Skip navigation

Ερ: Aκουσα πως το ανάστημα των αστροναυτών αυξάνει όσο βρίσκονται στο διάστημα. Είναι αλήθεια;

Απ: Ναι. Σε κατάσταση έλλειψης βαρύτητας οι μεσοσπονδύλιοι χόνδροι της σπονδυλικής στήλης χαλαρώνουν και η τελευταία επιμηκύνεται, με αποτέλεσμα αύξηση του αναστήματος κατά 2-5 εκατοστά! Η επιμήκυνση αυτή δεν είναι μόνιμη. Όταν ο αστροναύτης επιστρέφει στη Γη, οι σπόνδυλοι επανέρχονται ξανά στην κανονική τους θέση. Πάντως η αύξηση του αναστήματος σε τροχιά έχει και δυσάρεστες συνέπειες. Οι μύες του κάτω μέρους της πλάτης δεν επιμηκύνονται αντίστοιχα (τουλάχιστον αμέσως) για να «κάνουν χώρο» για τη σπονδυλική στήλη και το αποτέλεσμα είναι ισχυροί πόνοι στη μέση. Την πρώτη βδομάδα μιας διαστημικής πτήσης, σχεδόν όλοι οι αστροναύτες υποφέρουν από πόνους -και αρκετοί το θεωρούν ως το πιο ενοχλητικό πρόβλημα στην περίοδο προσαρμογής στην έλλειψη βαρύτητας. Εκτός από ασπιρίνες και παυσίπονα, οι αστροναύτες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα κουλουριαζόμενοι και φέρνοντας τα γόνατα στο στήθος τους, διατείνοντας έτσι τους ραχιαίους μύες. Πολλοί αστροναύτες «δένονται» με βέλκρο σε αυτή τη στάση, όταν κοιμούνται.

Ερ: Οι διαστημικές στολές κατασκευάζονται με πρόβλεψη γι’ αυτή την αύξηση του αναστήματος;

Απ: Ναι. Οι μηχανικοί της NASA λαμβάνουν υπόψη τους την παροδική αύξηση του μήκους της σπονδυλικής στήλης, όταν συναρμολογούν τις διαστημικές στολές. Η στολή που χρησιμοποιεί ένας συγκεκριμένος αστροναύτης σε τροχιά είναι «ψηλότερη» από τη στολή που χρησιμοποιεί σε επίγεια εκπαίδευση.

Ερ: Η κυκλοφορία του αίματος διαταράσσεται στην έλλειψη βαρύτητας;

Απ: Ασφαλώς. Λόγω της έλλειψης βαρύτητας οι αστροναύτες νιώθουν σαν να στέκονται μονίμως με το κεφάλι προς τα κάτω. Ο λόγος είναι η μετατόπιση των σωματικών υγρών προς το άνω μέρος του σώματος και το κεφάλι. Στη Γη η βαρύτητα κρατά τα υγρά περιορισμένα στο κάτω μέρος και στα πόδια αλλά στην έλλειψη βαρύτητας τα υγρά διαμοιράζονται ομοιόμορφα στο σώμα. Τα πόδια αδυνατίζουν, ενώ το πάνω μέρος του σώματος φουσκώνει. Ολόκληρο το μυϊκό σύστημα του πάνω μέρους του σώματος πρήζεται. Οι αστροναύτες μοιάζουν με… μποντιμπίλντερ. Όμως το πρήξιμο αφορά και το κεφάλι. Τα πρόσωπα των αστροναυτών πρήζονται και η αίσθηση είναι δυσάρεστη, αλλά είναι μια κατάσταση στην οποία σιγά σιγά προσαρμόζεται κανείς.

