Skip navigation

Έπαθα σοκ όταν τη πρωτοείδα 10 χρόνια πριν στο σπίτι ενός φίλου στην Αμερική. Είναι από τα πιο σπάνια ντοκυμαντέρ και χαρακτηρίστηκε ως ένα θαμμένο αριστούργημα. Γυρισμένο από τον ανυπότακτο κινηματογραφιστή Peter Watkins, το Punishment Park  που καυτηρίαζε την ανελευθερία που υπήρχε στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του ’70 κιόλας, εξαφανίστηκε από τις αίθουσες στην πατρίδα του, με μεθόδους τόσο χονδροειδείς τις οποίες θα ζήλευαν ακόμη και χούντες. Ενα ηχηρό χαστούκι στο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού αποτελεί η ταινία Punishment Park (Πάρκο τιμωρίας) που προβλήθηκε στο Τριανόν Filmcenter, στο πλαίσιο του αφιερώματος στον ανυπότακτο σκηνοθέτη, Πίτερ Γουότκινς από τις 28 Φεβρουαρίου ως τις 6 Μαρτίου. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ – αλληγορία που σήμερα αποκτά τραγικά επίκαιρο χαρακτήρα. Πέραν του ότι αναφέρεται στα Γκουαντάναμο και τα Αμπού Γκραΐμπ της δεκαετίας του ’70, αποτελεί μια βόμβα στα θεμέλια των ΜΜΕ, καθώς αμφισβητεί εκείνο που οι κατά καιρούς ισχυρότεροι εκπρόσωποί τους διακηρύσσουν πως κάνουν: Να παρουσιάζουν την αντικειμενική αλήθεια. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι ίδιοι οι πραγματικοί θύτες ή τα θύματα του αντικομμουνιστικού φανατισμού στις ΗΠΑ. Νόμοι που ψηφίστηκαν τη δεκαετία του ’50, μεταξύ άλλων, προέβλεπαν τη δημιουργία χώρων κράτησης, στην πράξη στρατοπέδων συγκέντρωσης, για όσους αντιμετώπιζαν την κατηγορία της υπονόμευσης του καθεστώτος, ακόμα και θεωρητικά.

Προσφέροντας σε αυτά τα πρόσωπα, ακόμα και τα πιο συντηρητικά, μεγάλα περιθώρια αυθορμητισμού και ελευθερίας έκφρασης, ο Γουότκινς δεν πέτυχε απλώς να κάνει την ταινία του πιο δυνατή. Με την καινοτόμα τεχνική του καυτηριάζει τα μαζικά οπτικοακουστικά μέσα με τα άκαμπτα σενάριά τους και το σφιχτό έλεγχο των αφηγηματικών δομών, των διαλόγων, του μοντάζ. Δεν είναι τυχαίο ότι το Punishment park «θάφτηκε» για περισσότερα από 30 χρόνια. Έκανε πρεμιέρα σε ένα άσημο σινεμά, σε μια περιοχή με γραφεία στο Μανχάταν και το κατέβασαν ξαφνικά μετά από τέσσερις μέρες, χωρίς ο σκηνοθέτης και οι συντελεστές του να μάθουν ποτέ την αιτία. Όσο για την αμερικανική τηλεόραση, σε ένα συμβούλιο αποτελούμενο από τηλεοπτικούς παραγωγούς, παρουσία του Γουότκινς, όλοι τους δήλωσαν πως δεν θα έδειχναν ποτέ ένα τόσο «άθλιο φιλμ» στην τηλεόραση και φυσικά, ποτέ δεν το έκαναν. Αν και η ιδέα των Πάρκων Τιμωρίας σαφώς και ήταν μια αλληγορία σχετικά με τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στις ΗΠΑ εκείνης της χρονικής περιόδου, πολλά από τα στοιχεία της ταινίας ήταν αληθινά. Από τις ρατσιστικές επιθέσεις αστυνομικών, μέχρι τη μαζική επίθεση εναντίον λαών στην Ασία και αλλού. Και από την άλλη πλευρά, η ολική άρνηση της εξουσίας, των μίντια και μερίδας των διανοουμένων της Δύσης να μιλήσουν για τα εγκλήματα του ανθρωποφάγου καπιταλισμού. Η τηλεόραση εξακολουθεί να φοβάται τη λαϊκή φωνή από την οποία πηγάζει η δύναμη του Punishment park. Και είναι ακριβώς η δύναμη των ανθρώπων της ταινίας που καταγγέλλουν τη διαφθορά και τη σκληρότητα του καπιταλιστικού συστήματος η οποία οδήγησε στην επί 30 χρόνια περιθωριοποίησή της.
Όσο για τη σχέση της με τη σημερινή εποχή, ο ίδιος ο Πίτερ Γουότκινς λέει τα εξής: «Υπάρχουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι έγκλειστοι στις αμερικανικές φυλακές. Το μεγαλύτερο ποσοστό κρατουμένων από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Υπάρχουν οι βαναυσότητες του αμερικανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης στον κόλπο του Γκουαντάναμο στην Κούβα και η παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ. Όπως και η πρόσφατη ανακάλυψη ενός μέχρι τώρα άγνωστου στρατιωτικού γκούλαγκ φυλακών, στο Αφγανιστάν, στο οποίο οι τρόφιμοι, αφγανοί αιχμάλωτοι πολέμου κακοποιούνταν σεξουαλικά, δεν τους επιτρεπόταν να κοιμηθούν, υποβάλλονταν σε διάφορες άλλες μορφές κακοποίησης. Υπάρχει απώλεια πολιτικών ελευθεριών που αποδεικνύεται και από το πρόσφατο αμερικανικό διάταγμα Patriot Act, το οποίο πέρασε από το Κογκρέσο και επιτρέπει στο κράτος να αντιμετωπίζει τους διαφωνούντες σαν να ήταν μέλη της Αλ Κάιντα. Στην Αγγλία, το υπουργείο Εσωτερικών προτείνει να γίνει αδίκημα η διαμαρτυρία έξω από σπίτια, όταν αυτή προκαλεί ενόχληση ή ανησυχία στους κατοίκους. Εν ολίγοις, όλες οι διαμαρτυρίες σε κατοικημένες περιοχές μπορούν να αντιμετωπιστούν σαν ποινικό αδίκημα. Με όλα αυτά και πολλά περισσότερα που συμβαίνουν στον κόσμο μας σήμερα, σε ποιον βαθμό μπορεί η ταινία Punishment Park να εξακολουθεί να θεωρείται ως μια δήθεν φαντασίωση ενός παρανοϊκού;».

Προσοχή!!!!!

Είναι για γερά στομάχια μιάς και όλες οι επιθέσεις διαδραματίζονται κυριολεκτικά μπροστα στις κάμερες. Άοπλα νέα παιδιά τα σκοτώνουν εν ψυχρώ αφού τα κυνηγούν μέσα στην έρημο για 3 μέρες (χωρίς τροφή και νερό)….για όσους δεν θα μπόρεσαν να πάνε στον κινηματογράφο, υπάρχει και το ίντερνετ. Την ανακάλυψα ολόκληρη σε  torrent εδώ:  TORRENT DOWNLOAD

Επίσης:

The War Game (1965) στο Google Video ολόκληρη:

http://video.google.com/videoplay?docid=2864871032688882557#

La Commune (Paris, 1871) στο Google Video ολόκληρη:

http://video.google.com/videoplay?docid=-7612769772553247592#

Edvard Munch (1973)

http://www.tudou.com/programs/view/8sZDyv8Bhn4/

The Universal Clock,The Resistance Of Peter Watkins (2001)

http://v.youku.com/v_show/id_XMjA3MzkyOTI=.html

Συνέντευξη (2001)

http://video.google.com/videoplay?docid=-3432394137552073811#

Η ιστοσελίδα του: http://pwatkins.mnsi.net/index.htm

Ψάχνω και για τις υπόλοιπες…..

Advertisements

One Comment

  1. Μπράβο φιλε gbissias!
    Οι ταινίες του Watkins θα έπρεπε να είναι σε κάθε σπίτι μιας και είναι τόσο επίκαιρες πια. Περιμένουμε κι’ άλλες αν βρεις.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: