεί πλέον. Τα πολεμικά τους «όργανα» συνεχίζουν να ελέγχονται από τους ίδιους, αλλά δεν μπορούν πλέον να τους εξασφαλίσουν τον έλεγχο. Τον Εβραίο Γκρίνσπαν τον διαδέχθηκε ο Εβραίος Μπενράνκε, αλλά πλέον η FED δεν έχει τη δύναμη να ελέγχει τα πράγματα στην ανεπτυγμένη Δύση. Τον Εβραίο Γούλφενσον τον διαδέχθηκε ο Γούλφοβιτς, τον οποίο μετά από ένα ροζ σκάνδαλο τον διαδέχθηκε ο Εβραίος Zoelick, αλλά πλέον η Παγκόσμια Τράπεζα δεν μπορεί να ελέγχει τα πράγματα στη λιμοκτονούσα αντίπερα «όχθη».
Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Αυτά τα «εργαλεία» ήταν πολύ καλά «στρατιωτικά» εργαλεία, αλλά δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας τη διαχείριση που απαιτεί η κατάκτηση. Το γεγονός δηλαδή ότι κατόρθωσαν στιγμιαία και λεηλάτησαν τους λαούς, δεν σημαίνει ότι μπορούν να τους διατηρούν σε απόσταση από τη «λεία» τους. Είναι θέμα χρόνου να έρθουν πλέον σε σύγκρουση με τα θύματά τους και να τη χάσουν. Κανένας δεν μπορεί να νικήσει τους λαούς όταν αυτοί πεινάνε. Απλά πράγματα. Ένας πονηρός οπλοφόρος ληστής μπορεί να λεηλατήσει ένα πλήθος ανθρώπων που βαδίζει στην έρημο. Όταν όμως το λεηλατήσει, θα κινδυνέψει από αυτό. Γιατί; Διότι αυτό το πλήθος δεν μπορεί να επιβιώσει μετά από τη λεηλασία. Η έρημος κάνει μονόδρομο την αντίδραση και άρα και τη βία. Τι σημασία έχει αν έκλεψες το «νερό» τους με «νόμιμο» τρόπο και αν αυτοί συμμετείχαν με τη θέλησή τους στη διαδικασία; Μόλις «διψάσουν», θα στο πάρουν πίσω, αγνοώντας τις «υπογραφές» τους. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, γιατί κινδυνεύουν να πεθάνουν από τη «δίψα».
Αυτό συμβαίνει και σήμερα με τους Εβραίους. Τα πήραν όλα, αλλά δεν μπορούν να τα κρατήσουν. Λεηλάτησαν τους πάντες, αλλά δεν τους άφησαν περιθώρια επιβίωσης, ώστε η επιβίωση αυτή να τους κρατά μακριά από τη «λεία» τους. Αυτό ήταν το μέγα λάθος τους. Το λάθος των άπληστων. Σε ένα αχανές και πανίσχυρο σύστημα, το οποίο τους τάιζε επί αιώνες, πήγαν να επέμβουν στον σχεδιασμό του. Ως εξειδικευμένοι πλανόδιοι γύφτοι λεηλάτησαν ένα σύστημα και στη συνέχεια προσπάθησαν να παραστήσουν τους αυτοδίδακτους μηχανικούς. Έστησαν ένα σύστημα «πολυώροφο» χωρίς καμία γνώση μηχανικής. Όταν μπήκαν μέσα, αυτό κατέρρευσε και τους εγκλώβισε στα συντρίμμια του.
Είναι θέμα επιβίωσης πλέον για τους λαούς να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους και άρα να έρθουν σε σύγκρουση μ’ αυτούς που τους λεηλάτησαν και τους οποίους σήμερα απλά δεν γνωρίζουν ποιοι είναι. Είναι όμως θέμα χρόνου να τους εντοπίσουν και να τους αναζητήσουν, για να τους τιμωρήσουν. Να τιμωρήσουν σκληρά αυτούς που τους έβαλαν σε περιπέτειες. Η κατάσταση ήδη έχει πάρει τον «δρόμο» της προς την αποκάλυψη των ενόχων. Η σημερινή κατάρρευση των χρηματιστηρίων αυτό αποκαλύπτει. Αποκαλύπτει την αποτυχία του σχεδιασμού των Εβραίων. Αποκαλύπτει ότι οι λαοί δεν μπορούν να επιβιώσουν με βάση τον σχεδιασμό τους και άρα έχει αρχίσει η «πορεία» τους προς τα άκρα. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό για τους σημερινούς κυρίαρχους. Τραγικό από την αρχή και το οποίο θα γίνει τραγικότερο στο τέλος.
Αυτοί, που σήμερα χάνουν από αυτήν την κατάρρευση, είναι αυτοί που έχουν να χάσουν και άρα οι Εβραίοι. Οι δικές τους «στρατιές» καθημερινά «αφοπλίζονται». Οι δικές τους περιουσίες καθημερινά εξανεμίζονται. Τώρα τους έχει πιάσει ΠΑΝΙΚΟΣ. Τα «ποντίκια» τρέχουν να σωθούν, σ’ ένα «καράβι» που βλέπουν ότι βυθίζεται. Προσπαθούν να βρουν διεξόδους και δεν υπάρχουν τέτοιες. Καμία γωνιά του Πλανήτη δεν έχει εκείνη την οικονομική σταθερότητα, η οποία θα τους επιτρέψει ν’ «ακουμπήσουν» τη λεία τους και να την εξασφαλίσουν. Κάθε μέρα και χειρότερα. Κοιμούνται πολυδισεκατομμυριούχοι και ξυπνάνε δισεκατομμυριούχοι. Κοιμούνται δισεκατομμυριούχοι και ξυπνάνε εκατομμυριούχοι. Κοιμούνται πλούσιοι και διάσημοι και ξυπνάνε φτωχοί και διαβόητοι. Με τους ρυθμούς που πάνε σε λίγες μέρες ακόμα και τα Golden Boys θα φοβούνται να βγουν στους δρόμους για να ψάξουν για δουλειά. Όλο και κάποιος θα τους θυμάται με κανένα πούρο να ποζάρουν και θα θέλει να τους σκίσει το στόμα.
Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε καθαρά για ΠΑΝΙΚΟ. Πάνω στην αγωνία τους πλέον να σωθούν, έχουν «αμολήσει» την εβραϊκή «μαϊμού», που παριστάνει τον Πρόεδρο της Γαλλίας, για να πείσει τους λαούς να «σώσουν» την παγκόσμια οικονομία και άρα και τους Εβραίους. Αυτό κάνει ο Σαρκοζί. Ο αμετανόητος Εβραίος. Ο άθλιος σιωνιστής. Όλη του η στρατηγική είναι να βάλει τους λαούς να σώσουν με τα δικά τους χρήματα τα χρεοκοπημένα εβραϊκά χρηματοπιστωτικά «εργαλεία». Να βάλει τα κράτη να δημιουργήσουν ένα νέο κοινό «ταμείο», για να σώσουν οι Εβραίοι τα χρήματά τους. Να βάλουν τα χρήματα αυτού του «ταμείου» μέσα στα χρηματιστήρια για ν’ «απεγκλωβιστούν» οι Εβραίοι.
Αυτός είναι πλέον ο στόχος τους. Ο στόχος της Λέσχης, τον οποίο έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας οι «εκλεκτοί» τους. Ο Μπράουν, η Μέρκελ, ο Μπερλουσκόνι και όλο το κακό συναπάντημα. Τις «ζημιές» του δικού τους σχεδιασμού θα επιδιώξουν να τις «φορτώσουν» εκ νέου στα θύματά τους. Ό,τι χρήματα περίσσεψαν στους λαούς μετά τη λεηλασία τους, να τα βάλουν στα χρηματιστήρια, για να «σωθούν» αυτοί που τους λεηλάτησαν. Προσπαθούν τώρα να κάνουν ένα κεντρικό διευθυντήριο, για να ελέγχει υποτίθεται το τραπεζικό σύστημα, ενώ στην πραγματικότητα θέλουν να χτίσουν ένα νέο όργανο χωρίς παρελθόν, το οποίο θα τους δίνει το «άλλοθι» να ζητούν χρήματα, για να σβήσουν το παρελθόν. Προσθέτουν έγκλημα πάνω σε έγκλημα και σύντομα θα διαπιστώσουν ότι αυτό είναι ανθυγιεινό στην παρούσα κατάσταση.
Η νέα δίκη της «Νυρεμβέργης».
Ο τρόμος που είδαμε στα μάτια του Γκρίνσπαν, όταν εξηγούσε σε Αμερικανούς αξιωματούχους τα αίτια της οικονομικής κατάρρευσης, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός. Γνωρίζει ο έμπειρος «Καϊτέλ» ότι αυτή δεν θα είναι η τελευταία απολογία του. Γνωρίζει ότι έρχονται και χειρότερα. Είναι βέβαιο ότι θα έρθουν τα χειρότερα. Είναι θέμα χρόνου οι ιδιώτες «κατακτητές» του Πλανήτη ν’ αναζητηθούν και να δικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι βέβαιον ότι ακόμα και ο «πολύς» Κίσινγκερ, την ώρα που γράφουμε αυτό το κείμενο, θα είναι πανικοβλημένος και χωμένος σε κάποια από τις πολυτελείς «τρύπες» του. Έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια δεν μπορεί να κινηθεί εκτός ΗΠΑ, χωρίς ν’ απειληθεί με σύλληψη.
Αυτοί όλοι θ’ αναζητηθούν και θα δικαστούν. Πρέπει να δικαστούν για τα εγκλήματα που προκάλεσαν στην ανθρωπότητα. Για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που πέθαναν από την πείνα εξ’ αιτίας τους. Για τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που δυστύχησαν εξαιτίας τους, βυθιζόμενα στην αθλιότητα της ανεργίας. Για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που νοσούν και πεθαίνουν από τις αρρώστιες της εποχής και οι οποίες συνδέονται απευθείας με το άγχος και το στρες που προκαλούν η αβεβαιότητα και τα χρέη. Για τη μόλυνση του Πλανήτη που προκάλεσαν τα δικά τους βρόμικα εργοστάσια, του οριακά χαμηλού κόστους λειτουργίας. Για την αποψίλωση των δασών του Πλανήτη, που προκλήθηκε από την απληστία των δικών τους πολυεθνικών της γης.
Αν όλα αυτά είναι γενικά, υπάρχουν και τα πιο ειδικά. Θα πρέπει να δικαστούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι υπεύθυνοι για την ισοπέδωση της Σερβίας. Οι υπεύθυνοι για την εισβολή στην Τσετσενία. Οι υπεύθυνοι για τη δική μας Κύπρο και τη δική μας «Μακεδονία». Αυτοί οι οποίοι έλεγαν συνειδητά ψέματα στην παγκόσμια κοινή γνώμη και από τις ενέργειές τους πέθαινε κόσμος. Αυτοί οι οποίοι μας «διαβεβαίωναν» ότι ο Σαντάμ έχει όπλα μαζικής καταστροφής και από την ψεύτικη «διαβεβαίωσή» τους χάθηκαν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Αυτοί οι οποίοι μας «διαβεβαίωναν» ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν ο στόχος τους, αλλά κορμιά απλών Σέρβων πολιτών γέμιζαν τους τάφους. Αυτοί οι οποίοι έβαλαν τον γελοίο Σαακασβίλι να παραστήσει τον «στρατηλάτη» και να γίνει το αίτιο μιας αναίτιας ανθρωποσφαγής και μάλιστα την ημέρα της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Την ημέρα της μεγαλύτερης γιορτής της ανθρωπότητας και του «ύμνου» προς την ειρήνη.
Τα πάντα είναι εύκολα, γιατί οι εγκληματίες είναι λίγοι. Όπου και να ψάξεις για υπεύθυνους, πάντα θα συναντήσεις τα ίδια πρόσωπα. Τους κορυφαίους «Καϊτέλ», «Γκαίμπελς», «Γκαίριγκ» των διεθνών οργανισμών. Τους κοινούς «Ες Ες» των διαφόρων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, μη κυβερνητικών οργανώσεων κλπ.. Τους «δοσίλογους» ηγέτες όλων των χωρών. Τους «γερμανοτσολιάδες» θεωρητικούς της Νέας Τάξης. Όλος ο «καλός» ο κόσμος. Ο κόσμος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Ο κόσμος, που στο άμεσο μέλλον θα έχει όλο τον χρόνο στη διάθεσή του να συνεδριάζει σε «κλειστό» περιβάλλον. Σε καλά περιφραγμένο περιβάλλον, για να μην τους «ενοχλεί» κανείς. Να «συνεδριάζουν» μέχρι να πεθάνουν και να μην βγαίνουν ούτε νεκροί από τις «συνεδριάσεις». Τα παράσιτα θα έχουν τον χρόνο να «φρεσκάρουν» και τα γερμανικά τους. Έτσι κι αλλιώς οι χώροι εξακολουθούν να υπάρχουν και οι ίδιοι τούς γνωρίζουν. Οι μισοί από αυτούς κάποτε τους έχτισαν και οι άλλοι μισοί τους κατοίκησαν. Arbeit macht frei «σύντροφοι» κατακτητές.
Θλιβεροί «Τρώες», που νόμισαν ότι δεν έχουν πλέον αντίπαλο να τους αντιμετωπίσει και αποθρασύνθηκαν στο βαθμό να τολμούν να πλησιάζουν τα καράβια των «Ελλήνων». Τώρα και σε πλήρη ισχύ θα τους βρει ο όλεθρος και η ήττα. Τώρα θα δουν τι κρύβεται μέσα σ’ αυτά τα «καράβια». Έσπειραν «ανέμους» και θα θερίσουν «θύελλες». Ζήτησαν πόλεμο και θα πάρουν Αρμαγεδώνα. Θρήνο λαχταρούσε η ψυχή τους και θρήνο θα πάρουν. Οι άνθρωποι, που προκάλεσαν τον πρώτο ιδιωτικό παγκόσμιο πόλεμο, θα νικηθούν από ιδιώτη, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς θα τιμωρηθούν από τους λαούς. Η ανθρωπότητα θα συνέρθει από τη «νάρκωση» της και θα συνεχίσει την πορεία της, όπως δικαιούται και όπως της αξίζει. Η τελευταία της ευκαιρία για μια κοινή, τέλεια και πανανθρώπινη λύση θα είναι και η καλύτερη.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο – ΕΑΜ Β’

Προχθές το απόγευμα αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή!!!

Στην εξαιρετικά σημαντική για το μέλλον μας προχθεσινή εκδήλωση του Μετώπου Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών για την εξάλειψη του εξωτερικού χρέους, αποκαλύφθηκαν απίστευτα πράγματα!!.. (εδώ οι βιντεοσκοπημένες ομιλίες της εκδήλωσης,: http://www.nomoneynodebt.gr/details.php?id=4 )

Στην αίθουσα των υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος, επί 4 συνεχείς ώρες σε συνθήκες εξωτερικού καύσωνα και με εσωτερική θερμοκρασία μεγαλύτερη των 30′ C… τετρακόσιοι πολίτες από όλες τις κοινωνικο-οικονομικές τάξεις ρούφηξαν την γνώση μερικών από τα πιο φωτεινά νέα οικονομικά μυαλά της Ελλάδας. Ο ανοικτός διάλογος που ακολούθησε ήταν υψηλότατου επιπέδου ανεξάρτητα του αν οι ερωτήσεις και οι τοποθετήσεις, διατυπώθηκαν από ταξιτζήδες, δασκάλες, υπαλλήλους, διευθυντές, επιχειρηματίες και οποιονδήποτε άλλον από οποιαδήποτε κοινωνική προέλευση ή πολιτική αφετηρία. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι κατά κανόνα απλή, κατανοητή και μπορεί να συζητιέται από τον καθένα!

Οι ομιλίες που ευτυχώς βιντεοσκοπήθηκαν ισοδυναμούν με ένα έτος στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Τέτοια και τόσο κρίσιμη είναι η γνώση που εμπεριέχουν για εμάς τους απλούς ανθρώπους που προσπαθούμε να καταλάβουμε σε τι βαθμό εθνικής κατεδάφισης και ξεπουλήματος έχει βάλει με την “βία” την κοινωνία μας ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, και έμμεσα να ερμηνεύσουμε το ΓΙΑΤΙ το κάνουν…

Παρακολουθήστε τις ομιλίες, χωρίς πολιτικά φίλτρα και στεγανά. Έτσι κι αλλιώς δεν εκφράζουν κανένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου, καθώς τα προσπερνούν και τα υπερβαίνουν εντυπωσιακά!!!

Μόλις σχηματίσετε την δική σας “καθαρή εικόνα”, η ευθύνη για τις επόμενες εξελίξεις θα έχει μετατοπιστεί σε μας… δηλαδή θα είναι εξίσου και ΔΙΚΗ σας. Δεν θα μπορεί κανείς μας πλέον να ισχυρίζεται (και εκ των υστέρων να δικαιολογούμαστε στα παιδιά και τα εγγόνια μας), ότι “δεν γνωρίζαμε..!”

Ομιλία Κ.Λαπαβίτσα

Ομιλία Σ.Κουβελάκη

Ομιλία Λ.Βατικιώτη

Ομιλία Σ.Μαρκέτου

Ομιλία Π.Παπακωνσταντίνου

Ομιλία Δ.Καζάκη

Ομιλία Κ.Σαρρή

Αν τελικά αισθανθείτε ότι είναι σημαντικό και θέλετε να συνεισφέρετε στην προσπάθεια του μετώπου των ανεξάρτητων οικονομολόγων-πανεπιστημιακών που συμπράτουν με την κοινωνία των πολιτών για να απαλλάξουν την Ελλάδα από την θανατηφόρα θηλιά του τεχνητού εξωτερικού χρέους, τότε ψηφίστε στο ανοικτό δημοψήφισμα (petition) που βρίσκεται εδώ: http://www.gopetition.com/online/36271.html

Η ουσιαστικότερη συμμετοχή του ενεργού και συνειδητοποιημένου πολίτη σήμερα, είναι να σβήνει την διεφθαρμένη, πληρωμένη, διατεταγμένη και προπαγανδιστική τηλεόραση και να αρχίσει να συζητά ανοικτά με τους συνανθρώπους και τους συμπολίτες του τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας, την δική μας κοινωνική ατζέντα!! Αυτή η συζήτηση και αυτό το μοίρασμα της προσωπικής γνώσης του καθενός μας μπορεί πλέον να γίνεται με μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ζωντανά αλλά και από απόσταση, γιατί έχουμε στην διάθεση μας τα δικά μας σύγχρονα, ειρηνικά αλλά και πανίσχυρα όπλα των Νέων Μέσων του Διαδικτύου!…

από axinosp

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.