Ερ: Ποια είναι η επίδραση στα κόκκαλα;

Απ: Ο σκελετός αδυνατίζει. Το ασβέστιο και τα άλλα συστατικά μειώνονται από την οστική μάζα, επειδή ο σκελετός δεν υφίσταται πιέσεις από τη βαρύτητα κι έτσι τα αποβάλλει. Η ίδια ακριβώς διαδικασία παρατηρείται στους κατάκοιτους ασθενείς -και πολλά πειράματα για την ανταπόκριση του οργανισμού σε κατάσταση έλλειψης βαρύτητας έχουν γίνει με ανθρώπους που έμειναν ξαπλωμένοι για πολύ καιρό. Σε διαστημικές αποστολές μικρής διάρκειας (π.χ. μιας εβδομάδας) όπως αυτές του διαστημικού λεωφορείου, η αποβολή ασβεστίου είναι αμελητέα, όμως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα σε πολύμηνες αποστολές, όπως αυτές στον ρωσικό Μιρ. Οι μηχανισμοί αποβολής ασβεστίου δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Το πρόβλημα θα είναι εξαιρετικά σημαντικό σε μελλοντικές διαπλανητικές αποστολές, όπου οι αστροναύτες μπορεί να περάσουν πολλούς μήνες, ή και χρόνια, σε έλλειψη βαρύτητας και τελικά να προσβληθούν από οστεοπόρωση.

Ερ: Τι μπορεί να γίνει για να λυθεί το πρόβλημα;

Απ: Η ιδανικότερη λύση θα ήταν η ύπαρξη φυγοκέντρου στους διαστημικούς σταθμούς ή τα διαστημόπλοια, με την οποία οι αστροναύτες θα υποβάλλονταν σε τακτικές «δόσεις» βαρύτητας, ώστε το σώμα τους να μην «ξεχνά» και τα οστά τους να παραμένουν γερά. Όμως τεχνικοί και οικονομικοί λόγοι εμποδίζουν τη δημιουργία φυγοκέντρων και μέχρι σήμερα οι Ρώσοι κοσμοναύτες και οι Αμερικανοί αστροναύτες, που πραγματοποίησαν μακρόχρονες παραμονές σε τροχιά, γυμνάζονταν τακτικά. Η άσκηση με αντίσταση (ισοτονική), όπως το συνεχές βάδισμα σε κυλιόμενο διάδρομο, το στατικό ποδήλατο και ασκήσεις με ελατήρια και λάστιχα (ασκήσεις με βάρη δεν μπορούν να γίνουν σε κατάσταση έλλειψης βαρύτητας) αποδείχθηκαν επαρκείς μέθοδοι ενδυνάμωσης του σκελετού και μείωσης των δυσάρεστων φαινομένων.

Ερ: Ποιες είναι οι επιδράσεις της έλλειψης βαρύτητας στην καρδιά;

Απ: Στην έλλειψη βαρύτητας η καρδιά εξασθενεί, επειδή έχει να εκτελέσει πολύ μικρότερο έργο άντλησης του αίματος. Όμως η λειτουργία της επανέρχεται στο φυσιολογικό μετά την επάνοδο στη Γη. Πάντως σε μακρόχρονες αποστολές (πάνω από ένα μήνα) υπάρχουν ενδείξεις ότι η καρδιά εξασθενεί μη αναστρέψιμα.

Ερ: Ποιες είναι οι επιδράσεις στους αστροναύτες από την κοσμική ακτινοβολία;

Απ: Οι αστροναύτες σε χαμηλή τροχιά (όπως αυτοί στο διαστημικό λεωφορείο) είναι προστατευμένοι από την κοσμική ακτινοβολία χάρη στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Σε χαμηλή τροχιά, κάθε αστροναύτης δέχεται τόση ακτινοβολία κάθε μέρα όση θα δεχόταν μέσα σε ένα χρόνο στο έδαφος. Εν γένει η δόση είναι αμελητέα.
Όμως τα πράγματα αλλάζουν, όταν υπάρχει έντονη ηλιακή δραστηριότητα. Μέχρι σήμερα δεν έχει σημειωθεί τέτοιο επείγον περιστατικό, αλλά αν τα επίπεδα ακτινοβολίας αυξηθούν απότομα λόγω αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας, οι αστροναύτες πρέπει να επιστρέψουν εσπευσμένα στη Γη. Για το λόγο αυτό, οι αποστολές στη Σελήνη προγραμματίζονταν σε περιόδους χαμηλής ηλιακής δραστηριότητας για να μην είναι εκτεθειμένοι οι αστροναύτες σε αυτόν τον κίνδυνο. Σε περίπτωση κατασκευής βάσεων στη Σελήνη, οι εγκαταστάσεις πρέπει να είναι υπόγειες για την προστασία από την ακτινοβολία, ενώ σε περίπτωση επανδρωμένων διαπλανητικών αποστολών (π.χ. στον Aρη), τα σκάφη πρέπει να διαθέτουν καταφύγια με ειδική θωράκιση για επείγοντα περιστατικά αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας.

Ερ: Ποιες είναι οι επιδράσεις της έλλειψης βαρύτητας στην πίεση του αίματος;

Απ: Μηδαμινές. Εκτός, βέβαια, αν θεωρήσουμε ότι το στρες σε κρίσιμες φάσεις της αποστολής αυξάνει την πίεση -πράγμα που συμβαίνει συχνά!

Ερ: Κατά την επάνοδο του διαστημικού λεωφορείου, ακούγεται κάποιος ήχος στο κόκπιτ;

Απ: Η επάνοδος είναι εν γένει αθόρυβη μέχρις ότου το διαστημικό λεωφορείο φτάνει σε ύψος περίπου 40 χλμ. Εκεί η ατμόσφαιρα αρχίζει να είναι αρκετά πυκνή, ώστε να αρχίσει να ακούγεται ένας αμυδρός συριστικός ήχος. Ο ήχος αυξάνει συνεχώς σε ένταση ώσπου ξεπερνά εκείνον που ακούγεται στην καμπίνα ενός επιβατικού αεροπλάνου.

Ερ: Το κόκπιτ του διαστημικού λεωφορείου θερμαίνεται κατά τη διάρκεια της επανόδου;

Απ: Όχι. Πάντως το γεγονός ότι οι αστροναύτες φορούν ειδικές στολές, τους κάνει να ιδρώνουν πολύ. Η αφυδάτωση εξαιτίας της ισχυρής εφίδρωσης μπορεί να αποβεί επικίνδυνη επειδή αυξάνει την πιθανότητα λιποθυμίας. Προκειμένου να εξαλείψει αυτό το ενδεχόμενο, η NASA τροποποίησε τις στολές ώστε να συμπεριληφθεί ένα ειδικό συγκρότημα-εσώρουχο από σωληνώσεις στις οποίες κυκλοφορεί ψυχρό νερό.

Ερ: Λειτουργεί πάντα καλά το σύστημα αντιθερμικής θωράκισης του διαστημικού λεωφορείου με τα κεραμικά πλακίδια;

Απ: Ναι, αν και στην αρχή δημιούργησε μεγάλη αντίδραση στον Τύπο. Η ίδια η ιδέα του να προσαρμόζονται αντιθερμικά πλακίδια με κόλλα στην κοιλιά ενός σκάφους, που κινείται στην ατμόσφαιρα με μερικά χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δεν φαινόταν «αρκετά high-tech». Όμως, το σύστημα αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό. Σε αρκετές αρχικές αποστολές κάποια από τα πλακίδια ξεκόλλησαν, αλλά το διαστημικό λεωφορείο προσγειώθηκε χωρίς δυσάρεστα επακόλουθα. Σήμερα, πολύ σπάνια παρουσιάζεται παρόμοιο πρόβλημα.

Ερ: Γιατί το διαστημικό λεωφορείο δεν πραγματοποιεί μεγαλύτερης διάρκειας ανασχετική πυροδότηση ώστε να επιβραδύνει αρκετά την ταχύτητά του, να μπορέσει να εισέλθει στην ατμόσφαιρα με μικρή ταχύτητα και να εξαλείψει έτσι την ανάγκη ύπαρξης πλακιδίων;

Απ: Για να «κόψει» ταχύτητα και να φτάσει να κινείται με τριακόσια χλμ. την ώρα, το διαστημικό λεωφορείο χρειάζεται τόση ενέργεια όση απαιτείται για να προωθηθεί σε τροχιά. Χρειάζονται δυο χιλιάδες περίπου τόνοι καυσίμων για να αυξήσει το διαστημόπλοιο την ταχύτητά του σε τροχιακή (27.000 χλμ. την ώρα) και να ανέλθει σε ύψος 300 χλμ. Συνεπώς, χρειάζονται άλλοι 2.000 τόνοι για να επιβραδύνει την ταχύτητά του στο μηδέν και να προσεδαφιστεί χωρίς ανάγκη αντιθερμικής θωράκισης. Απλώς, το διαστημικό λεωφορείο δεν μπορεί να μεταφέρει τόσα καύσιμα και συνεπώς, πρέπει να βασιστεί στην ατμοσφαιρική τριβή για να φρενάρει.

Ερ: Εφόσον το διαστημικό λεωφορείο διασχίζει ίδια διαδρομή ατμόσφαιρας κατά την εκτόξευση όσο και κατά την επάνοδο, γιατί κατά την εκτόξευση δεν χρειάζεται αντιθερμική θωράκιση;

Απ: Η ανάπτυξη θερμότητας εξαιτίας της τριβής οφείλεται στην υπερηχητική πτήση του σκάφους μέσα στην ατμόσφαιρα. Το διαστημικό λεωφορείο δεν χρειάζεται αντιθερμική θωράκιση κατά την πορεία ανόδου, επειδή δεν αντιμετωπίζει τις ίδιες αεροδυναμικές συνθήκες. Στην αρχή της ανόδου πετά κάθετα και με συγκριτικά χαμηλή ταχύτητα. Έτσι, περνά από τα πυκνότερα ατμοσφαιρικά στρώματα. Όχι ότι δεν αναπτύσσεται αρκετή αεροδυναμική τριβή. Οι μύτες των πυραύλων στερεού προωθητικού (SRB) είναι καλυμμένες με αντιθερμική ασπίδα – το ίδιο και η μύτη του διαστημικού λεωφορείου. Όμως, η θερμότητα που αναπτύσσεται στην άνοδο είναι ένα ελάχιστο κλάσμα εκείνης που αναπτύσσεται κατά την επάνοδο, επειδή στην άνοδο το σκάφος κινείται ολοένα και ψηλότερα (δηλ. σε αραιότερα ατμοσφαιρικά στρώματα) όσο κερδίζει ταχύτητα. Όταν αρχίσει την επάνοδο, το σκάφος προσκρούει στα ατμοσφαιρικά στρώματα με τεράστια ταχύτητα, αναπτύσσεται τρομερή θερμότητα από την τριβή κι έτσι η χρήση αντιθερμικής ασπίδας είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη.

Ερ: Υπάρχουν όργανα που να προειδοποιούν τους αστροναύτες ότι υπάρχει ζημιά στην αντιθερμική θωράκιση του σκάφους;

Απ: Όχι, αλλά ο ρομποτικός βραχίονας του σκάφους μπορεί να επιθεωρήσει την «κοιλιά» του διαστημικού λεωφορείου με μια κάμερα. Στην πραγματικότητα, αυτό έχει γίνει σε μερικές αποστολές.

Ερ: Μπορεί το πλήρωμα να επισκευάσει ή να αντικαταστήσει κάποια πλακίδια της αντιθερμικής θωράκισης που έχουν υποστεί βλάβη;

Απ: Όχι, αν και στην αρχή του προγράμματος του διαστημικού λεωφορείου η NASA εξέτασε διάφορα ενδεχόμενα ανάμεσα σε αυτό και τον εφοδιασμό του πληρώματος με «κιτ» επισκευής των πλακιδίων. Όμως, δεν υπάρχει τρόπος για έναν αστροναύτη που επιχειρεί διαστημικό περίπατο να «προσκολληθεί» στη λεία κοιλιά του σκάφους και να πραγματοποιήσει την επισκευή. Επίσης, εξαιτίας της ευαισθησίας των πλακιδίων, ο αστροναύτης θα προκαλούσε μάλλον μεγαλύτερη ζημιά κατά το διαστημικό του περίπατο.

Ερ: Γιατί οι άνθρωποι στο έδαφος ακούν δύο κρότους όταν το διαστημικό λεωφορείο προσεδαφίζεται;

Απ: Όντως, κατά τη φάση της προσγείωσης ο κόσμος στο έδαφος ακούει δύο ξεχωριστούς κρότους με μεσοδιάστημα 5 λεπτών. Είναι οι κρότοι από το σπάσιμο του φράγματος του ήχου δύο μετώπων κρούσης: το πρώτο έχει δημιουργηθεί από το ρύγχος του σκάφους και το δεύτερο από τις πτέρυγες.

Ερ: Ποιος προσγειώνει το διαστημικό λεωφορείο;

Απ: Ο κυβερνήτης. Στη διάρκεια μιας φυσιολογικής διαδικασίας προσεδάφισης, το σκάφος βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο του αυτόματου πιλότου μέχρι τα τελευταία 5-6 λεπτά της πτήσης. Ύστερα, ο κυβερνήτης αναλαμβάνει το χειροκίνητο έλεγχο και προσεδαφίζει το σκάφος βασισμένος στις ενδείξεις των οργάνων. Ο διάδρομος γίνεται ορατός μόνο 1 λεπτό πριν οι τροχοί αγγίξουν το έδαφος.

Ερ: Μπορεί να προσεδαφιστεί αυτομάτως το διαστημικό λεωφορείο;

Απ: Ναι, αν και αυτό δεν έχει δοκιμαστεί πλήρως σε συνθήκες πραγματικής πτήσης. Όμως, η NASA προτιμά να προσεδαφίσει το σκάφος με χειροκίνητο έλεγχο σε περίπτωση που οι καιρικές συνθήκες στο σημείο προσγείωσης είναι τόσο άσχημες που να επιβάλλουν αυτόματη προσγείωση. Ας σημειωθεί ότι το ρωσικό διαστημικό λεωφορείο Μπουράν, μετά τη μία και μοναδική πτήση του (μη επανδρωμένη) το 1988, προσγειώθηκε αυτομάτως στο Μπαϊκονούρ.

Ερ: Γιατί ο πύραυλος Ενέργκια δεν αγοράστηκε από κάποια άλλη διαστημική εταιρεία ή οργανισμό για να προωθηθεί στο εμπόριο, όπως άλλοι ισχυροί πύραυλοι (Αριάν, Τιτάν κτλ.);

Απ: Ο Ενέργκια ήταν ένας «λευκός ελέφαντας», δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου. Ήταν ένα θαυμαστό δημιούργημα, αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας σχεδόν είκοσι χρόνων και ως ιδέα συνελήφθη μετά τη ματαίωση του σοβιετικού σεληνιακού προγράμματος και του τεράστιου αλλά προβληματικού φορέα Ν-1. Ο Ενέργκια σχεδιάστηκε με σκοπό να αποτελέσει έναν πανίσχυρο πυραυλικό φορέα με σκοπό την τοποθέτηση σε τροχιά του διαστημικού λεωφορείου Μπουράν, ή φορτίων μέχρι 100 τόνων (ή σε κάποιες παραλλαγές μέχρι και 230 τόνων). Ο Ενέργκια θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή ενός τεράστιου διαστημικού σταθμού ή για την υποστήριξη επανδρωμένης εξερεύνησης της Σελήνης και του Aρη. Όμως, η εποχή για τέτοια οράματα είχε παρέλθει στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ο Ενέργκια έγινε επιχειρησιακός. Με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, οι ανάγκες της αγοράς αντικατέστησαν τα εγχειρήματα γοήτρου ή αυτά που απέβλεπαν σε στρατιωτικό πλεονέκτημα. Έτσι, ο Ενέργκια κατάντησε ένας πύραυλος χωρίς φορτίο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καταβλήθηκαν προσπάθειες να πλασαριστεί στη διεθνή αγορά ―και συγκεκριμένα κάποιες «υποβαθμισμένες» εκδοχές του―, αφού κανείς δεν χρειαζόταν έναν τέτοιο κολοσσό. Όμως, οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν. Ο Ενέργκια και η υποδομή του ήταν κατασκευασμένα για να λειτουργήσουν στο οργανωτικό πλαίσιο και με βάση τις παραμέτρους της σοβιετικής διαστημικής προσπάθειας. Έτσι, σε αντίθεση με άλλους σοβιετικούς πυραύλους (Μόλνιγια, Ζενίτ, Προτόν) που σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία στην εμπορική αγορά, ο Ενέργκια αποτελεί σήμερα απλώς ένα «δεινόσαυρο».

Ερ: Είχε προβλεφθεί ποτέ η χρήση του Μπουράν στις εργασίες συναρμολόγησης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, έτσι ώστε αυτή να ολοκληρωθεί σε μικρότερο χρονικό διάστημα;

Απ: Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) αποτελεί ένα «υποβαθμισμένο υβρίδιο» μεταξύ του πάλαι ποτέ αμερικανικού Freedom και του ρωσικού Μιρ-2. Η ουσιαστική συγχώνευση των επανδρωμένων προγραμμάτων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ αποφασίστηκε γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν το Μπουράν είχε φτάσει ―ως σκάφος και ως πρόγραμμα― στο «σημείο χωρίς επιστροφή» σε ό,τι αφορούσε στη λειτουργικότητά του. Το Μπουράν χρειαζόταν αρκετή εργασία και δοκιμές ακόμη στα τέλη της προπερασμένης δεκαετίας, προκειμένου να γίνει επιχειρησιακό. Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το πρόγραμμα ανεστάλη και τερματίστηκε οριστικά το 1993, έχοντας ήδη καταστεί λειτουργικά απραγματοποίητο. Η μείωση του προσωπικού, η απουσία κονδυλίων, η έλλειψη συντήρησης και η διάλυση της υποδομής κατέστησαν το Μπουράν και τα «αδελφά» σκάφη του (που έφτασαν σε διάφορα στάδια κατασκευής) άχρηστα όχι μόνο για τυχόν συμμετοχή σε συναρμολόγηση διαστημικού σταθμού, αλλά και για πρόσβαση έστω σε τροχιά. Ας σημειωθεί εδώ ότι, ανάμεσα στους ρόλους που θα έπαιζε το Μπουράν, ήταν η μεταφορά των τμημάτων του Μιρ στη Γη, στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους και η σταδιακή αντικατάστασή τους.

Ερ: Αν, εντέλει, οι Σοβιετικοί κατάφερναν να στείλουν ανθρώπους στη Σελήνη (έστω και μετά τους Αμερικανούς), τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά σήμερα όσον αφορά στην επανδρωμένη διαστημική εξερεύνηση;

Απ: Αναμφισβήτητα, ναι. Δεν υπάρχει τρόπος να ανακαλύψουμε τι ακριβώς θα γινόταν, εάν τα πράγματα δεν συνέβαιναν όπως συνέβησαν, αλλά είναι συναρπαστικό να κάνουμε υποθέσεις και εκτιμήσεις βασισμένες στα υπάρχοντα στοιχεία. Βέβαια, θα πρέπει να ορίσουμε σε ποιο σημείο της Ιστορίας η πορεία των γεγονότων πήρε διαφορετική τροπή.
Ο κύριος λόγος που η ΕΣΣΔ έμεινε πίσω στον αγώνα δρόμου για τη Σελήνη ήταν η επανάπαυση μετά τις αρχικές της επιτυχίες, η αδυναμία να συνειδητοποιήσει ότι οι ΗΠΑ είχαν κινητοποιήσει έναν τεράστιο μηχανισμό και, τέλος, η μεγάλη καθυστέρηση στα ανώτερα σοβιετικά κλιμάκια για την έγκριση ενός τέτοιου εγχειρήματος. Επίσης, οι αντιδικίες των Αρχισχεδιαστών και η έλλειψη συνδυασμένης προσπάθειας είχαν ως αποτέλεσμα να νικηθεί κατά κράτος η ΕΣΣΔ στον αγώνα δρόμου για τη Σελήνη, ουσιαστικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Έτσι, μάλλον δεν υπήρχε περίπτωση (εξαιρέσει κάποιας καταστροφικής αποτυχίας των Αμερικανών και υπερφυσικής τύχης των Σοβιετικών) να νικήσει η ΕΣΣΔ στην κούρσα.
Όμως, αν υποθέσουμε ότι το σοβιετικό σεληνιακό πρόγραμμα δεν ακυρωνόταν το 1974 και ότι η ανάπτυξη του κολοσσιαίου πυραυλικού φορέα Ν-1 συνεχιζόταν, τότε είναι σίγουρο πως οι ΗΠΑ δεν επρόκειτο να κλείσουν τη γραμμή παραγωγής του Κρόνου-5 μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος Απόλλων. Το πιθανότερο είναι πως οι ΗΠΑ δεν θα προχωρούσαν ποτέ στη δημιουργία του διαστημικού λεωφορείου. Οι ΗΠΑ θα συνέχιζαν να πετούν θαλαμίσκους Απόλλων βελτιώνοντάς τους διαρκώς και ο διαστημικός τους σταθμός (ένα εξελιγμένο Σκάιλαμπ) θα γινόταν πραγματικότητα ήδη από τη δεκαετία του 1970. Πιθανόν, από εκεί και ύστερα να προχωρούσαν στην ανάπτυξη εξοπλισμού βασισμένου στο σύστημα Κρόνος-Απόλλων για επανδρωμένες πτήσεις στον Aρη, στη δεκαετία του 1980.
Η ΕΣΣΔ από τη μεριά της, θα διέθετε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έναν κολοσσιαίο πύραυλο, τον Ν-1, με τον οποίο θα μπορούσε να συναρμολογήσει μεγάλους διαστημικούς σταθμούς σε τροχιά γύρω από τη Γη ή τη Σελήνη και να προχωρήσει στην πραγματοποίηση σταδιακής επανδρωμένης εξερεύνησης της Σελήνης, στη δεκαετία του 1980. Τέτοια σχέδια είχαν εκπονηθεί από Σοβιετικούς, στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής απάντησης στο πρόγραμμα Απόλλων, αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.
Έτσι, αν τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά, ίσως να είχαμε έναν πολύ πιο ενδιαφέροντα και έντονο διαστημικό ανταγωνισμό τα τελευταία είκοσι χρόνια.

ΠΗΓΗ

Advertisements

2 Comments

  1. ποια είναι η αρχή λειτουργίας του διαστηνοπλοίου;

  2. Αγαπητή Εύη, εδώ θα βρεις μια σχετική απάντηση στα Ελληνικά…
    http://www.orionas.gr/_presentations/Nifadopoulou-Diastimika_Taksidia.pdf

    Αν δεν υπάρχει πρόβλημα με αγγλικά αυτά είναι εξαιρετικά σάϊτ
    http://www.esa.int/esaKIDSen/SEMVVIXJD1E_Liftoff_0.html
    http://www.nasa.gov/audience/foreducators/topnav/materials/listbytype/How_Rockets_Work.html


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: