Skip navigation

Τώρα έχουμε «απαρτία».

Το «καρέ» συμπληρώθηκε

και είμαστε έτοιμοι για την «παρτίδα»

των νέων Δεκεμβριανών …την τελευταία.

Ξεκινάμε και μοιράζει τα «χαρτιά» ο Πάγκαλος.

EAMB

 

Οι τρομοκράτες συνήθως «κρύβονται» πίσω από κοινά «αιτήματα» της κοινωνίας. Για να «νομιμοποιήσουν» τη δράση τους, «εκφράζουν» βίαια την κοινή λογική και αντίληψη. Σκοτώνουν, για παράδειγμα, κάποιον, που ακόμα και ο μέσος άνθρωπος θα μπορούσε ή θα ήθελε να «σκοτώσει». Γίνονται το βίαιο «χέρι» μιας κοινωνίας, που είναι οργισμένη. Γίνονται αυτό, το οποίο δεν μπορεί να γίνει ο μέσος πολίτης. Σήμερα, για παράδειγμα, μέσα στην τεράστια διαφθορά και σήψη, θα μπορούσε μια τρομοκρατική οργάνωση να γίνει δημοφιλής και διάσημη, αν «επέλεγε» να «ξεκαθαρίσει» ένα βρόμικο τοπίο ορατό σε όλους. Τινάζεις στον αέρα έναν Χριστοφοράκο, που βγάζει «γλώσσα» και προκαλεί έναν ολόκληρο λαό και γίνεσαι λαϊκός ήρωας. Τιμωρείς ένα «σκουπίδι» και «διδάσκεις» χιλιάδες ομοίους του.

Ακόμα και ένας βλάκας μπορεί να καταλάβει ότι η επιλογή των στόχων είναι αυτή η οποία δίνει συμπάθειες ή αντιπάθειες και αυτήν είναι μια εύκολη δουλειά. Δεν χρειάζεται να είσαι κάποια ευφυΐα, για να καταλάβεις ποιον στόχο πρέπει να θέσεις, προκειμένου ν’ αποκτήσεις τη λαϊκή συμπάθεια. Ακόμα και ο πιο βλάκας να είσαι, εύκολα αποκτάς μια αξιόπιστη λίστα χρήσιμων «υποψηφίων». Αποφασιστικότητα χρειάζεται η άσκηση τρομοκρατικής δράσης και όχι σκέψη. Τη σκέψη, ακόμα κι αν δεν τη διαθέτεις, τη «δανείζεσαι» από τον ίδιο τον λαό. Πηγαίνεις σε ένα καφενείο την ώρα που οι πολίτες ακούν ειδήσεις και βρίζουν. Την ώρα που «αφρίζουν» με τον Χριστοφοράκο και μέμφονται τους ίδιους τους εαυτούς τους, που δεν έχουν τη δύναμη να πάνε και να του κόψουν οι ίδιοι τα «τρυφερά» του …σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία.

Αυτή, όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι μια λαϊκή «εντολή», την οποία ο επίδοξος τρομοκράτης μπορεί να την εκτελέσει με ασφάλεια. Είναι σίγουρη, γιατί είναι επίσης σίγουρη και η «ανταμοιβή» του. Στα ίδια καφενεία και από τους ίδιους ανθρώπους θ’ ακουστεί το …»ν’ αγιάσουν τα χέρια του αυτού, που ξεβρόμισε τον τόπο». Αυτή είναι η αυθεντική τρομοκρατία, η οποία εκφράζει τη λαϊκή οργή. Είναι η βίαιη έκφραση μιας ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία ως τέτοια έχει ένστικτα επιβίωσης και ως εκ τούτου είναι από τη φύση της σκληρή. Είναι μια τρομοκρατία, η οποία σχεδόν ποτέ δεν σφάλει. Μια τρομοκρατία, η οποία «βλέπει» και δεν είναι «τυφλή». Μια τρομοκρατία, η οποία ποτέ δεν έχει «παράπλευρα» θύματα.

Αυτήν την απλή λογική τα σημερινά φαινόμενα δεν τη σέβονται. Βλέπουμε κάποιους δήθεν τρομοκράτες να χτυπούν στόχους, οι οποίοι δεν σέβονται καμία λαϊκή «εντολή». Χτυπούν ανθρώπους, για τους οποίους κανένας δεν θα θεωρήσει ότι θ’ «αγιάσουν» τα χέρια αυτών που θα τους εξαλείψουν. Κανένας δεν θεωρεί ότι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι τα φτωχόπαιδα της αστυνομίας. Τα φτωχόπαιδα, που μέσω των πανελληνίων εξετάσεων πήγαν εκεί, για να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί. Η αστυνομία δεν έχει σήμερα τα χαρακτηριστικά του παρελθόντος και ως εκ τούτου δεν μπορεί ν’ αποτελεί στόχο της τρομοκρατίας. Δεν είναι η αστυνομία της μετεμφυλιακής περιόδου, η οποία περιέθαλπε τους γερμανοτσολιάδες και τους ταγματασφαλίτες και αποτελούσε μόνιμα το ορατό, ένοπλο και ένστολο τμήμα του παρακράτους του φασισμού. Δεν είναι η αστυνομία, που νομιμοποιούσε την οπλοφορία όλων εκείνων, οι οποίοι είχαν σοβαρούς λόγους να θέλουν να οπλοφορούν. Η ελληνική αστυνομία σήμερα είναι μια σύγχρονη υπηρεσία, η οποία έχει έναν κοινωνικό ρόλο να επιτελέσει. Το παρελθόν της δεν ενδιαφέρει και δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν.

Αυτή η αστυνομία δεν πρέπει ν’ αποτελεί στόχο κανενός και αυτό το αντιλαμβάνονται όλοι. Το αντιλαμβάνονται τόσο καλά και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η κοινωνία δεν δίνει «εντολή» σε κανέναν να στραφεί εναντίον της. Όταν όμως η κοινωνία δεν δίνει «εντολή», ευνόητο είναι ότι εκνευρίζεται με όλους όσους εκτελούν δικές τους αυθαίρετες «εντολές». Πόσο μάλλον όταν μια αποδεδειγμένα δημοκρατική κοινωνία, όπως η ελληνική, βλέπει να επιχειρούν να σκοτώσουν δικά της παιδιά άνθρωποι, οι οποίοι οι ανήκουν σε κάποιο φασιστικό άκρο, όπως αυτό το οποίο εμφανίζεται να εκπροσωπεί η ΟΠΛΑ. Η ΟΠΛΑ, η οποία ισχυρίζεται ότι πολεμάει για την επικράτηση της «δικτατορίας του προλεταριάτου».

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι όσα βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα είναι φαινομενικά παράλογα. Είναι ακατανόητα με βάση την κοινή λογική. Τη λογική, που θέλει μέσω της δυναμικής αντίδρασης να «διαφημίζεις» την ιδεολογία σου και όχι να τη «δυσφημείς». Όμως, ακατανόητα, με τόσο μεγάλο κόστος σε ανθρώπινο αίμα και τόσο μεγάλο ρίσκο από αυτούς που τα μεθοδεύουν, σημαίνει ότι κάτι άλλο συμβαίνει από αυτό το οποίο φαίνεται. Όσο κι αν έχει «αποπροσανατολιστεί» η κοινωνία, αυτά τα φαινόμενα δεν τα δικαιολογεί, γιατί απλούστατα δεν εξυπηρετούν καμία της ανάγκη, όσο αφελής κι αν είναι η σκέψη κάποιων. Για να καταλάβει κάποιος αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα, θα πρέπει να καταλάβει αυτά τα οποία συνέβησαν κάποτε, εφόσον πρόκειται για ακριβή επανάληψη των γεγονότων. Οι ίδιες πρακτικές φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα και γνωρίζουμε από την ιστορία ποια είναι αυτά.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά. Τι ήταν η ΟΠΛΑ; Ήταν μια οργάνωση δολοφόνων και προβοκατόρων, η οποία είχε ως στόχο να εξυπηρετήσει τα αφεντικά της. Σε μια εποχή, που ο Τσόρτσιλ με τον Στάλιν είχαν «μοιράσει» μεταξύ τους τον κόσμο ως συνέταιροι, χρησιμοποιούσαν κοινά «εργαλεία» προς την εξυπηρέτηση των στόχων τους. Ένα τέτοιο «εργαλείο» ήταν η ΟΠΛΑ. Ένα δολοφονικό εργαλείο, το οποίο κατευθυνόταν από ένα μεικτό αγγλοσοβιετικό «επιτελείο» πρακτόρων. Το «μυαλό» ήταν καπιταλιστικό και το οπλισμένο «χέρι» ήταν προλεταριακό. Γιατί ήταν χρήσιμη; Γιατί γέμιζε τα άδεια «μαγαζιά» των φασιστών. Γιατί, με τον ορατά φασιστικό της λόγο και ρόλο, έδινε τον «λόγο» στους φασίστες της αντίπερα «όχθης».

Αυτό, το οποίο δεν κατάλαβαν τότε οι Έλληνες —και σήμερα εξακολουθούν να μην το καταλαβαίνουν— είναι το πραγματικό ζητούμενο εκείνου του εμφυλίου πολέμου. Εκείνος ο εμφύλιος δεν έγινε, επειδή κάποιοι προλετάριοι πήραν τα όπλα, για να εξυπηρετήσουν την ιδεολογία τους. Εκείνος ο πόλεμος έγινε, επειδή κάποιοι φασίστες χαφιέδες πήραν εντολές να βάλουν στη μέση τον ελληνικό λαό και να τον λιανίσουν. Οι συνέπειες του εμφυλίου ήταν το ζητούμενο για εκείνον τον πόλεμο και όχι οι υποτιθέμενοι στόχοι του. Αν το καταλάβει κάποιος αυτό, μπορεί να καταλάβει και όλα τα υπόλοιπα. Ποια είναι αυτά; Το σταλινόδουλο ΚΚΕ ξεκίνησε έναν εμφύλιο μετά από μια εντολή του αγγλόδουλου Στάλιν.

Τα πάντα δηλαδή κατευθυνόταν από ένα και μοναδικό κέντρο αποφάσεων και άρα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά του. Αυτό είναι το όλο μυστικό. Δεν υπήρχαν δύο κέντρα εξουσίας, τα οποία ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για τον έλεγχο της Ελλάδας. Δεν υπήρχε μια Μόσχα, η οποία ανταγωνιζόταν σκληρά το Λονδίνο για τον έλεγχο της Ελλάδας. Η Μόσχα τα είχε συμφωνήσει με το Λονδίνο και η Ελλάδα απλά έπρεπε να ευθυγραμμιστεί με τις δικές τους συμφωνίες. Υπήρχε ένα κέντρο αποφάσεων, του οποίου οι αποφάσεις βόλευαν τόσο το Λονδίνο όσο και τη Μόσχα. Από τη στιγμή που το Λονδίνο και η Μόσχα τα είχαν «βρει» στη μοιρασιά των «μπλοκ», δεν θα παραβίαζαν τις συμφωνίες τους. Δεν τους συνέφερε να τις παραβιάσουν. Όταν λοιπόν αυτές οι συμφωνίες έχουν ολοκληρωθεί από το 1945, ευνόητο είναι ότι κάτι περίεργο συνέβαινε με τον ελληνικό εμφύλιο, ο οποίος ξεκίνησε το 1946.

Επειδή όμως στην εξουσία περίεργα δεν υπάρχουν, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι οι υποτιθέμενοι εχθροί και αντίπαλοι στον ελληνικό εμφύλιο ήταν «υπάλληλοι» των ίδιων «αφεντικών» και απλά έπαιζαν κάποιους ρόλους. Οι «πρωταγωνιστές» παρέσυραν έναν λαό στον ρόλο του «κομπάρσου» και το μακελειό δεν άργησε να ξεκινήσει. Οι Άγγλοι έδιναν τις εντολές και το «σενάριο» και όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούσαν, είτε γιατί τους συνέφερε είτε γιατί δεν γνώριζαν τι συνέβαινε. Ποιο ήταν το ζητούμενο; Να ελεγχθεί η Ελλάδα από τους Άγγλους, εφόσον αυτό προέβλεπε η «μοιρασιά» μεταξύ των «καπιταλιστών» της Δύσης και των «προλετάριων» της Ανατολής.

Αυτό ήταν το ζητούμενο και αυτό πρέπει ν’ ανακαλύψουμε εμείς πώς ήταν δυνατόν να εξυπηρετηθεί. Δεν υπήρχε άλλο ζητούμενο. Αυτό ήταν το ένα και μοναδικό. Όλα τα άλλα ήταν παραπλανητικά, προκειμένου να παρασύρουν τους Έλληνες στους σχεδιασμούς τους, χωρίς να μπορούν ν’ αντισταθούν. Η δήθεν ιδεολογική «επανάσταση» των προλεταρίων ήταν το «άλλοθι», για να επιβάλουν την αγγλόφιλη εξουσία στην Ελλάδα. Πώς όμως θα υπέτασσαν την Ελλάδα, η οποία εκείνη τη στιγμή έβγαινε από έναν τρομερό πόλεμο, βρισκόταν σε τεράστια οικονομική κρίση και ο λαός της, λόγω της εποποιίας του ΕΑΜ, ήταν ανυπότακτος; Αυτό ήταν δυνατό να γίνει μόνον με τη συνεργασία όλων των φασιστών εις βάρος αυτού του λαού. Τη συνεργασία των φασιστών της αγγλόδουλης Δεξιάς και του εξ’ επαγωγής αγγλόδουλου ΚΚΕ.

Το παιχνίδι στήθηκε πολύ εύκολα. Αρκεί να καταλάβει κάποιος τα δεδομένα. Οι Άγγλοι μπορούσαν να διορίσουν εύκολα μια κυβέρνηση δικών τους χαφιέδων και αυτό ήταν που αυτόματα έθετε τον κρατικό μηχανισμό και άρα το ένοπλο τμήμα του υπό τις εντολές τους. Αυτό όμως δεν έφτανε, για να ελέγξουν την Ελλάδα, σε περίπτωση που ο λαός ήταν ανυπάκουος. Στις πρώτες εκλογές που θα γινόταν, ο λαός θα «άδειαζε» τις δοτές ηγεσίες και άρα θα έδινε την εξουσία —και άρα το έλεγχο του κράτους— σε δικούς του ανθρώπους. Άρα; Άρα, το γεγονός ότι μπορούσαν να διορίσουν την ελληνική κυβέρνηση δεν τους αρκούσε για να ελέγξουν τον ελληνικό λαό. Τους αρκούσε να μεθοδεύσουν πράγματα, αλλά όχι να ελέγξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τον ελληνικό λαό. Για να τον ελέγξουν, έπρεπε να τον γονατίσουν, σε βαθμό που να τον λιώσουν. Να τον αναγκάσουν να υποταχθεί σ’ αυτούς. Να τον ματώσουν σε βαθμό τέτοιο, που να τους ζητήσει να τον απαλλάξουν από το μαρτύριο και την αιμορραγία. Αυτό γίνεται με εμφύλιο πόλεμο.

Ο εμφύλιος πόλεμος έπρεπε να μεθοδευτεί και αυτό προσπάθησαν και τελικά κατάφεραν να κάνουν. Σε αυτό το σημείο τούς ήταν χρήσιμο το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα έπαιζε τον ρόλο της «απειλής» για την ελληνική δημοκρατία και άρα για τον ελληνικό λαό. Ρόλο θα έπαιζε, γιατί ποτέ δεν ήταν πραγματική απειλή για την ελληνική δημοκρατία. Το ΚΚΕ πάντα ήταν στην ελληνική κοινωνία στην κυριολεξία «τρεις κι ο κούκος». Επαγγελματίες χαφιέδες, οι οποίοι εξυπηρετούσαν εκ του ασφαλούς τα συμφέροντα του Στάλιν και απολάμβαναν την ασφάλεια που τους παρείχε το αγγλόδουλο Δεξιό κράτος των συνεταίρων του. Επαγγελματίες τεμπέληδες, οι οποίοι εξασφάλιζαν τα προς του ζην με κόστος «καριέρες» στις φυλακές. Καθόλου άσχημα, αν σκεφτεί κάποιος ότι εκείνες τις εποχές κάποιοι ελεύθεροι Έλληνες προσπαθούσαν να επιβιώσουν σαν τα ποντίκια στα ορυχεία της Ευρώπης. Εκείνο το ολιγομελές ΚΚΕ των χαφιέδων και των τεμπέληδων ξεκίνησε τον εμφύλιο.

Εδώ όμως υπάρχει μια αντίφαση. Πώς κατάφερε αυτό το ολιγομελές ΚΚΕ —όπως ισχυριζόμαστε— να ξεκινήσει τον πιο τρομερό εμφύλιο στην ελληνική ιστορία; Πώς δηλαδή η ολιγομελής αγγλόδουλη Δεξιά κατάφερε στη σύγκρουσή της με το επίσης ολιγομελές ΚΚΕ να αιματοκυλίσουν τον ελληνικό λαό στο σύνολό του; Αυτοί, σε μια μεταξύ τους σύγκρουση δεν θα μπορούσαν να γεμίσουν ούτε μια πλατεία της Αθήνας. Πώς έγινε δηλαδή αυτή η κολοσσιαία σύγκρουση; Πώς κατάφεραν οι φασίστες των δύο άκρων να διχάσουν τον δημοκρατικό λαό, να μπουν επικεφαλής των συγκρουόμενων τμημάτων του και να τους οδηγήσουν στην αιματοχυσία; Πώς κατάφεραν οι φασίστες καί των δύο άκρων να σκοτώνουν δημοκράτες στο όνομα της Δημοκρατίας; Τα πάντα είναι θέμα μεθόδευσης.

Αυτού του είδους οι μεθοδεύσεις απαιτούν «εργαλεία» σαν την οργάνωση ΟΠΛΑ. Στην εποχή που οι αγγλόφιλοι Δεξιοί φασίστες ήταν μισητοί από όλους και δεν «εισακούγονταν» από κανέναν, γιατί τα επιχειρήματά τους δεν ενδιέφεραν κανέναν, η ΟΠΛΑ, με τον σταλινικό της λόγο, έδινε αντίστοιχο λόγο και σ’ αυτούς. Η ΟΠΛΑ, με τη σταλινική βιαιότητά της, έδινε λόγο ύπαρξης στην αντίστοιχη δεξιά βιαιότητα. Ο σταλινισμός της ΟΠΛΑ έδινε το δικαίωμα στους φασίστες της Δεξιάς να εμφανίζονται σαν υπερασπιστές της δημοκρατίας. Η βιαιότητα της ΟΠΛΑ νομιμοποιούσε τη δολοφονικότητα της Δεξιάς. Τα όπλα της ΟΠΛΑ νομιμοποιούσαν τα όπλα των αγγλόδουλων και των γερμανοτσολιάδων. Αυτός ήταν ο ρόλος της ΟΠΛΑ. Να τρομοκρατήσει έναν λαό, τον οποίο μέχρι τότε δεν είχαν καταφέρει να τον τρομοκρατήσει οι Ναζί.

Όταν ο λαός έβλεπε ότι εκείνη η οργάνωση μπορούσε άνετα να δολοφονεί ανθρώπους, τους οποίους δεν μπόρεσαν καν να τους πλησιάσουν οι Ναζί σε πλήρη ισχύ, ευνόητο είναι ότι τη θεωρούσε πανίσχυρη. Τόσο πανίσχυρη, που την έβλεπε σαν πραγματική απειλή για τη Δημοκρατία, ενώ αυτή ήταν μια ολιγομελής οργάνωση πρακτόρων, χαφιέδων και κοινών δολοφόνων. Κανένας δεν μπορούσε να αισθάνεται ασφαλής, όταν έβλεπε τα καθημερινά «επιτεύγματα» αυτής της οργάνωσης. Εκεί βρισκόταν το όλο μυστικό της μεθόδευσης. Η πανίσχυρη Δεξιά με τα πανίσχυρα αφεντικά έβαλε τον αδύναμο να ξεκινήσει τη βιαιότητα. Το Λονδίνο έδωσε εντολή στη Μόσχα να «καλύψει» ιδεολογικά τα εγκλήματα της ΟΠΛΑ, προκειμένου να πάρει εκείνη την ευθύνη και άρα να δώσουν στους απέναντι τη δυνατότητα να εμφανίζονται σαν υπερασπιστές της Δημοκρατίας.

Ξαφνικά οι Άγγλοι —και εξαιτίας της ΟΠΛΑ και του Στάλιν— εμφανίστηκαν σαν οι βασικοί εγγυητές της ελληνικής Δημοκρατίας. Ξαφνικά, ακόμα και οι γερμανοτσολιάδες ή οι ταγματασφαλίτες φαίνονταν πιο συμφέρουσες επιλογές από τους σταλινικούς δολοφόνους. Με τα εγκλήματά της, δηλαδή, η ΟΠΛΑ έβαζε τον λαό να επιλέξει. Να επιλέξει ανάμεσα στους φασίστες ποιον προτιμά. Όλοι τους ήταν φασίστες, αλλά ο λαός έπρεπε να επιλέξει ποιος από τους δύο ήταν η πιο συμφέρουσα επιλογή. Αυτό δίχασε τον λαό και νομιμοποίησε τα οπλισμένα φασιστικά άκρα. Κάποιων το μίσος για τους δοσίλογους τούς έκανε να βλέπουν με συμπάθεια εκείνους, που δήθεν με τα όπλα θα τους καταδίωκαν και κάποιοι άλλοι όμοιοί τους, εξαιτίας ενός ανάλογου μίσους για τους ΚΚΕδες, τους έκανε να βλέπουν με συμπάθεια τα όπλα των ταγματασφαλιτών.

Από τη στιγμή που τέθηκαν τα όρια με κανόνες πολέμου και θανάτου, ήταν εύκολα τα πράγματα. Το κάθε άκρο θ’ αναλάμβανε με τα όπλα του να προστατεύσει εκείνους που θα το προτιμούσαν, άσχετα αν δεν ήταν ομοϊδεάτες τους. Περισσότερο έμοιαζαν με πελάτες τους, οι οποίοι είχαν ανάγκη μια «υπηρεσία» τους, παρά με συναγωνιστές τους. Οι άπειροι δημοκράτες έγιναν «πελάτες» των λίγων αλλά οπλισμένων φασιστών. Με την «προλεταριακή» ΟΠΛΑ οι Άγγλοι και οι αγγλόδουλοι έλυναν όλα τους τα προβλήματα ταυτόχρονα. Έκαναν τις εκκαθαρίσεις που τους βόλευαν, χωρίς να το χρεώνονται οι ίδιοι και ταυτόχρονα δημιουργούσαν τις επιθυμητές για τους ίδιους εντυπώσεις στον λαό. Εντυπώσεις, τις οποίες στην επόμενη φάση θα εκμεταλλεύονταν.

Όλοι οι φασίστες βολεύονταν από την ΟΠΛΑ. Δεξιοί και ΚΚΕδες. Ως φασίστες όλοι τους, είχαν κοινό μίσος για τους δημοκράτες. Η ΟΠΛΑ δεν έκανε «χάρη» σε κανέναν, σκοτώνοντας δημοκρατικούς. Φασιστική οργάνωση φασιστών ήταν και μισούσε τους δημοκράτες. Μέσω της δράσης της όμως οι Δεξιοί ξεφορτώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες όλους τους πραγματικούς δημοκράτες που τους ενοχλούσαν. Όποιος τους ενοχλούσε με τη δημοκρατική του δράση, τον σκότωνε η ΟΠΛΑ στο όνομα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι δημοκράτες τούς έκλαιγαν και μαζί μ’ αυτούς τούς «έκλαιγε» και η φασιστική Δεξιά, υποσχόμενη εκδίκηση στο όνομα της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα ο Ζαχαριάδης έκανε τις εκκαθαρίσεις μέσα στο κόμμα του. Όποιος ΚΚΕς ήταν πατριώτης και αμφισβητούσε τον ίδιο και την απόλυτη υποταγή του στην εξουσία της Μόσχας, είχε μια ανάλογη τύχη. Όλα «χρεώνονταν» στο ΚΚΕ. Δεν το ενοχλούσε αυτή η «χρέωση», γιατί αυτός ήταν ο ρόλος του. Αυτήν την εντολή είχε πάρει από τον Στάλιν. Αυτήν την κατεύθυνση είχαν δώσει στον Στάλιν οι Άγγλοι.

Όλοι έκαναν τη δουλειά τους και ταυτόχρονα ο λαός ήταν τρομοκρατημένος με τη δολοφονικότητα των «προλεταρίων». Την κατευθυνόμενη από το Λονδίνο δολοφονικότητά τους. Η ΟΠΛΑ ποτέ δεν σκότωσε τους φασίστες δοσίλογους των Γερμανών, παρ’ όλο που βρομούσε ο τόπος από τέτοιους, όπως δεν σκότωσε ποτέ «κολλητούς» του Σιάντου και του Ζαχαριάδη, οι οποίοι περιφέρονταν στην Αθήνα των Δεκεμβριανών με αγγλικές λιμουζίνες και βέβαια Άγγλους σωματοφύλακες. Ο λαός έβλεπε τα «έργα» της ΟΠΛΑ, αλλά δεν γνώριζε ότι εκείνοι οι οποίοι αποφάσιζαν και σκότωναν δεν ήταν προλετάριοι. «Εργολάβοι» του θανάτου ήταν και εργάζονταν για λογαριασμό του Λονδίνου, εφόσον αυτό συνέφερε τη Μόσχα.

H συνέχεια εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: