Skip navigation

Category Archives: ΕΘΝΙΚΑ

Με βάση τα στοιχεία του  –  “Stockholm Ιnternational Peace Research Ιnstitute” –  η Γερμανία είναι η ΤΡΙΤΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ σε Παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά τα ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ. Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ της ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ τη ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ είναι με διαφορά η …ΕΛΛΑΔΑ

ΔΕΙΤΕ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ…

TIV of arms exports from Germany (FRG), 2000-2010
Generated: 15 March 2011
Figures are SIPRI Trend Indicator Values (TIVs) expressed in US$ m. at constant (1990) prices.
Figures may not add up due to the conventions of rounding.
A ’0′ indicates that the value of deliveries is less than US$0.5m
For more information, see http://www.sipri.org/contents/armstrad/output_types_TIV.html
Source: SIPRI Arms Transfers Database
2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Total
Albania 5 5
Algeria 3 3
Argentina 134 134 268
Australia 236 236 236 236 236 236 1 25 11 46 1497
Austria 0 5 6 5 6 2 280 220 330 854
Bangladesh 8 8
Belgium 0 6 6 6 6 6 31
Brazil 170 4 40 78 292
Brunei 40 40 80
Canada 38 31 10 10 42 131
Chad 0 0
Chile 5 1 1 86 264 176 69 602
China 15 14 12 14 27 19 14 6 6 6 6 139
Colombia 2 10 12
Czech Republic 3 3
Denmark 1 16 27 40 84 47 215
Egypt 2 10 24 122 157
Estonia 9 2 7 1 19
Finland 198 10 37 26 3 274
France 7 0 6 11 6 6 37
Gabon 0 0
Greece 124 6 143 159 106 455 497 294 288 410 2482
India 169 32 20 12 5 5 16 20 20 47 68 415
Indonesia 61 8 32 7 32 7 1 148
Iran 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 12
Iraq 4 4
Ireland 3 2 3 4 10
Israel 266 16 21 168 13 19 13 23 13 13 19 580
Italy 5 5 5 38 319 323 58 10 10 772
Japan 2 2 4
Jordan 10 2 4 4 19
Kuwait 12 2 3 3 1 22
Lebanon 2 1 3
Lesotho 2 1 4
Lithuania 4 4 2 32 3 9 54
Luxembourg 4 4 8
FYROM 7 7
Malaysia 0 1 1 310 20 311 310 953
Mauritania 22 22
Myanmar 1 1
Namibia 0 0
Netherlands 76 99 11 11 28 66 28 55 8 380
New Zealand 14 14
Niger 0 0
Norway 10 10 30 20 2 72
Oman 3 3
Pakistan 4 58 61 123
Panama 1 1
Peru 24 13 37
Poland 56 275 142 13 13 13 13 523
Portugal 550 550
Romania 51 48 42 36 37 6 219
Russia 5 5
Saudi Arabia 1 1 1 1 1 1 3 3 10 23
Singapore 19 117 74 89 298
Slovenia 34 34
South Africa 18 225 500 725 226 6 1 1701
South Korea 180 162 19 25 29 30 21 294 435 435 22 1650
Spain 13 13 3 8 42 217 139 176 213 147 218 1188
Sweden 134 117 32 14 3 1 25 25 350
Switzerland 7 34 29 7 10 30 13 128
Taiwan 24 8 30 75 137
Thailand 33 99 4 136
Tunisia 168 168
Turkey 303 21 602 330 404 287 172 53 2171
UAE 9 9 9 4 5 4 46 3 3 5 32 128
UK 37 5 300 300 25 10 22 22 721
Unknown country 2 2
Uruguay 9 17 3 29
USA 14 35 95 103 105 352
Venezuela 8 8 16
Viet Nam 8 8 16
Total 1625 850 916 1713 1105 2080 2567 3194 2500 2432 2340 21321

Geopolitics & Daily News

του Λ. Βατικιώτη
Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ-Ε.Ε.-ΔΝΤ. Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δισ. από 20,2 δισ. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δισ. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από έναν ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από τη μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη!
Την ίδια ώρα οι έμμεσοι φόροι που πληρώνονται στο συντριπτικό τους μέρος από τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους συνταξιούχους αυξάνονται κατά 1,6% όταν και πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 11,2% κ.ο.κ. Με λίγα λόγια μια βαθιά αφαίμαξη που οξύνει σε βαθμό πρωτοφανή τη λεηλασία της κοινωνικής πλειοψηφίας από το κράτος.
Η λεηλασία που επιβάλλει ο κρατικός προϋπολογισμός (και σε αυτό το σκέλος δεν θα αποδειχθεί «αναξιόπιστος», όπως έσπευσε να τον χαρακτηρίσει η Βάσω Παπανδρέου) γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν δούμε ότι ως στόχο έχει την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Οι αριθμοί, όσο κι αν κουράζουν, είναι σοκαριστικοί, πολύ περισσότερο στην εξέλιξή τους όπως δείχνει ο πίνακας που παραθέτουμε. Με βάση τις προβλέψεις που διατυπώνονται στην εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, την επόμενη χρονιά θα πληρώσουμε για τόκους που αφορούν το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης 15,9 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 7% του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή όλων των αγαθών και υπηρεσιών που θα παραχθούν στη χώρα.
Όσο κι αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία που κατά τ’ άλλα διαφοροποιείται από το καθεστώς κατοχής του Μνημονίου, θεωρούν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θέσφατο της δημοσιονομικής και ευρύτερης οικονομικής πολιτικής, η διεθνής εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός δεν είναι υποχρεωμένος να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος, πριν τουλάχιστον ανοίξει τα βιβλία του, πριν μάθει σε ποιον χρωστάει, πόσα ακριβώς και με τι όρους συνάφθηκε κάθε δανεισμός ή έκδοση ομολόγου του ελληνικού δημοσίου.
Η διεθνής ρήτρα περί απεχθούς χρέους, όπως περιγράφηκε τη δεκαετία του ’20 από τον διακεκριμένο νομικό Αλεξάντερ Σακ, ήδη έχει διευκολύνει άλλους λαούς και κυβερνήσεις να ξεφορτωθούν από τους ώμους τους χρέος που δεν εξυπηρέτησε τα πραγματικά συμφέροντά τους. Αναφέρει συγκεκριμένα ο Σακ: «Αν μια δεσποτική εξουσία συνάπτει ένα χρέος όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του κράτους, αλλά για να ενισχύσει το δεσποτικό της καθεστώς, για να καταστείλει τον πληθυσμό που την πολεμάει, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό ολόκληρου του κράτους. Αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για το έθνος: είναι ένα καθεστωτικό χρέος, προσωπικό χρέος της εξουσίας που το σύναψε. Κατά συνέπεια εκπίπτει μαζί με την πτώση αυτής της εξουσίας». Ο Αλεξάντερ Σακ συγκρότησε τη θεωρία του αξιοποιώντας ιστορικά παραδείγματα με πρώτο απ’ όλα την άρνηση των ΗΠΑ το 1898, μόλις είχαν καταλάβει την Κούβα, να επωμιστούν χρέος που είχε αναλάβει η Ισπανία εξ ονόματος της νησιωτικής χώρας της Καραϊβικής όσο την είχε υπό την κατοχή της. Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν ήταν και το μοναδικό. Πλήθος άλλων παραδειγμάτων, από την άρνηση της Μ. Βρετανίας να αναλάβει τα δάνεια που είχε συνάψει για τις ανάγκες του πολέμου η Ν. Αφρική την οποία κατέλαβε, μέχρι και το πρόσφατο παράδειγμα του Ιράκ όπου μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 παραγράφηκε το 80% του δημόσιου χρέους, βεβαιώνουν ότι τα ανεξάρτητα κράτη διατηρούν το δικαίωμα ελέγχου του χρέους τους.
Στη βάση όλων αυτών ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, συνέστησε το 2007 Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους που απαρτιζόταν από αξιωματούχους της χώρας, εκπροσώπους κοινωνικών οργανώσεων και διεθνείς προσωπικότητες οι οποίοι εγγυόνταν το αδιάβλητο των διαδικασιών. Ο έλεγχος που έγινε επέτρεψε να γίνει ένα «κούρεμα» του χρέους που είχε συναφθεί με έκδοση ομολόγων της τάξης του 70%. Το γεγονός μάλιστα ότι η μείωση αφορούσε ομολογιακό χρέος έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, που το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους, το 79,1% συγκεκριμένα είναι αυτής της μορφής (με βάση στοιχεία της 31ης Οκτώβρη 2010 που περιέχονται στον κρατικό προϋπολογισμό). Φαίνεται έτσι ότι οι πέρα για πέρα υπαρκτές δυσκολίες συσχέτισης των ατασθαλιών (από το C4I και το κεκλιμένο υποβρύχιο Παπανικολής, μέχρι τα swaps της Goldman Sachs) με συγκεκριμένες ομολογιακές εκδόσεις δεν είναι ανυπέρβλητες. Αν κάτι απαιτείται είναι πολιτική βούληση κι ακόμη περισσότερο μαζικός λαϊκός εκβιασμός που θα πιέσει για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και θα επιβάλει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους, για να ξεκινήσει η παύση πληρωμών, όρος εκ των ων ουκ άνευ ώστε να μπει ένα τέρμα στη σημερινή βαρβαρότητα και να ξεκινήσει η ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Σας παρουσιάζουμε έγγραφο της γενικής διεύθυνσης εσωτερικών πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*, στο οποίο γίνονται κατά την ταπεινή μας γνώμη, συγκλονιστικές αποκαλύψεις που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ωμή αλήθεια. Ιδού λοιπόν δύο χαρακτηριστικά σημεία του κειμένου.
***Με δεδομένη την μεγάλη ανάγκη της Ελλάδος για δανεισμό και τα υψηλά spread, κατέστη σαφές ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, στις αρχές Μαΐου, είχαν δύο επιλογές. Την άμεση χρεωκοπία της Ελλάδος ἤ πακέτο βοηθείας το οποίο θα μπορούσε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο για λίγα χρόνια.
***Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν μεγάλο ενδιαφέρον να αποφύγουν την χρεωκοπία της Ελλάδος για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι απαιτήσεις των γαλλικών τραπεζών έναντι της Ελλάδος ανέρχονται κατά προσέγγιση, σε 80 δις $, ενώ των γερμανικών σε 45 δις $. Αντιθέτως οι απαιτήσεις των αγγλικών τραπεζών φθάνουν τα 15 δις $. Πρό του κινδύνου της αμέσου καταρρεύσεως των γαλλογερμανικών τραπεζών ἤ της διατηρήσεως της αξιοπιστίας της Ελλάδος με καθυστέρηση της χρεωκοπίας της έως ότου βελτιωθεί η διεθνής οικονομική κατάσταση, η Γερμανία και η Γαλλία επέλεξαν το δεύτερο.

Παρατηρήστε στον πίνακα που ακολουθεί πόσο ήταν το χρέος της χώρας το 2009 και πόσο θα είναι το 2015.

Είναι βέβαιο λοιπόν, με βάση όσα προηγουμένως εκθέσαμε, ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ανάλαβε την υποχρέωση να α) να διασφαλίσει τις απαιτήσεις των γερμανικών, γαλλικών κλπ τραπεζών και β) να οδηγήσει εν συνεχεία την χώρα σε ελεγχόμενη χρεωκοπία.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα ( στην αγγλική ) από το έγγραφο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου :
The IMF “forecasts” the Greek debt-to-GDP ratio to begin to fall after 2014 under its IMF financing program, but this is under the assumption that Greece is able to run to run primary surpluses of about six
percent of GDP. The Fund (2010) is not optimistic, saying “Risks to the program are high. The adjustment needs are unprecedented and will take time, so fatigue could set in. Any unforeseen shock could weigh on the economy and the banking system, even if the fiscal program is on track.”
Even this gloomy IMF forecast is viewed as sanguine by some. Boone and Johnson (2010) think that Greek debt may rise to 155 percent of GDP. To see the implications of such a large debt burden, suppose that Greece were to experience constant real growth of γ and that it faced a constant real interest rate of r. Let Greek debt (as a percentage of GDP) be denoted by b. The primary surplus (as a percentage of GDP) necessary to maintain a constant level of debt is approximately

s = (r – γ)b.

As long as the real interest rate that Greece pays exceeds its growth rate, Greek debt will grow unless Greece runs a sufficiently large primary surplus. Boone and Johnson point out that if Greece has zero growth and pays a real interest rate of five percent, it would have to run primary surpluses of nearly eight percent of GDP each year, just to keep its debt from growing as a percentage of GDP.
Given the inefficiency of the Greek tax system, running sizable primary surpluses would require savage cuts in public spending. Even when the Greek economy was growing rapidly, Greece did not have the political will to run surpluses. Currently, Greece has a large budget deficit and is dependent on borrowing: it has an incentive to accept the IMF’s conditionality and to promise reform in return for funding. However, as Buiter (2010) points out, were it to commence running primary surpluses, then Greece would not need current funding. At this point, default is likely to seem preferable to years of austerity. Thus, political considerations suggest that Greece is currently insolvent.
THE EUROSYSTEM HAD TO CHOOSE BETWEEN DEFAULT AND LENDING TO GREECE
Given the spike in the Greek – German government bond spread and short-term Greek borrowing needs, it was clear in early May that euro area governments were faced with a choice between immediate Greek default or a rescue package that might stave off the inevitable for a few years.
No advanced economy has defaulted in the last 50 years but transition and developing economies default fairly regularly.
1 Russia, Ukraine, Pakistan, Ecuador, Argentina and Uruguay have all defaulted since 1998, paying average haircuts of 13 – 73 percent in the resulting debt restructurings.
2 Eventually, Greece is likely to want to default with a preemptive restructuring of its government debt. Once it is no longer running a significant primary budget deficit, the cost of a default is likely to be less than the cost of years of running primary surpluses. The empirical evidence suggests that countries that default are not denied access to international financial markets, although they may pay a somewhat higher cost for borrowing than those that do not.
3 In the short run, however, Greece is anxious to avoid default. With sizable government budget deficits planned for this year and next, default would lead to output losses and social unrest if the government were unable to borrow. Domestic banks are major creditors of the government and they would be threatened with insolvency. France and Germany are also especially interested in avoiding default for as long as possible. Their banks are heavily exposed to Greek debt. According to the BIS, French bank claims on Greece amount to nearly $80 billion; German bank claims amount to about $45 billion. In contrast, UK banks have claims of only around $15 billion. Faced with the choice between bailing out their banks right away, or keeping Greece solvent and delaying a bailout until the global economic situation has improved, Germany and France appear to view the latter action as preferable.
It is worth noting, as an aside, that French and German banks should not have been allowed to become so heavily exposed to Greek debt. This is a supervisory and regulatory failure on the parts of the French and German governments.
*το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου μπορείτε να το δείτε ἤ να το «κατεβάσετε» ΕΔΩ

 

http://filotimia.blogspot.com/2010/12/blog-post_10.html

Ντουκουμέντα χρηματισμού υπέρ του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν..

Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Των Μιχάλη Ιγνατίου, Νίκου Μελέτη

Τη διάθεση δεκάδων χιλιάδων δολαρίων από την αμερικανική κυβέρνηση, μέσω των πρεσβειών στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Αγκυρα, υπό τη μορφή επιχορηγήσεων σε ιδιώτες και φορείς μέχρι τουλάχιστον το 2008, αποκαλύπτουν αμερικανικά έγγραφα που φέρνει στη δημοσιότητα το «Εθνος της Κυριακής». Οσοι έλαβαν επιχορηγήσεις, ανάμεσά τους και πολίτες άλλων χωρών, υποχρεώθηκαν να υπογράψουν σχετικό συμβόλαιο. 

Τα έγγραφα αποχαρακτηρίστηκαν από ομάδα ερευνητών στην Ουάσιγκτον ύστερα από την υποβολή σχετικού αιτήματος με κεντρική αναφορά στις δραστηριότητες των τριών πρεσβειών κατά την επίμαχη περίοδο προετοιμασίας του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν. Υστερα από προσπάθειες τεσσάρων ετών η αρμόδια αρχή της αμερικανικής κυβέρνησης παρέδωσε 1.331 συμβόλαια επιχορηγήσεων (grants) των τριών πρεσβειών, αφού προηγουμένως έσβησε τα ονόματα των παραληπτών.Ολα τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα φέρουν την υπογραφή του Theodore Sellin της υπηρεσίας Review Authority του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Εδιναν «χορηγίες» σε πολίτες, πολιτικούς και καθηγητές

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αμερικανικές πρεσβείες στις τρεις πρωτεύουσες στοχεύουν ως επί το πλείστον καθηγητές, πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακόμα και εκπροσώπους του οικονομικού κόσμου και όλους αυτούς που θεωρούνται opinion leaders, ενώ συγχρόνως με αδρές χρηματοδοτήσεις οι Αμερικανοί μέσω οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών (UNDP και UNOPS) αποκτούσαν πρόσβαση και επιρροή στη λεγόμενη Κοινωνία των Πολιτών. Το αρμόδιο πρόγραμμα για τις επιχορηγήσεις επίσημα στοχεύει στην ενημέρωση των παραπάνω για την πολιτική των ΗΠΑ, είτε για τις συγκεκριμένες χώρες είτε για το ΝΑΤΟ είτε για την αμερικανική πολιτική γενικότερα.

Τα συμπεράσματα.

Στο πλαίσιο αυτό προσφέρουν σε πολίτες επισκέψεις στην Αμερική με πληρωμένα όλα τα έξοδα ή διοργανώνουν σεμινάρια σε πόλεις της Ευρώπης, στα οποία προσκαλούν Ελληνες, Τούρκους, Κύπριους και άλλους πολίτες για ενημέρωση και επιμόρφωση. Παράλληλα όμως από τα έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας προκύπτει ότι πολλές επιχορηγήσεις διατέθηκαν στην Κύπρο σε συγκεκριμένους φορείς για την προώθηση «δικοινοτικών προγραμμάτων» που περιελάμβαναν από κοινές εκθέσεις… Κεραμικής μέχρι την έκδοση CD με παραδοσιακά τραγούδια και τη λειτουργία ιστοσελίδας για τη χλωρίδα και την πανίδα της Κύπρου.

Η μελέτη των αποχαρακτηρισμένων εγγράφων οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι κάποιες από τις επιχορηγήσεις χρησιμοποιήθηκαν και για άλλους σκοπούς. Για παράβειγμα:

  • Σε έγγραφο της 20ής Σεπτεμβρίου 2000 εγκρίνεται ποσό 2,960 δολαρίων και στη δικαιολογία για την επιχορήγηση αναφέρει «για να προωθήσει αμερικανικά…». Και το όνομα έχει σβηστεί, αλλά και το υπόλοιπο κείμενο, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να καταλήξει κανείς σε ασφαλές συμπέρασμα.
  • Σε έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2000 αναφέρεται ότι δίνεται επιχορήγηση 9.500 δολαρίων. Και σε αυτό έχει σβηστεί το όνομα του παραλήπτη, ενώ ως δικαιολογία αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη από μία σειρά». Το υπόλοιπο κείμενο έχει σβηστεί, με αποτέλεσμα να καταλήγει κανείς στο λογικό συμπέρασμα ότι ακολούθησαν και άλλες επιχορηγήσεις.
  • Σε έγγραφο με ημερομηνία 23 Μαρτίου 2000, η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας φαίνεται να καταβάλλει 24,546 δολάρια αλλά η αιτιολογία παραμένει μυστική, καθώς ο αποχαρακτηρισμός του εγγράφου άφησε την πρόταση στη μέση. Γράφει: «ο δικαιούχος πρέπει να τα χρησιμοποιήσει?». Το όνομα του δικαιούχου έχει σβηστεί. Είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν τα εξής:


1 Αν και το βασικό ερώτημα της έρευνας αφορούσε τον ισχυρισμό για επιχορήγηση πολιτών για να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν, οι ερευνητές δεν μπορούν να υποστηρίξουν με βεβαιότητα ότι οι συγκεκριμένες επιχορηγήσεις αφορούσαν μόνο το σκηνικό που στήθηκε για επιβολή του κειμένου του τότε γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ερευνητές έχουν εξασφαλίσει τα ονόματα των οργανώσεων που έλαβαν επιχορηγήσεις για να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν, αλλά υπήρξε ρητή άρνηση για να δοθούν τα ονόματα των μελών των διοικητικών συμβουλίων.

2 Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν τα ονόματα των πολιτών που υπέγραψαν για να λάβουν τις επιχορηγήσεις (grants) όπως περιγράφονται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των πρεσβειών Αθήνας, Αγκυρας και Λευκωσίας.

3 Οι ερευνητές υπέβαλαν έφεση χωρίς να είναι γνωστό πότε θα ανακοινωθεί το τελικό αποτέλεσμα.

4 Το «Εθνος της Κυριακής» επικοινώνησε με Αμερικανούς αρμοδίους για να σχολιάσουν τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, αλλά λόγω χρόνου δεν κατέστη δυνατόν να συμβεί αυτό. Ομως, σε άλλες παρόμοιες υποθέσεις έχουν τονίσει με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια δωροδοκίας ξένων πολιτών.

Οταν προέκυψε θέμα αναφορικά με απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στη Λευκωσία για επιχορήγηση ποσού 10 χιλιάδων δολαρίων σε Κύπρια πολίτη, Αμερικανός εκπρόσωπος είχε κάνει την εξής δήλωση:

«Οι ΗΠΑ έχουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα βοηθείας στην Κύπρο που υπάγεται διοικητικά στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και στοχεύει στην επανένωση της Νήσου και τη συμφιλίωση της Ελληνοκυπριακής και Τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Την εποχή που διεξήγοντο οι διαπραγματεύσεις για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίξαμε προγράμματα που είχαν σκοπό να εξηγήσουν τους όρους του κατ’ ανάγκη πολύπλοκου σχεδίου με σαφή κατανοητή γλώσσα. Για παράδειγμα, προσφέραμε χρηματοδότηση για έρευνα, τη διατύπωση και την εκτύπωση του «Οδηγού των Πολιτών για το Σχέδιο Ανάν.» Η Πράσινη Βίβλος, όπως έγινε γνωστή, προσφέρθηκε στην Ελληνική, Τουρκική, και Αγγλική Γλώσσα. Δεν αποκρύψαμε την υποστήριξή μας στην προσπάθεια αυτή.

Είμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι για τις προσπάθειες υποστήριξης που παρέχουμε στις διακοινοτικές δραστηριότητες στην Κύπρο. Ισχυρισμοί ότι οι ΗΠΑ άμεσα ή έμμεσα πλήρωσαν κόσμο για να υποστηρίξει το Σχέδιο είναι προσβλητικοί και παντελώς ανυπόστατοι».


Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα: Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Οι Αμερικανοί στόχευαν πάντα τον δημοσιογραφικό κόσμο της Ελλάδας και έκαναν πολλές προσπάθειες για να τον «αλώσουν» χωρίς να υπάρχει απόδειξη ότι τα κατάφεραν. Σε απόρρητο έγγραφο με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1981, ο Αμερικανός πρέσβης Μακλόσκι γράφει στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χέιγκ, τα εξής προσβλητικά και απαράδεκτα για τους Ελληνες δημοσιογράφους:

«Από το 1974, ο αντιαμερικανισμός έχει καταστεί πια αξιοσέβαστος, όπως και διάφορες αριστερές θέσεις γενικά. Παρακινούμενοι από τα ανεύθυνα μέσα ενημέρωσης, πολλοί Ελληνες, και ειδικά οι νέοι, είναι πρόθυμοι να κατηγορήσουν τις ΗΠΑ ή/και το ΝΑΤΟ για πολλά από τα προβλήματα της Ελλάδας. Οι αντίπαλοί μας έχουν εκμεταλλευτεί έξυπνα τη ροπή των Ελλήνων να επιρρίπτουν ευθύνες σε άλλους για τις δικές τους ανεπάρκειες. Ο Τύπος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε αθέμιτη εκμετάλλευση και δεκτικός σε σκανδαλοθηρίες, παρουσιάζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και τις δραστηριότητες με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο απλός Ελληνας αναγνώστης τείνει να πιστεύει ό,τι βλέπει τυπωμένο. Επί πλέον, όταν κάτι εμφανισθεί στον Τύπο, είναι αδύνατο να διαψευσθεί.

Ως φυσικό επακόλουθο του Β (Σ.Σ.: του παραπάνω), πολλοί Ελληνες δημοσιογράφοι είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν ως αγωγοί. Μερικοί ίσως είναι πεπεισμένοι ιδεολόγοι. Οι περισσότεροι είναι απλά αργυρώνητοι (simply venal). Αυτή η τάση είναι επικρατέστερη τώρα που οι σχέσεις με τους κομμουνιστές δεν είναι πια ταμπού».

Διαβάστε περισσότερα: http://trikalagr.blogspot.com/2010/12/blog-post_2538.html#ixzz17fL9afTE

Προχθές το απόγευμα αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή!!!

Στην εξαιρετικά σημαντική για το μέλλον μας προχθεσινή εκδήλωση του Μετώπου Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών για την εξάλειψη του εξωτερικού χρέους, αποκαλύφθηκαν απίστευτα πράγματα!!.. (εδώ οι βιντεοσκοπημένες ομιλίες της εκδήλωσης,: http://www.nomoneynodebt.gr/details.php?id=4 )

Στην αίθουσα των υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος, επί 4 συνεχείς ώρες σε συνθήκες εξωτερικού καύσωνα και με εσωτερική θερμοκρασία μεγαλύτερη των 30′ C… τετρακόσιοι πολίτες από όλες τις κοινωνικο-οικονομικές τάξεις ρούφηξαν την γνώση μερικών από τα πιο φωτεινά νέα οικονομικά μυαλά της Ελλάδας. Ο ανοικτός διάλογος που ακολούθησε ήταν υψηλότατου επιπέδου ανεξάρτητα του αν οι ερωτήσεις και οι τοποθετήσεις, διατυπώθηκαν από ταξιτζήδες, δασκάλες, υπαλλήλους, διευθυντές, επιχειρηματίες και οποιονδήποτε άλλον από οποιαδήποτε κοινωνική προέλευση ή πολιτική αφετηρία. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι κατά κανόνα απλή, κατανοητή και μπορεί να συζητιέται από τον καθένα!

Οι ομιλίες που ευτυχώς βιντεοσκοπήθηκαν ισοδυναμούν με ένα έτος στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Τέτοια και τόσο κρίσιμη είναι η γνώση που εμπεριέχουν για εμάς τους απλούς ανθρώπους που προσπαθούμε να καταλάβουμε σε τι βαθμό εθνικής κατεδάφισης και ξεπουλήματος έχει βάλει με την “βία” την κοινωνία μας ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, και έμμεσα να ερμηνεύσουμε το ΓΙΑΤΙ το κάνουν…

Παρακολουθήστε τις ομιλίες, χωρίς πολιτικά φίλτρα και στεγανά. Έτσι κι αλλιώς δεν εκφράζουν κανένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου, καθώς τα προσπερνούν και τα υπερβαίνουν εντυπωσιακά!!!

Μόλις σχηματίσετε την δική σας “καθαρή εικόνα”, η ευθύνη για τις επόμενες εξελίξεις θα έχει μετατοπιστεί σε μας… δηλαδή θα είναι εξίσου και ΔΙΚΗ σας. Δεν θα μπορεί κανείς μας πλέον να ισχυρίζεται (και εκ των υστέρων να δικαιολογούμαστε στα παιδιά και τα εγγόνια μας), ότι “δεν γνωρίζαμε..!”

Ομιλία Κ.Λαπαβίτσα

Ομιλία Σ.Κουβελάκη

Ομιλία Λ.Βατικιώτη

Ομιλία Σ.Μαρκέτου

Ομιλία Π.Παπακωνσταντίνου

Ομιλία Δ.Καζάκη

Ομιλία Κ.Σαρρή

Αν τελικά αισθανθείτε ότι είναι σημαντικό και θέλετε να συνεισφέρετε στην προσπάθεια του μετώπου των ανεξάρτητων οικονομολόγων-πανεπιστημιακών που συμπράτουν με την κοινωνία των πολιτών για να απαλλάξουν την Ελλάδα από την θανατηφόρα θηλιά του τεχνητού εξωτερικού χρέους, τότε ψηφίστε στο ανοικτό δημοψήφισμα (petition) που βρίσκεται εδώ: http://www.gopetition.com/online/36271.html

Η ουσιαστικότερη συμμετοχή του ενεργού και συνειδητοποιημένου πολίτη σήμερα, είναι να σβήνει την διεφθαρμένη, πληρωμένη, διατεταγμένη και προπαγανδιστική τηλεόραση και να αρχίσει να συζητά ανοικτά με τους συνανθρώπους και τους συμπολίτες του τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας, την δική μας κοινωνική ατζέντα!! Αυτή η συζήτηση και αυτό το μοίρασμα της προσωπικής γνώσης του καθενός μας μπορεί πλέον να γίνεται με μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ζωντανά αλλά και από απόσταση, γιατί έχουμε στην διάθεση μας τα δικά μας σύγχρονα, ειρηνικά αλλά και πανίσχυρα όπλα των Νέων Μέσων του Διαδικτύου!…

από axinosp

Το Us Now είναι μια ταινία που ερευνά το πως οι νέες τεχνολογίες και το ίντερνετ έχουν επηρεάσει την λήψη αποφάσεων και τον τρόπο που εξελίσσονται σχεδόν όλοι οι τομείς της ζωής μας από τις τράπεζες και την μητρότητα μέχρι το couch surfing και τις ποδοσφαιρικές ομάδες.

Μια παρουσίαση για την δύναμη της μαζικής συνεργασίας, της συμμετοχικής κυβέρνησης και το ίντερνετ.

Χωρίς υπότιτλους

Με υπότιτλους

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρνει στην επιφάνεια τα πάγια διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, έτσι ώστε κάθε απόπειρα που θα διεκδικούσε μια ικανοποιητική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος οφείλει να εγκύπτει στα ιστορικά γεγονότα που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν την «ιδρυτική πράξη» του νέου ελληνικού κράτους. Ενός κράτους που προέκυψε ως τερατογενετικό αποτέλεσμα της διασταύρωσης των πιο προοδευτικών, κυρίως στην οθωνική περίοδο, πολιτειακών θεσμών (κοινοβουλευτισμός και καθολική ψηφοφορία) με τις πατριαρχικές σχέσεις, στάσεις και αξίες του οθωμανικού φεουδαλισμού. Όταν όμως μεταφέρονται πατριαρχικές αντιλήψεις και οι ομότροποι με τις αντιλήψεις αυτές εθισμοί βίου από την κοινωνία στην πολιτική, γεννιέται ένα ιδιόμορφο πλέγμα εξαρτήσεων στον άξονα προστασίας-υπακοής που αποκλήθηκε πελατειακή σχέση. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η διόγκωση του κρατικού μηχανισμού είναι αναπόφευκτη, ειδικά όταν σε συνθήκες οικονομικής καχεξίας εκείνο που μπορεί να εκποιηθεί είναι οι κρατικές θέσεις. Το δυστύχημα ήταν ότι την εκποίηση δεν την ανέλαβε μια εξορθολογισμένη αστική τάξη, όπως στην Ευρώπη, αλλά τα πολιτικά «τζάκια» των οποίων ο προαστικός και πατριαρχικός χαρακτήρας λειτούργησε δεσμευτικά και «υποδειγματικά» για όλες τις ελληνικές παρατάξεις μέχρι σήμερα, ανεξάρτητα από τα εκάστοτε ιδεολογικά πρόσημα. Η διόγκωση του κράτους για λόγους κομματικού οφέλους υπήρξε, άμεσα ή έμμεσα, έργο όλου του πολιτικού φάσματος. Όλα τα κόμματα υπήρξαν εξ υπαρχής   εξίσου κρατιστικά, ανεξάρτητα από το πώς αντιμετώπιζαν το κράτος στο επίπεδο των ιδεολογικών και προγραμματικών τους αρχών. Από τη συνάντηση, λοιπόν, του ανθρώπινου τύπου που «εκκολάφθηκε» σε προκρατικό περιβάλλον με τους νεωτερικούς θεσμούς διοίκησης, προέκυψαν συνδυασμοί ιλαροτραγικοί που συνιστούν το νεοελληνικό παράδοξο.

Η μεγάλη ζήτηση κρατικών θέσεων, ενώ δημιουργούσε, τουλάχιστον θεωρητικά, τις προϋποθέσεις αξιοκρατίας, στην πράξη φιλτραρισμένη από τον κυρίαρχο  πελατειακό μηχανισμό διανομής οδήγησε στην εξαμβλωματική αύξηση θέσεων πέρα από τα όρια των λειτουργικών αναγκών του κράτους. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της «μεγαθυμίας» του κράτους ήταν οι «μίζεροι» μισθοί του Δημοσίου, παράδοση έκτοτε, και η εμπέδωση της λαϊκής φαντασίας ενός παντοδύναμου κράτους-τροφού με ανεξάντλητη ικανότητα να βολεύει τους πάντες και τα πάντα. Επειδή όμως η υπερτροφία νομοτελειακά φέρνει δυσκαμψία και αυτή, την αναποτελεσματικότητα, διαμορφώθηκε ένας άτυπος και πολυσχιδής μηχανισμός αντιρρόπησης που ανέδειξε το «παραθυράκι», το ρουσφέτι, το λάδωμα, την «εξατομίκευση», εν τέλει, του κάθε προβλήματος και της κάθε λύσης, έτσι που κάθε απόπειρα μακρόπνοης συλλογικής συσπείρωσης να υποθηκεύεται από προσωπικά «δίκτυα».

Η αλληλεξάρτηση αυτή οδήγησε σε έναν ιδιότυπο συμβιωτισμό κράτους-κοινωνίας, με το πρώτο να ζει παρασιτικά στο σώμα της δεύτερης μέχρι την τελική της απορρόφηση ή, αν θέλετε, σε ένα σαδομαζοχιστικό δίπολο με μια αέναη διαδοχή ρόλων στοργής και τυραννίας. Και όλα αυτά την ώρα που η διάκριση κράτους-κοινωνίας στη Δύση τροχοδρομούσε την απογείωση της βιομηχανίας και μιας σφύζουσας αστικοποίησης, που εδώ χάθηκε, ημιτελής, στα γρανάζια μιας γραφειοκρατίας η οποία δεν μπόρεσε να υποκαταστήσει την έλλειψη μιας κυρίαρχης, συνεκτικής από ιδεολογική και παραγωγική άποψη τάξης.

Μιλώντας με όρους κοινωνικής ανθρωπολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στη Δύση συνέβηκε εσωτερίκευση των θεσμών από τον άνθρωπο, ώστε έγινε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό του. Η εξατομίκευση στη Δύση λειτούργησε ταυτόχρονα ως ατομική αυτοέκφραση και σκληρότητα θεσμού, μεταξύ αναρχίας και αυτοκαταναγκασμού διότι απλούστατα εκεί ο θεσμός βιώνεται ως δικός τους. Με άλλα λόγια εκεί το κοινωνικό συμβόλαιο υπήρξε προΰπόθεση της εξατομίκευσης. Και βεβαίως είναι τούτο άμεσα συναρτημένο με το υπερασκητικό υπόβαθρο του καπιταλισμού, όπως έδειξε ο Μαξ Βέμπερ. H καθοσίωση της εργασίας κυρίως σε σκληροπυρηνικές προτεσταντικές κοινότητες, όπως οι Καλβινιστές και οι Μεθοδιστές και η αποτελεσματικότητα σε αυτήν (κέρδος-συσσώρευση κεφαλαίου) έγινε  αντιληπτή ως ευλογία Θεού. Σε εμάς, μετά την επανάσταση του 1821δεν υπήρξε το αναγκαίο φορτίο κοινωνικής οντολογίας διότι απλούστατα η Ελλάδα εντός οθωμανικής αυτοκρατορίας στερήθηκε την αυτοτελή κρατικο-κοινωνική της υπόσταση. Η βυζαντινή (και μετέπειτα οθωμανική-ελληνική) κοινότητα, ήταν υπαρξιακού χαρακτήρα κοινωνία που δεν υποβαστάζεται θεσμικά, αλλά βρίσκει τη δικαίωσή της στη διανθρώπινη «σχέση». Δεν είναι τυχαίος ο φορολογικός θεσμός του «αλληλέγγυου» επί Βασιλείου Β΄. Το άτομο ζώντας μέσα στο εμπειρικό περιβάλλον σχέσεων στέρησε τη λεγόμενη ανατολική εξατομίκευση από το να εκφραστεί κρατικοθεσμικά. Στη Δύση το χωρίς εμείς Εγώ, το υπερεξηρημένο του φυσικού Εγώ, όπως εκφράστηκε από το καρτεσιανό cogito εδρασμένο στο ανθρωπολογικό υπόβαθρο της αυγουστίνειας και θωμιστικής αντίληψης ότι ο άνθρωπος είναι πρωτίστως ψυχή, με άλλες λέξεις  το άτομο πάνω από την κοινότητα, οδήγησε στον homo clausus, στο εγκιβωτισμένο Εγώ άριστα προετοιμασμένο να ζήσει σε πλήρως εξορθολογισμένα, πειθαρχημένα και απρόσωπα θεσμικά μορφώματα. Αντίθετα το ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε ιδρυτικά με την πρόθεση να είναι κάτι έξω από αυτό που μπορούσε να είναι. Έτσι εξηγείται η διπλή στάση του νεοέλληνα απέναντι στον κρατικό θεσμό: τον υπονομεύει και τον αποθεώνει ταυτόχρονα και η αδυναμία της νεοελληνικής κοινωνίας να γίνει μια θεσμική κοινωνία, παραμένοντας εσαεί φαντασιακή. Μια κοινωνία καθηλωμένη σε μεσαιωνικά-ησυχαστικά σχήματα σκέψης που λειτούργησαν απαγορευτικά για τη δόμηση ενός οντολογικά αυθυπόστατου εαυτού στο επίπεδο της πραγματικότητας κατά το ανθρωπιστικό-εκκοσμικευτικό πρότυπο της Δύσης. Σε αυτήν την κατάσταση «ελλείποντος» εαυτού εγκλωβισμένος στην ιδεαλιστική-συμβολική σχέση με το ριζικό Άλλο, το Θείον και με ό,τι το υποκαθιστά: κράτος, οικογένεια, ένδοξο παρελθόν κ.λ.π  έμαθε στο θεωρείν και όχι στο πράττειν. Σπεύδω να δηλώσω ότι η διαπίστώσεις αυτές δεν έχουν αξιολογική χροιά.

*

Οι ραγδαίες ανακατατάξεις μεταπολεμικά και κυρίως μετά τον εμφύλιο σηματοδότησαν τη μετάβαση από το καθεστώς προστασίας-πελατείας και της «νόθας» αστικοποίησης στο καθεστώς μιας εξίσου «νόθας» μαζικής δημοκρατίας που ανίκανη να απαλλαγεί από τις νοοτροπίες που κληρονόμησε, επέτεινε τις διαρθρωτικές αδυναμίες του συστήματος. Ο εξίσου εξαμβλωματικός εκσυγχρονισμός του ΄50 και ΄60, παρά την πρόσκαιρη εκβιομηχάνιση μέχρι το 1974, περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα ήταν δεύτερη χώρα σε ρυθμό ανάπτυξης παγκοσμίως, οδηγήθηκε σε κατάρρευση από τα χτυπήματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1973, από την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών μετά τη μεταπολίτευση, γιατί όχι και από την πίεση του ελεγχόμενου από την αριστερά μαζικού κινήματος που θα εκφραστεί στην πρωτότυπη κοινωνική ταξινομία του Ανδρέα Παπανδρέου σε προνομιούχους και μη προνομιούχους με κριτήριο την κατοχή «τίτλων» κρατικής εκποίησης.

Άμεση συνέπεια του νέου υποδείγματος «συσσώρευσης» που υιοθετείται μετά το 1981 ήταν η οικοδόμηση ενός νέου μοντέλου κοινωνικής ισορροπίας με πυλώνες τις αυξήσεις αποδοχών, τη δημιουργία στοιχειώδους, έστω, κοινωνικού κράτους, το διπλασιασμό των δημοσίων υπαλλήλων και την αύξηση της ζήτησης. Και επειδή τίποτε στην οικονομία δεν έχει μεταφυσική διάσταση, το «θαύμα» αυτό επιτυγχάνεται δια του δημοσίου δανεισμού που αυξάνει από το 25% του ΑΕΠ, το 1980, σε πάνω από το 100% το 1990 και φυσικά των κοινοτικών κονδυλίων. Την ίδια στιγμή η βιομηχανική και αγροτική παραγωγή καταρρέουν κυρίως από τον ανταγωνισμό της ΕΕ, η σχέση εξαγωγών-εισαγωγών εξωθείται στο 1 προς 5, ειδικά μετά την ΟΝΕ. Ο δομικός παρασιτισμός των οικονομικών ελίτ εξαπλώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Το παραγωγικό ήθος και το αποταμιευτικό έθος υποκαθιστά η παροξυσμική και συνάμα ψυχαναγκαστική κατανάλωση προϊόντων και χρήματος. Εμφανίζεται μια νεόφερτη κρατικοδίαιτη και παρασιτική επιχειρηματική τάξη και ένας εσμός ημετέρων και «κουμπάρων» που ζουν από το κράτος-ξενιστή.

Η διανομή-κατοχή κρατικών θέσεων έφθασε σε τέτοιο σημείο «υπερχείλισης», που έγινε φαντασιακή εμμονή μιας κοινωνίας που αρνείται να αναλάβει το διακύβευμα του εκσυγχρονισμού της, ώστε επεκτάθηκε στον ίδιο τον αναπαραγωγικό της μηχανισμό, την παιδεία. Υπό το πρόσχημα «παιδεία για το λαό», εκποίησαν τους πανεπιστημιακούς τίτλους με την αθρόα εισαγωγή φοιτητών και τη σκανδαλώδη ίδρυση ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, ώστε κάθε πόλη απέκτησε το ΑΕΙ της και κάθε κώμη το παράρτημα. Έτσι η χώρα πιστή στην παράδοση του ελληνοκεντρισμού, ήτοι την ορθοδοξία (περιφρόνηση των εγκοσμίων) και την αρχαιολατρία (υπεροχή του θεωρητικού βίου), ανάμεικτο βεβαίως με ολίγη προτεσταντική utilitas, έγινε το πλέον «υπερεκπαιδευμένο» έθνος του κόσμου, εφ’ όσον κάθε οικογένεια έχει να δείξει τον δικό της επιστήμονα.

Πολύ σύντομα όμως το σύστημα κήρυξε sold out και χιλιάδες πτυχιούχοι βρέθηκαν με πληθωριστικά παραστατικά ανά χείρας και με ένα υπερτροφικό Εγώ που προτιμά την αξιοπρεπή πενία από τη χειρωνακτική δουλειά. Άλλωστε αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο πόσα έχεις, αλλά πόσα μπορείς να καταναλώσεις και για τούτο φροντίζουν οι τράπεζες και οι μηχανισμοί κοινωνικής χειραγώγησης που εξέθρεψαν τον εγχώριο ακραίο τύπο του homo consumens και τις εγχώριες παρασιτικές ελίτ βεβαίως, που καλόμαθαν να εκλογικεύουν ή να απωθούν την απλή αλήθεια ότι ο μόνος δρόμος για υγιή ανάπτυξη είναι ο δρόμος της εντατικής εργασίας και της μερικής στέρησης, ότι η ανάπτυξη γίνεται μόνο με παραγωγικές επενδύσεις και αυτές μόνο με μείωση της κατανάλωσης, προπαντός αγαθών εισαγόμενων, με εισαγόμενο χρήμα. Αλλιώς η λήψη των αποφάσεων εκχωρείται στους δανειστές και στους ποικιλώνυμους γκαουλάϊτερ. (Το άρθρο γράφτηκε πριν την προοπτική και τελικά την προσφυγή στο ΔΝΤ. Το πολιτικό προσωπικό, όπως προσφάτως λέγεται, δεν τα κατάφερε. Αλήθεια εμπίπτουν στην έννοια του προσωπικού ηγέτες όπως ο Καποδίστριας, ο Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου; Εκείνοι υπήρξαν πολιτικές προσωπικότητες και όχι προσωπικό, πολιτικοί ηγέτες και όχι εντολοδόχοι. Δυστυχώς η χώρα ήδη κηδεμονεύεται από τη γνωστή «συμμορία» των χρηματιστών της  wall Street και της Goldman Sachs, που αφού στοχοποίησαν τον αδύναμο κρίκο της Ευρωπαΐκής Ένωσης με την εκούσια (εσχάτη προδοσία) ή ακούσια (πολιτική ιδιωτία) συνέργεια ευένδοτων κυβερνήσεων, την μετέτρεψαν σε χωματερή των τοξικών αποβλήτων της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ρίχνοντας το λαό στην πιο φριχτή ταπείνωση).

Και είναι αδήριτα σίγουρο ότι η απώλεια της οικονομικής αυτοδυναμίας ακολουθείται από αναθεωρήσεις στο γεωπολιτικό πεδίο.

Το θέμα, όμως, δεν είναι η καταθλιπτική διαπίστωση των δημοσιογραφούντων για την αδυναμία θέσμισης ενός κράτους ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ούτε εκείνη των επιστημόνων της πολιτικής, ότι δηλαδή το ελληνικό κράτος δομήθηκε βολονταριστικά και όχι ως φυσική διαδικασία καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, ότι η διαδικασία αυτή προσέκρουσε τελικά στους εγγενείς «αναχρονισμούς, στους κοινωνικούς αυτοματισμούς και στις θρησκευτικές προσηλώσεις που ανέδειξαν το ελληνικό παράδοξο, όπως είπαμε, αλλά αν μπορεί να υπάρξει «ελληνική πρόταση» που να λειτουργήσει ως πυλώνας ή έστω ως αντέρεισμα στην οικοδόμηση της νέας εποχής. Μπορεί η ανυπόληπτη Ελλάς να ξανακερδίσει την πολιτική της αυτοτέλεια και μέσα από τη διαδικασία αυτή, γιατί όχι, να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη στην αναψηλάφηση του «καινούργιου»; Ουτοπία; Έγκλημα καθοσιώσεως; Εθνικιστικό delirium; Ο Γκράμσι θα απαντούσε: «απαισιοδοξία της λογικής και αισιοδοξία της βούλησης».

Το ελληνικό πρόβλημα μόνο επιδερμικά είναι πρόβλημα ορθολογικότητας. Αντιθέτως, εν μέσω ενός υπερτροφικού επιθυμητικού και ενός υπερτροφικού λογιστικού το ζήτημα είναι η αποκατάσταση του απολεσθέντος θυμοειδούς (σκοτώσαμε τον έναν ίππο…). Όταν, λοιπόν, τα διαθέσιμα πολιτικά εργαλεία δεν επαρκούν,  χρειάζεται να ανασύρουμε από την αποθήκη του συλλογικού μας Εγώ εγγυημένες «εξωπολιτικές» αξίες, όπως το φιλότιμο, την ελληνική, δηλαδή, εκδοχή αυτού που στη Δύση είπαν «κοινωνία πολιτών». Ιδού! Το ολόγραμμα της κρίσης σημαίνει ευκαιρία. Αναζητούνται πολιτικοί. Εμπνευσμένοι. Και κυρίως Πολίτες, αλλά προς Θεού, όχι αθώοι…

Γιάννης Ναστούλης

«ΗΝΙΟΧΕΙΝ»

https://i2.wp.com/1.bp.blogspot.com/_X4TXaS5kRTc/S-fguy9cWSI/AAAAAAAAH5M/TgfiRds3BNs/s1600/ETH_1005_011_K_copy.jpg

Δημοσιεύουμε σήμερα την συνοδευτική επιστολή της μελέτης με αποδέκτες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους αρχηγούς των κομμάτων και τους βουλευτές.

Η μελέτη έγινε με εθελοντική εργασία επιφανών επιστημόνων χωρίς κρατική ή κομματική αλληλεξάρτηση. Συμμετείχαν Έλλαδιτες και Έλληνες του εξωτερικού (ομογενείς).

Δείτε με απλά λόγια πως μία χώρα με μοναδικά πλεονεκτήματα κερδοφορίας, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ (γιατί για κατάντια πρόκειται) ζημιογόνος και επαίτης. Τα στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβήτηση ιδιαίτερα όταν κάποιος μελετήσει τις αναλύσεις που οδηγούν σε κάθε συμπέρασμα. Πραγματικά χρειάστηκε προσπάθεια για να καταστραφεί η Ελληνική οικονομία και να υποδουλωθεί η Εθνική υπόσταση.

Όπως θα παρατηρήσετε, η αναφορά έχει γραφτεί με απλά λόγια, κατανοητά από όλους. Δεν ασχολείται με σκάνδαλα, δεν έχει κραυγές ή αφορισμούς. Μόνο στοιχεία και αυτονόητες διαπιστώσεις.

Εντοπίζει τις ακριβείς αιτίες του προβλήματος για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση. Όχι κλισέ τύπου “ο αυξημένος δημόσιος τομέας” ή “αυτοί που έφαγαν τα λεφτά”.

Με μία ανάγνωση θα έχετε στα χέρια σας τις διαπιστώσεις που όμως οδηγούν απ’ ευθείας στους ενόχους. Πίσω από κάθε συγκεντρωτική αναφορά κρύβονται συγκεκριμένες αποφάσεις, νομοσχέδια που έχουν Υπουργικές υπογραφές, υπογραφές δημοσίων λειτουργών και ημερομηνίες που ταυτοποιούν εύκολα τους υπευθύνους. Είναι εκατοντάδες.

Η ίδια ομάδα επεξεργάζεται και το τελικό κείμενο της “λύσης”, με απλές προτάσεις και άμεση εφαρμογή.

Δεν αντέξαμε στον πειρασμό να προσθέσουμε ορισμένα δικά μας σχόλια (σε παρενθέσεις ώστε να είναι ορατά). Συμφωνούμε απόλυτα με τα πορίσματα και τις επόμενες ημέρες θα αναλύσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν. Απέδειξαν ότι είναι Ζωντανοί. Απέδειξαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν την πατρίδα πάνω από το τομάρι τους. Απέδειξαν ότι υπάρχουν Έλληνες που μπορούν να φέρουν την ελπίδα και τις τελικές λύσεις κάνοντας το θεωρητικό δεδομένο της “Νέας Μεταπολίτευσης” άμεσα εφαρμόσιμο.

Σήμερα όπως είπαμε δημοσιεύουμε ΜΟΝΟ την εισαγωγική, μα περιεκτική επιστολή.

Προς

Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αρχηγούς κομμάτων

Βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου

Κύριε Πρόεδρε,

Όλοι οι Έλληνες σήμερα και εσείς προσωπικά  έχουμε ένα ερώτημα.

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μια ομάδα αναλυτών με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του λογιστηρίου του κράτους αποφασίσαμε να δώσουμε μια απάντηση σ’ αυτό  το ερώτημα. Αποδεχόμαστε πλήρως την κριτική που θα ακουστεί ως προς την προσέγγιση και την ακρίβεια των αριθμών μας. Όποιος επιθυμεί να την αμφισβητήσει όμως ας το κάνει με στοιχεία. Σας εγγυόμαστε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα.

Η επιστολή άλλωστε κοινοποιείται και στους πολιτικούς αρχηγούς της σημερινής βουλής από σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ας βάλουν τους αναλυτές τους να αντιπαραβάλλουν τα στοιχεία τους,( αυτά που δεν τόλμησαν ποτέ να φέρουν στο φως της δημοσιότητας για να προστατεύσουν τους υπαίτιους που δυστυχώς φαίνεται ότι αποτελούν τον πυλώνα του πολιτικού συστήματος και χρήζουν «προστασίας».)

(Δεν θα συμπεριλάβουμε τα «σκάνδαλα» αφού κάθε μία από τις αιτίες έχει πίσω της ακριβείς αποφάσεις με υπουργικές υπογραφές. Συγκεκριμένες υπογραφές πουταυτοποιούνται με πρόσωπα ανάλογα την ημερομηνία.) Όπως θα δείτε μεταφέρουμε τα συμπεράσματα σε απλή γλώσσα, χωρίς κραυγές και αφορισμούς αφού κύριος αποδέκτης είναι όχι το πολιτικό σύστημα αλλά οι Έλληνες πολίτες που έχουν συνηθίσει να ακούν «περίτεχνες αναφορές» γραμμένες από διάφορους «σοφούς».

Τέσσερεις είναι οι κυρίες αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα  σ’ αυτό  το σημείο με σειρά βαρύτητας.

1.   η  κακοδιαχείριση των συνταξιοδοτικών ταμείων

2    η  κακοδιαχείριση του αναπτυξιακού πυλώνα της   οικονομίας

3.    η  φοροδιαφυγή

4     η χρηματοδότηση των τραπεζών με €43 δισεκατομμύρια

Το σημερινό χρέος της Ελλάδος είναι €300 δισεκατομμύρια.

Η  ανάλυση μας δείχνει ότι οι «επιχορηγήσεις» στα συνταξιοδοτικά ταμεία (εκτός των δημοσίων υπάλληλων ) από τον κρατικό προϋπολογισμό, από το 1998 μέχρι το 2009 είναι €104 δισεκατομμύρια.

Με απλά λόγια τα ταμεία που έπρεπε να είναι αυτοχρηματοδοτούμενα από τις εισφορές των εργαζομένων και τις επενδύσεις τους, δεν είχαν και δεν έχουν τους πόρους να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους – συντάξεις, ιατρική περίθαλψη κτλ. Έτσι το κράτος αναγκάστηκε να τα χρηματοδοτήσει. Το 2009 το ποσό της χρηματοδότησης  ήταν 30% του προϋπολογισμού. Παράρτημα 1Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης.

Το παράδοξο είναι ότι φτάσαμε στο σημείο όπου το Έλλειμμα των ταμείων είναι μεγαλύτερο από τους  τόκους. Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ;

Είναι πολλές οι αιτίες που τα ταμεία έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει και πιστεύουμε ότι υπεύθυνοι διαχρονικά  είναι οι πολιτικοί,  διότι ενώ τους εμπιστευτήκαμε να διαχειριστούν με ευθύνη τα λεφτά που ο εργαζόμενος, ο επιχειρηματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο αγρότης τους έδωσε, αντί αυτού χρησιμοποιήθηκαν για πολιτικούς και οικονομικούς αυτοσκοπούς.

–          Μεγάλες απώλειες στο Χρηματιστήριο. μια μικρή ομάδα του χρηματοπιστωτικού τομέα σε συνεργασία με τους πολιτικούς υποχρέωσε  άπειρους διευθυντές να παίξουν ένα παιχνίδι, όπου οι αντίπαλοι ήταν η ελίτ των διεθνών χρηματιστηριακών οίκων με καταστροφικές συνέπειες για τα ταμεία.( Μία Ελίτ διαχρονικά στο απυρόβλητο. Για κάθε απόφαση όμως υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, ποσά, υπογραφές και ημερομηνίες.)

–          Το ίδιο σενάριο σε μικρότερο βαθμό επαναλήφθηκε με τα δομημένα ομόλογα. Ομοίως.

–          Δάνεια από τα ταμεία στις Τράπεζες άτοκα ή με 2% όταν τα επιτόκια ήταν 25%.  Η πολιτεία διαχρονικά διαμόρφωσε μια επενδυτική πολιτική κομμένη και ραμμένηγια το συμφέρων του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος και όχι των ταμείων. (Πάλι κάθε εκχώρηση με υπογραφές, ποσά και ημερομηνίες.)

–          Συνταξιοδότηση ατόμων χωρίς εισφορές, πολιτικές αποφάσεις για πελατειακή εξυπηρέτηση.

–          Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις την δεκαετία του ‘80 και ’00, ομοίως.

Συγχρόνως τα ταμεία έπρεπε να διαχειριστούν και τον κλάδο υγείας, όπου η διαφθορά στα νοσοκομεία και γενικά στο χώρο υγείας ήταν γνωστή. Και σ’ αυτή την περίπτωση κανένα αποτελεσματικό μέτρο δεν εφαρμόστηκε για να σταματήσει  την αιμορραγία.

Την ιδία στιγμή η πολιτεία και οι πολιτικοί φάνηκαν αδύναμοι η μάλλον έκλεισαν το μάτι σε χιλιάδες περιπτώσεις κατάχρησης των ταμείων από επιτήδειους, που νόμιζαν ότι με το να κλέψουν τα ταμεία με παράνομες συντάξεις ήταν «έξυπνοι». Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι έκλεβαν τα παιδιά τους;

Και τι έκανε η πολιτεία διαχρονικά; Αντί να στελεχώσουν τα ταμεία με άτομα που θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μεγάλα προβλήματα που υπήρχαν- με λίγες εξαιρέσεις -έβαλαν άσχετους και αχυράνθρωπους για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που αυτοί ήθελαν. Ρωτήστε κύριε πρόεδρε ποια ποσά χαθήκαν από τα αποθεματικά του ΙΚΑ από το 1998 – 2008.

Κύριε πρόεδρε

Υπάρχει ένα μεγάλο διαχρονικό έγκλημα. Η πολιτεία με δανεισμό  €100 δισεκατομμύρια -μέχρι σήμερα -προσπαθεί να καλύψει και συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ελλείψεις, παραλείψεις και σκόπιμες πράξεις (κακουργηματικές σε πολλές περιπτώσεις) του μεγαλυτέρου πολιτικοοικονομικού σκανδάλου της μεταπολίτευσης.

Και είναι ακόμα μεγαλύτερο το έγκλημα διότι αντί να το ομολογήσουν – δεδομένου ότι είναι γνωστό προ πολλού – έσπερναν ψεύτικες ελπίδες ότι χρήματα υπάρχουν προσπαθώντας ίσως να καλύψουν τη δικιά τους ενοχή την στιγμή που θα έβγαινε  η αλήθεια.

Για τις άλλες αιτίες,  το μοντέλο ανάπτυξης, φοροδιαφυγή και δάνεια στις τράπεζες. έχουμε απόψεις και όχι συμπεράσματα, αλλά θα μας κάνετε την τιμή να τις καταθέσουμε μια και έχουμε περάσει αρκετό χρόνο για να τις διαμορφώσουμε.

Η οικονομική ανάπτυξη τις χώρας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια  συγκεντρώθηκε σε έναν η  το πολύ δυο κλάδους και αυτή είναι η δεύτερη αιτία του μεγάλου χρέους.Σύνολο  €95 δισ. σε «δημόσιες επενδύσεις» ήταν στην πλειονότητα σε μη μελλοντικά παραγωγικές δραστηριότητες – δρόμους, κτίρια, γέφυρες. Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Αυτές οι επενδύσεις αν και δημιουργούσαν αύξηση του ΑΕΠ στη χρονιά που υλοποιούνταν τα έργα δεν είχαν καμία μελλοντική προοπτική. Ενδεικτικό πόσο μονόπλευρες ήταν αυτές οι επενδύσεις, είναι ότι η Ελλάδα ήταν το 2000- 2006  53η στον κόσμο για επενδύσεις στην Έρευνα και Τεχνολογία κάτω από την Μοζαμβίκη. Αυτή είναι η αλήθεια για τη μεγάλη ληστεία που βαφτίστηκε «ισχυρή Ελλάδα».

Έτσι λοιπόν κύριε πρόεδρε δημιουργήσαμε μια οικονομία που δεν παράγει τίποτα. Και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Το 1995 το ΦΠΑ σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 13% και σήμερα είναι 10%. Βλέπετε δεν παράγουμε προστιθέμενη άξια.. Το αγοράζουμε και το πουλάμε. Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Η κύρια αιτία για την αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης είναι κατά την άποψη μας  οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με ένα κλειστό κύκλο οικονομικών παραγόντων που απαιτούσαν το μερίδιο του λέοντα. Μέχρι εδώ τίποτα διαφορετικό από άλλες χώρες. Στη δική μας περίπτωση όμως τα έπαιρναν όλα χωρίς να υπάρχει περίπτωση κάποιος άλλος να μπορεί να ανταγωνιστεί. Ήταν και είναι το μεγαλύτερο από τα «κλειστά επαγγέλματα». Χρησιμοποιώντας στοιχεία της ΕΕ και διεθνές μελέτες σε παρόμοιες περιστάσεις αυτό το μονό-  ολιγοπώλιο κόστισε στην οικονομία μας  μεταξύ  €20- 30 δισεκατομμύρια.  (σσΟ: Η πλέον φρικτή διαπίστωση είναι ότι αυτή η «Ελίτ», αυτός ο κλειστός κύκλος ουδέποτε λειτούργησε παραγωγικά για να δημιουργήσει έστω και μία υποδομή δημιουργίας. Πλούτιζε φτιάχνοντας δρόμους και έργα «συγχρηματοδοτούμενα». Πλούτιζε υπερτιμολογώντας τα. Πλούτιζε δίνοντας υπεργολαβίες σε κοινούς μαφιόζους και δουλέμπορους για να εκμηδενίζει το κόστος. Πλούτιζε από την εκμετάλλευση τους. Δεν χρειάστηκε ποτέ να επενδύσει σε έρευνα και ανάπτυξη, αρκούσε η κυριαρχία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με κάθε κόστος και κάθε τρόπο.)

Σημειώστε ότι κάθε παράγοντας βιομηχανικής παραγωγής εξοντώθηκε ή εξαναγκάστηκε σε μεταπρατική λειτουργία προκειμένου να επιβιώσει.

Φυσικά και άλλοι παράγοντες που τους δημιούργησε η πολιτεία συνετέλεσαν σ’ αυτή την συρρίκνωση :

  • Γραφειοκρατία φτιαγμένη έτσι που να διώχνει και όχι να έλκει επενδύσεις, καινοτομίες και δημιουργικότητα. Αλλά δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η άποψη μας για τον δημόσιο τομέα είναι ξεκάθαρη. Δημιουργήθηκε γιατί δεν υπάρχει ισχυρός ιδιωτικός τομέας. Όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν προσφέρει ευκαιρίες, είναι λογικό για ένα πατέρα να προσπαθήσει να βολέψει το παιδί του στο μόνο «εργοδότη» που υπάρχει, στον πολιτικό. Έτσι οι πολιτικοί αναζητούν εξαρτημένους ψηφοφόρους και οι ψηφοφόροι αναζητούν  εξαρτημένους πολιτικούς. Αυτό δημιούργησε έναν γιγάντιο δημόσιο τομέα που έπρεπε να εφεύρει διαδικασίες ώστε να δικαιολόγηση την ύπαρξη του.
  • πανεπιστημιακούς που κρατούν ομήρους τα πανεπιστήμια, όπου η μεταφορά έδρας στον απόγονο ήταν και είναι το μόνο μέλημα και έτσι κάτι το καινούργιο ή καλύτερο έπρεπε να εξαφανιστεί
  • Και μια Δικαιοσύνη, που στα μάτια όλων και ιδίως των ξένων είναι αυθαίρετη και κατευθυνόμενη

Για την Φοροδιαφυγή την τρίτη αιτία θα ήμαστε σύντομοι γιατί το θεμα είναι απλό. Υπολογίσαμε ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα τα τελευταία 12 χρόνια είναι του ύψους των €70 δισεκατομμυρίων.

Η άποψη μας είναι ότι η φοροδιαφυγή είναι ευθύνη αποκλειστικά και μόνο της πολιτείας. Η λύση στη φοροδιαφυγή είναι απλή. Πρέπει να βασίζεται σε δυο αρχές:

1.    να υπάρχει μια αίσθηση δικαίου (όλοι ίσιοι μπροστά στον εφοριακό)

2. και σοβαρές ποινές σε περίπτωση αδικήματος (είτε από τον φορολογούμενο είτε από τον εφοριακό),

Κι’ όμως κανείς πολιτικός όμως δεν την εφάρμοσε. Μάλλον δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν  ούτε τη μια ούτε την άλλη αρχή, διότι έπρεπε να πάρουν μέτρα εναντίον αυτών που τους υποστήριξαν και τους υποστηρίζουν.

Και κρατήσαμε το πιο παράλογο για το τέλος. Αθόρυβα η πολιτεία έχει δανείσει €43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες τους τελευταίους 6 μήνες. Για να κάνει αυτό χρειάστηκε να δανειστεί σαν κράτος τα €43 δισεκατομμύρια. Σε μια νύχτα το χρέος αυξήθηκε 20%. Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Να σας υπενθυμίσω ότι όλες οι περικοπές και οι καινούργιοι φόροι που περιλαμβάνονται στην σύμβαση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπουν αύξηση εσόδων €30 δισεκατομμυρίων συνολικά για τα επόμενα τρία χρόνια. Τα έχουμε ήδη ξοδέψει και παραπάνω για τις τράπεζες. Και οι μέτοχοι;

Προσπαθήσαμε, κύριε πρόεδρε, να δώσουμε μια απάντηση πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δυστυχώς την  απάντηση μπορεί να σας την είχε δώσει κάθε ένας από τους πολιτικούς που σας επισκέπτεται. Και θα έπρεπε να ήταν η εξής.

«Εάν είχαμε χειριστεί σωστά τα ταμεία συνταξιοδότησης, αν υπήρχε αίσθηση δίκαιου είτε στη φορολογία είτε στην δικαιοσύνη, αν είχαμε κάνει σωστές επενδύσεις και αν δεν είχαμε δώσει δάνεια € 43 δισεκατομμύρια  στις τράπεζες το 2009/2010 το χρέος του Ελληνικού κράτους θα ήταν ελάχιστο. Όχι €300 δισεκατομμύρια.

Και θα ήμασταν το παράδειγμα και όχι οι ζητιάνοι. Εμείς κύριε Πρόεδρε είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτή την καταστροφή»

Στο τελευταίο παράρτημα (Παράρτημα 6) δείχνουμε το έλλειμμα της χωράς εάν δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις στα ταμεία. Εάν είχαμε βάλει και την φοροδιαφυγή η χώρα έχει πλεόνασμα. Μ’ αυτό θα θέλαμε να τελειώσουμε την επιστολή μας διότι μας επιτρέπει να πούμε με σιγουριά ότι υπάρχει  λύση και είναι εφικτή. Ίδη την επεξεργαζόμαστε.

Καταλαβαίνετε ότι εάν συμπεριλάβουμε και τις υποθέσεις που απασχολούν αυτή τη στιγμή τη δικαιοσύνη με αιχμή του δόρατος την εμπλοκή των Γερμανικών εταιρειών και τη ζημία του δημοσίου τότε τα μεγέθη είναι αδιαμφισβήτητα. Δεν το κάνουμε γιατί οι συμβάσεις είναι ακόμη ομιχλώδεις ως προς τα τελικά μεγέθη. Το ίδιο και η περιβόητη σχέση με την Goldman Sachs της οποίας τους όρους ακόμα δε γνωρίζει το Ελληνικό δημόσιο, αφού δεν αναφέρθηκαν ούτε στην περιβόητη απογραφή!

Πλεονασματική λοιπόν η Ελλάδα, χωρίς να υπολογίσουμε ούτε το δυσανάλογο μέγεθος του δημοσίου τομέα, ούτε τη μη εκμετάλλευση των άφθονων φυσικών πόρων.

Χρειάστηκε πραγματικά προσπάθεια για να διολισθήσει μία χώρα σαν την Ελλάδα στα σημερινά μεγέθη. Το μέγεθος του εγκλήματος σας αφήνουμε να το αποτιμήσετε εσείς και οι συνάδελφοι σας. Εμείς πάντως ΔΕΝ θα σταματήσουμε

Μια παράκληση.

Μην αφήσετε να υπογράψουμε συνθήκη με την Τουρκία  για τα πετρέλαια. Θα είναι η χαριστική βολή των πολιτικών μας σε μια χώρα που πέτυχε πολλά – αν και με πολλά εμπόδια – χάρη στην δουλειά και υπομονή του ωραιότερου λαού του κόσμου.

Μετά τιμής

Οι Έλληνες Πολίτες ( Ελλάδας και Εξωτερικού)

ΥΓ. Πολλοί πολιτικοί θα πουν, δεν ήξερα ή δεν ήταν ευθύνη μου. Και οι δυο δικαιολογίες δεν ελαφρύνουν τη θέσεις τους. Οι πολιτικοί που πραγματικά πάλεψαν και ζήτησαν το καλό της χώρας μπήκαν στο περιθώριο χωρίς αξιώματα και τίτλους. Και τους αποκαλούν «γραφικούς». Κρίμα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Παράρτημα 1. Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης

Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Επιχορηγήσεις: Χρηματοδότηση Ασφαλιστικών Ταμείων

Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Παράρτημα 6

http://olympia.gr/2010/05/12/greek-debt-analysis/

Το κράτος, σαν κραγιοναρισμένη πόρνη, βγαίνει στο παζάρι των «διεθνών αγορών», βλέπε των πιστωτικών «ιδρυμάτων», βλέπε των τραπεζών που ΠΑΡΑΓΟΥΝ και ΔΙΑΚΙΝΟΥΝ το χρήμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και επαιτεί για λίγα δανεικά τα οποία θα χρησιμοποιήσει για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του και όχι τίποτα αναπτυξιακές δήθεν ή κοινωνικές τάχα, στα πλαίσια του κράτους πρόνοιας. Άμεσες ανάγκες ρευστότητας. Η Ελλάς, δανείζεται δις ευρώ κάθε τρεις και λίγο την στιγμή που τα δημόσια έργα πνοής για όλη την χώρα (κυρίως υποδομής) τα οποία πλέον βρίσκονται υπό αίρεση και φυσικά αφορούν άμεσα την καθημερινότητα μας, δεν ξεπερνούν τα 10 δις. Ως πότε; Για πόσο; Μόνο ο φετινός προϋπολογισμός έχει ανάγκη γύρω στα 55 δις Ευρώ για να βουλώσει την τρύπα.

Η Ελλάς πληρώνει σε τόκους 12 δις μόνο εφέτος. Και με τους όρους που δανείστηκε εσχάτως, είναι βέβαιο ότι θα πληρώσει πολύ περισσότερα. Διότι οι αξιολάτρευτοι σύμμαχοι που έσπευσαν να βοηθήσουν την κατάσταση, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια κραγιοναρισμένα κοράκια που κατατρώγουν τις σάρκες αυτού (και κάθε) έθνους, ποδηγετούμενοι από το ιδιωτικό megalo-συμφέροντα. Καλό είναι να μετράς τα δάκτυλα σου όταν τους σφίγγεις το χέρι.

Και ερωτάται: Ποιος ο λόγος ύπαρξης της δημοκρατίας όταν εν τοις πράγμασιν πολιτική χαράζουν τα ιδιωτικά (όπερ ανεξέλεγκτα) megalo-συμφέροντα; Ποιος ο λόγος ύπαρξης του κράτους, όταν ο ιδιώτης μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει; Όταν ο ιδιώτης έχει την εξουσία την οποία τάχα μόνο «ο κυρίαρχος λαός» διαθέτει σύμφωνα με τα Συντάγματα, τις Διακηρύξεις και τις Χάρτες… O ιδιώτης που βαφτίστηκε «Αγορές» και αντί ελέγχου του επετράπη η «αυτορύθμιση»; Ο ιδιώτης που υπό τον μανδύα των «πιστωτικών ιδρυμάτων/οίκων», Ουργουελικό doublespeak, τζογάρει σε αγορές που δεν υπόκεινται σε κανέναν απολύτως έλεγχο (Over The Counter – OTC –  Epicurus2day – Τα «χρυσά» τέκνα της ΑΠΑΤΗΣ, 27/10/2008, «Game(s) Over»  15/11/2009 ) προϊόντα που ισοδυναμούν με το δεκαπλάσιο του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος.

Ζούμε σε εποχές οικονομικού φασισμού και υδροκεφαλισμού, πλήρους αποστέρησης της ιδιωτικότητας, διαφθοράς έως εκεί που δεν πάει ο νους του υγιούς ανθρώπου, έλλειψης παιδείας, έλλειψης ηγετών, έλλειψης ενημέρωσης, αμοραλισμού, τσάμπα μαγκιάς, τσάμπα αντιεξουσιαστικής μανίας, τσάμπα τσόντας και το κυριότερο: υποκρισίας. Η εποχή αυτή είναι πιο επικίνδυνη από άλλες του παρελθόντος. Τότε ο εχθρός ήταν φανερός, Τα δεινά επίσης. Ο στόχος επίσης. Σήμερα, ένας μπερδεμένος κόσμος, που δεν ξέρει τι – και το πιο σημαντικό, ποιος του φταίει, που δεν μαθαίνει σχεδόν ποτέ τα γιατί και δεν έχει καμία δυνατότητα να ψάξει ή να αναρωτηθεί, παρόλο που όλα είναι μπροστά του, όλα είναι εδώ έτοιμα να τα πιάσει, ντερλικωμένος από ό,τι πιο πρόσκαιρο μπορεί να του ικανοποιήσει τις αισθήσεις, ό,τι πιο εφήμερο και εν πλήρη αδιαφορία έως άγνοια για τις πραγματικές του ανάγκες, κοιτά (αποβλακωμένος) – βρίζει (αορίστως) – (ξε)σπάει (αποβλακωμένος και αορίστως) – και ύστερα στέκει, σαν την αγελάδα που κοιτάει το τρένο και μονολογεί «Την είδες την Τζούλια;»

Ναι, όλα είναι σκατά και πουλημένα, ναι οι πολιτικοί είναι γουρούνια αλλά στον κόσμο των αισθήσεων και των παραισθήσεων μας, πλέον ΜΟΝΟ τα ένστικτα μας μπορούμε να κατανοήσουμε. Είμαστε ήδη φυτά.

Αναρωτιέμαι τόσον καιρό, τι συμβαίνει και ουδείς αναρωτιέται…

Γιατί μια κυβέρνηση πχ έδωσε όσα συνεισφέρει ετησίως το κράτος, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δηλ. περίπου 300 εκατ. ευρώ, εφάπαξ, ως «αμοιβή», μαύρα, κάτω από το τραπέζι (120 δις παλιές δραχμούλες) στον παγκόσμιο νταβά που λέγεται Goldman Sachs, για να τις μαγειρέψει τα νούμερα, τα βιβλία (για την Goldman – Epicurus2day – H Μεγάλη της Φούσκας Σχολή 7/7/2009); Δηλαδή η μεγαλύτερη Αμερικανική Τράπεζα και οι πολιτικοί άρχοντες της μικρής Ελλάδας ταυτίζονται στο εξής: είναι ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ.

Πως ένα κράτος χρεοκοπημένο, λίγους μήνες προ της επίσημης χρεοκοπίας του, προσφέρει 28 δις Ευρώ (περισσότερα από όσα κόστισε η Ολυμπιάδα της Αθήνας) ως βοήθεια στα «πιστωτικά ιδρύματα» του τόπου, δηλ. τον Λάτση, τον Κωστόπουλο, τον Σάλλα, τον Αράπογλου εκ Citigroup, κλπ…

Πως ένας πρωθυπουργός μετά του υπουργού των  Οικονομικών του,  που επισήμως εξαπατούσαν τον λαό αυτού του τόπου επί έτη, στο πιο επίσημο ενιαύσιο κείμενο, το κατατιθέμενο στο πιο επίσημο θεσμικό όργανο, αναφέρομαι φυσικά στον Προϋπολογισμό του Κράτους και την Βουλή των Ελλήνων, πλατσουρίζουν ανέμελοι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τον δικαστικό έλεγχο, αντί να διώκονται και να καταζητούνται ως οι μεγαλύτεροι οικονομικοί και πολιτικοί εγκληματίες της Μεταπολίτευσης; Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Αλογοσκούφης και οι προπάτορες τους. Αντί να ξευτιλίζονται καθημερινά, όπως ξευτιλίζεται αναίτια και για το τίποτα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η αισθητική, η κουλτούρα μας και οι αξίες, στα τηλεοπτικά και έντυπα ρεντίκολα αυτής της χώρας. Σιωπή… Άκρα του τάφου… Ναι, ξαφνικά, όπως χτυπά το ξυπνητήρι, «έτυχε» να φαλιρίσουμε.

Που πήγαν 100 τρις δραχμές δημόσιου χρέους σε λιγότερα από 40 χρόνια με 2 συγκεκριμένα κόμματα να νέμονται την εξουσία σε ολόκληρη αυτήν την περίοδο; Από το μηδέν στο 100 (Epicurus2day – Δημόσιο Χρέος (Οι μοιραίοι) 17/1/2009, 14 μήνες πριν…) . Σε ποιες τσέπες; Σε πόσες τσέπες; Πως εμφανίζονται ως μωρές παρθένες, οι νυν κυβερνώντες; Πόσοι εξ αυτών «εκ μηδενικής βάσης» απέκτησαν περιουσίες πολιτευόμενοι; Ή μάλλον: πόσοι δεν απέκτησαν;

Η Ελλάς μετά την Δικτατορία, αποφάσισε, τους πολλούς, επί επταετία βαρβάρους, κατάπτυστους, λεχρίτες και ρουφιάνους, να τους αφήσει άθικτους εις ένδειξιν «δημοκρατικής ανωτερότητος».  Στην ουσία, προκειμένου να μην θιγούν οικονομικοί παράγοντες που θυσαύρισαν κατά την επταετία και προκειμένου να μείνουν άθικτοι επίσης, κάποιο μεγαλόσχημοι βουτυρωμένοι κώλοι. Και οι εκ Δύσεως πατρόνες. Και οι εξ Ανατολής ινστρούκτορες.

Κάποιοι εξ αυτών (διότι ο χρόνος νικά τα πάντα) πρωτοστάτησαν έκτοτε, στην «οικονομική ζωή», την «πολιτική ζωή», «την δημοσιογραφία», την τέχνη, τα σώματα «ασφαλείας», κλπ.

Ως μη γεγραμμένες και μη γενόμενες οι αμαρτίες τους.

Τα οικονομικά και άλλα εγκλήματα όμως, ζητούν τιμωρία. Δεν μπορεί το έλασσον (μια υπεξαίρεση πχ κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ) να είναι κακουργηματική και να επισύει ποινές φυλάκισης ετών και οι ΜΕΓΙΣΤΟΙ εγκληματίες να σουλατσάρουν δώθε κείθε. Και να πρωταγωνιστούν στο μέλλον μας. Όχι η εθνική αλλά η ατομική μας αξιοπρέπεια ζητά απαντήσεις.

Ας γίνει αντιληπτό τούτο. Δεν είναι αποδεκτό από τον σύγχρονο άνθρωπο η κάθε μορφής βία εναντίον του.

Αυτό έγινε πάντως αντιληπτό από αυτούς που έπρεπε για τους λόγους που τους αφορούν. Έτσι, τα άρματα δεν μπορούν τόσο εύκολα να ξαναβγούν στους δρόμους όπως πριν 35 χρόνια. Ας μην ανησυχείτε. Ούτε να σε βασανίσουν μπορούν. Ούτε να σου βουλώσουν το στόμα.

Το άρμα πρέπει (έπρεπε) να μπει στην ζωή σου πλέον, αλλιώς, Από αλλού. Από το «παράθυρο» ας πούμε. Και όταν θα (που ήδη έχει) στρογγυλοκαθίσει στο σαλόνι σου, δεν μπορείς να το βγάλεις. Το χειρότερο: είναι πια μέρος του εαυτού σου, της ζωής σου, του τίποτα (μας).

Στο Site αυτό προαναγγέλθηκαν πολλά. Η έκταση της οικονομικής κρίσης ( Epicurus2day – Ζωή σε δόσεις (επί πιστώσει) 22/10/2008Epicurus2day – Δια-σώστε με (αν μπορείτε)  12/10/2008Epicurus2day – Ένα ψέμα που το έλεγαν Αλήθεια, 29/11/2008). Ο υπόγειος ρόλος των «οικονομικών κέντρων» που εξουσιάζουν τα ΠΑΝΤΑ (Epicurus2day – Στη «Νέα Εποχή» 6/12/2008Epicurus2day – Επιστροφή στο μέλλον 12/5/2009Epicurus2day – The Wizard(s) of Oz 8/11/2008 κλπ) .

Η κατάρα του μονεταρισμού και πιο πολύ απ’όλα η ΑΙΤΙΑ του προβλήματος. Η αιτία του προβλήματος είναι το παραχωρηθέν στους «τραπεζικούς κύκλους» εκδοτικό προνόμιο (ενδεικτικά: εδώ και εδώ). Ο έλεγχος του χρήματος. Ούτε η επιχειρηματικότητα είναι φαύλη αφεαυτής, ούτε η ανάπτυξη, ούτε η ελεύθερη αγορά. Φαύλη είναι η άκριτη και χωρίς όρους παραχώρηση της εξουσίας στους λίγους. Η αδιαφανής δραστηριότητα τους. Η έλλειψη ελέγχου.

Η δυνατότητα τους να είναι κράτος εν κράτει, να μπορούν εν μία νυκτί να καταρρακώσουν την αξιοπρέπεια και αυτήν καθεαυτήν την υπόσταση κρατών ολόκληρων. Μας κρατούν όλους από εκεί που δεν γράφεται. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να σταματούν να μας δανείζουν να ορίζουν τα επιτόκια δανεισμού μας, την ροή της χρηματοδότησης μας, το μέγεθος της, τα όρια της,το πόσα θα πληρώνουμε, πόσο θα δουλεύουμε, που θα τα δίνουμε κλπ. Κανένας πολιτικός δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτούς τους οικονομικούς τρομοκράτες. Η πολιτική είναι ένα χαριτωμένο πιόνι στα χέρια τους. Σήμερα είναι αύριο δεν είναι. Η πολιτική είναι μια εφήμερη χαριτωμένη περιπέτεια, την οποία «αξίζουν» μόνο οι επίορκοι και οι μειοδότες. Αυτοί επιβιώνουν. Οι σφουγγοκωλάριοι  και οι οσφυοκάμπτες. Οι τσανακογλείφτες.

Η Ελλάδα μπήκε «ξαφνικά» στο στόχαστρο. Η Ελλάδα κρίνεται ανεπαρκής και αναξιόχρεη, όταν πχ η Ιαπωνία, την ίδια στιγμή έχει Χρέος προς ΑΕΠ άνω του 200%. Όταν η Ιταλία έχει άνω του 100%. Όταν η Ιρλανδία έχει αυξήσει το χρέος της προς ΑΕΠ κατά 300% τα τελευταία 3 χρόνια. Όταν στην Ισπανία η ανεργία αυξήθηκε κατά 40% σε 3 χρόνια και το χρέος καλπάζει. Και πάει λέγοντας. Απλά αυτήν την στιγμή το «σύστημα» λέει «Ελλάδα».

Τα κερδοσκοπικά πρεζόνια που έχουν ρίξει σε 20ετή αποπληθωρισμό την Ιαπωνία, που έχουν χρεοκοπήσει την Αργεντινή, που έχουν εκτινάξει τις τιμές των τροφίμων και του πετρελαίου με πρόσχημα την «ζήτηση» – που ποτέ δεν υπήρξε (Epicurus2day – Η κρίση της ζωής μας 12/11/2008)- που δημιούργησαν τη νομισματική κρίση της δεκαετίας του ’90 με υπερπρωταγωνιστή τον πολύ κ. Sorros, απλά αυτήν την περίοδο έριξαν το κέρμα τους καταδώ. Μπορούν να μας πάνε όπου θέλουν. Βασανιστικά ή γρήγορα, με όποιον τρόπο επιλέξουν. Όσο αντέχαμε (δανειζόμενοι) αγοράζαμε τα πανάκριβα οπλικά τους συστήματα, τους βάζαμε συνεταίρους στις ομολογιακές μας εκδόσεις, τους εκχωρούσαμε τον εθνικό μας πλούτο, μας υποδείκνυαν την «ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική», τους «κατάλληλους» πολιτικούς ηγέτες, τους «αρμόδιους συμβούλους». Μας αποκαλούν περιπαικτικά γουρούνια «PIGS» αλλά οι χοίροι γίνονται νόστιμο ζαμπόν, παρόλαυτά.

Σχεδόν όλοι οι ηγέτες της μεταπολίτευσης είναι Αμερικανόφερτοι. Η χούντα ήταν Αμερικανόφερτη. Όλες οι πολιτικές καμπάνιες «σκληρού ροκ» ήταν υπό την αιγίδα αμερικάνικων «image makers’. H πόλωση ήταν το όπιο του λαού. Ποτέ ο Έλληνας δεν αναρωτήθηκε. Πως και πλούτισαν τόσοι. Πως μπούκωσαν τόσα χρήματα. Πόσο θα άντεχε το δύσμοιρο κρατικό πορτοφόλι. Και με τι ανταλλάγματα;

Όλα είναι εδώ. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για ενημέρωση των προηγουμένων. Η κατάσταση είναι η ίδια και απαράλλακτη. Είναι διεθνής, δε.

Προς το παρόν μπορούμε να ακούμε τον κ.Λαζόπουλο να κηρύττει ως ένας νέος αριστερός προφήτης εκ Κολωνακίου, με ταρίφα κάποιων εκατομμυρίων Ευρώ, τον λόγο της αργυρώνητης αντίστασης. Αυτόν έχουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε. Τον τηλεοπτικό μας Θεό. Τον τηλεοπτικό μας Δικαστή κ. Τριανταφυλλόπουλο. Τον τηλεοπτικό μας Ιμάμη κ. Χατζηνικολάου. Τον τηλεοπτικό μας Σάτυρο κ. Αναστασιάδη. Τους τηλεοπτικούς Μαγείρους, τους τηλεοπτικούς Αρλεκίνους, κοκ Με μια σατανική ομοιότητα, άπαντες. Είναι μπουκωμένοι μέχρι σκασμού. Όχι γιατί είναι αυτό που είναι (το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό). Αλλά για να είναι αυτοί που είναι. Σκεφτείτε το. Στο πρόσωπο τους θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε. Απλά έτυχε να είναι κατάλληλοι για τους ρόλους. Οι πλέον κατάλληλοι. Και ακίνδυνοι, φυσικά.

Μπορούμε να διαβάζουμε, να ακούμε, να συμβουλευόμαστε τους φιλάργυρους, που βύζαξαν μέχρι τελευταίας σταγόνας την ισχνή αγελάδα του κρατικού κορβανά – και έτσι επιβίωσαν – να οδύρονται για την κακή μας τύχη. Όταν προ καιρού πολλοί εξ αυτών μας διαβεβαίωναν ότι δεν τρέχει τίποτα. Όλα ήταν θεωρίες συνωμοσίας και καταστροφολογία. Όλα ήταν ένα ψέμα.

Ας κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη. Δεν είμαστε τόσο όμορφοι όσο νομίζουμε. Είμαστε συνυπεύθυνοι. Και όσοι ακόμα παραπληροφορούν, αγνοούν ή κόπτονται για τα αφεντικά τους είναι και κάτι ακόμα: επικίνδυνοι. Και απέναντι μας.

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όσο μας αφορά εδώ, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να υψώσουμε την μαύρη σημαία της αγωνίας και του δεν πάει παραπέρα.

Δρυός πεσούσης, όμως, πας ανήρ ξυλεύεται. Δυστυχώς.

Kαι τώρα στο ‘δια ταύτα’. Τι συμβαίνει:

Οι ΗΠΑ υπήρξαν τα τελευταία 50 χρόνια ο αιμοδότης της παγκόσμιας οικονομίας. Η παγκόσμια οικονομία έγινε, με τον ένα ή «άλλο» τρόπο Αμερικανοκεντρική και αυτό φυσικά δεν είναι νέο για κανέναν σας, ελπίζω. Το δολάριο απέκτησε κεντρικό ρόλο ως αποθεματικό νόμισμα «reserve currency» ειδικά μετά την εγκατάλειψη του gold standard για το οποίο τόσο επιμείναμε παλιότερα (Epicurus2day – FED: Οι Banksters στο τιμόνι 16/10/2008). Κάποιοι εξέλαβαν την σχετική αρθρογραφία ως στήριξη στο μέταλλο και άλλα τινά. Τώρα λοιπόν, ας καταστεί ξεκάθαρο ότι η υπονόμευση του gold standard στις αρχές του ’70, είχε ως μόνο στόχο και σκοπό την εξάπλωση της Pax Americana δια της επιβολής του δολαρίου. Σε όλες τις τράπεζες παγκόσμια τα δολαριακά αποθέματα ήταν σε πρώτο και σχεδόν αποκλειστικό ‘πλάνο’.

Είναι προφανές ότι τούτο συνέβη καθότι, μεταξύ άλλων, οι «αγορές» πλημμύρισαν ανεξέλεγκτα με χρήματα τα οποία δεν είχαν αντίκρισμα. Ήταν ‘legal tender’ όπως έχουμε ξαναπεί και όντας αποσυνδεδεμένα από τον χρυσό, αυτό υπήρξε το δεύτερο πλεονέκτημα της αποσύνδεσης από το μέταλλο. Πλεονέκτημα για τους λίγους.

Όταν το γιεν στην δεκαετία του ’80 απείλησε το δολάριο, «ξαφνικά» η Ιαπωνική οικονομία κατέρρευσε.

Όπως παρατηρείτε στον αριστερό πίνακα, όταν η Ιαπωνική εξ Αμερικής φούσκα ξεφούσκωσε, το ίδιο συνέβη και στο γιεν ως αποθεματικό νόμισμα… Η ιστορία της Ιαπωνίας είναι πολύ διδακτική για όσους θέλουν να την μελετήσουν. Πως φούσκωσε και ξεφούσκωσε, για να καταλήξει από εν δυνάμει παγκόσμιος ηγέτης, σε έναν ασήμαντο και ακίνδυνο πλέον παίκτη. Κυρίως, ποιοι και πως το έπραξαν.

Εσχάτως, το Ευρώ αναδείχθηκε ως ισχυρό νόμισμα. Την τελευταία δεκαετία υποκατέστησε το δολάριο σε αρκετές συναλλαγές και μετά από πολλά χρόνια, στα αποθεματικά, ειδικά των καταπιεσμένων ποικιλοτρόπως, «αναπτυσσόμενων χωρών». Η επί δεκαετίες ΕΠΙΒΟΛΗ του Αμερικάνικου νομίσματος στους απείθαρχους, με κάθε μέσο (δεν εννοώ φυσικά διπλωματικό), δημιούργησε αρκετά απωθημένα έναντι του οικονομικού τρομοκράτη, που στα πλαίσια της δικαίωσης των συμφερόντων των πολυεθνικών του, δεν δίστασε να αιματοκυλήσει την Οικουμένη. Αυτό όμως είναι συζήτηση για άλλη ώρα.

Την ίδια περίοδο που το Ευρώ έκανε τα πρώτα του βήματα, το δολάριο έχανε το 1/3 της δύναμης του, καθότι απομειώθηκε σταδιακά στα αποθέματά έναντι της σταθερής στήριξης που έτυχε το Ευρωπαϊκό νόμισμα. Όχι άσχημα για τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας ενός νέου νομίσματος… Πολύ άσχημα για κάποιους που θέλουν να πατάνε στον σβέρκο τους αντιρρησίες.

πηγή

Παρατηρείτε στον ακόλουθο πίνακα συμπληρωματικά, τα όσα αναφέρθηκαν. Το πως το δολάριο «επωφελήθηκε» την «ατυχούς» Ιαπωνικής πτώσης και πως το ευρώ στηρίχθηκε κυρίως από τα αναπτυσσόμενα κράτη, από της ενάρξεως κυκλοφορίας του.

πηγή

Και κάπου εδώ και κάπως έτσι φτάνουμε στο «σήμερα». Ένα σκασμένο κράτος, με υποχρεώσεις 60 τρις, με ανοικτούς λογαριασμούς παντού, οικονομικούς, στρατιωτικούς, διπλωματικούς, ένα ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ κράτος που το παίζει υπερδύναμη, «ξαφνικά» βιώνει μια μέγιστη οικονομική κρίση. Ουσιαστικά σκοντάφτει σε ΚΑΠΟΙΑ από τα προβλήματα που έχει κρύψει κάτω από την μοκέτα.

Ο ρόλος της Αμερικής αλλάζει. Ο οικονομικός δερβέναγας πλέον είναι ανάπηρος. Η Αμερική έχει τώρα να επιλύσει το δικό της χρέος. Το δολάριο δεν είναι πια (και ούτε πρόκειται) το ισχυρό νόμισμα. Ο κύκλος του έχει κλείσει. Το ισχυρό νόμισμα πρέπει να προέλθει από αλλού. Από που; Από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Παγκοσμιοποίηση λαμβάνει χαρακτήρα Κεντροποίησης. Υφίσταται ανάγκη Διευθυντηρίου. Το οποίο, όπως ο ΟΗΕ, θα ελέγχεται από αυτούς που πρέπει. Και το οποίο θα μπορεί σε ένα βράδυ να γράψει ή να ξεγράψει την ιστορία ενός έθνους. Και το μέλλον του; Φυσικά, φυσικά…

Το ΔΝΤ αποφασίστηκε το 2008 στο Πίτσμπουργκ. στην Σύνοδο των G20 και όπως λέγεται εκτός ατζέντας,  να αποκτήσει τον ρόλο της Παγκόσμιας Τράπεζας. Του δόθηκε ως μποναμάς ένα πακέτο 500 δις, το οποίο αφορά τα εκδιδόμενα από αυτό SDRs. Η μεγαλύτερη έκδοση SDRs που έγινε ποτέ από το ΔΝΤ ήταν 10 φορές μικρότερη και προ 30 ετών. Τα πράγματα αλλάζουν. Ο (απερχόμενος τάχα) δερβέναγας εν τω μεταξύ θα κοιτάξει να απαξιώσει αργά ή σταθερά το νόμισμα του για να μπορέσει να απαξιώσει το χρέος του. Να αναγεννηθεί… Το ΔΝΤ θα παράγει χρήμα (από το πουθενά φυσικά) και θα παίζει τον  ρόλο που η FED παίζει στις ΗΠΑ. Θα αγοράζει με χρήμα προερχόμενο από κοπανιστό αέρα, χρέη κρατών ανά την υφήλιο και θα τα κάνει δικά του. Όχι τα χρέη, τα κράτη. «Debt Monetization»

Στην διαδρομή αυτή, κάτι έπρεπε να γίνει με το Ευρώ. Τα πράγματα είναι απλά. Ο πιο αδύναμος κρίκος επελέγη. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, ανακαλύφθηκε λες και επρόκειτο για την ανακάλυψη ότι η γη δεν είναι επίπεδη. Θα μπορούσε να είχε συμβεί προ 5ετίας ή 10ετίας ή 20ετίας, ή μετά από 10 ή 20 χρόνια. Είναι τόσο απλό. Όποτε κι αν κάποιοι αποφάσιζαν ότι θα πρέπει να διακόψουν τον δανεισμό μας, ή να μας δανείζουν με μεγαλύτερα επιτόκια, θα χρεοκοπούσαμε. Ο στόχος ήταν α. να πληγεί το Ευρώ, β. να μας στείλουν ως παράδειγμα χώρας – μέλους προς μίμηση στο ΔΝΤ, γ. να έχουν τον στρατηγικό έλεγχο μιας χώρας που εσχάτως έδειχνε να απολαμβάνει τα 35 χρόνια ανεξαρτησίας της και να ανακτά δυνάμεις (με τις όποιες φυσικά ατέλειωτες παθογένειες αυτού του λαού). Στην πορεία θα ακολουθήσουν και άλλοι. Έτσι δεν έγινε με δολιοφθορές και ανατροπές καθεστώτων στο παρελθόν; Με στρατιωτικά χτυπήματα ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Σερβία. Με την αντιμετώπιση της «τρομοκρατίας»;

Κλπ.

Ο έλεγχος της αγοράς ομολόγων γίνεται από τις τράπεζες. Είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί μια false flag κρίση και έπειτα να αναλάβουν οι οικονομικοί τρομοκράτες να δημιουργήσουν κλίμα. Αν θέλουν μπορούν αύριο να αυξήσουν τα CDS (τα θυμάστε;Epicurus2day – CDS – Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά τους θαναι  05/11/2008Epicurus2day – CDS –  5/9/2008), τα spreads, τον ΓΔ  κατά 100%  σε μία ημέρα. Κάποτε έλεγαν ότι η Αγορά είναι πιο δυνατή από τον καθένα. Στις ΗΠΑ εδώ και καιρό, αρκετοί ενεργοί παίκτες, σοβαροί παίκτες, έχουν πάψει να το πιστεύουν. Όταν οι μεγάλες εταιρείες έχουν πλέον οικονομική δύναμη και τζίρους πολύ μεγαλύτερους από τα κρατικά ΑΕΠ, είναι λογικό. Όταν βρίσκονται σε όλα τα κέντρα αποφάσεων, είναι λογικό Το lobbying στις ΗΠΑ τι είναι;

Στην Αργεντινή το 2000, μούντζωσαν το ΔΝΤ και αποφάσισαν ότι θα προσπαθήσουν μόνοι να βγουν από το αδιέξοδο. Σε 3 χρόνια είχαν ανάπτυξη άνω του 8% και ένα καθαρό κούτελο.

Η λύση είναι μία. Μακριά από τον διάολο και προσπάθεια αναγέννησης από τις στάχτες. Αλλιώς δεν έχουμε ιδέα τι μας περιμένει.

Μόνο που για να συμβεί αυτό θέλουμε αποκαθήλωση όλων των σκιάχτρων που μας περιβάλουν Μπορούμε; Πολύ αμφιβάλλω. Ο ραγιαδισμός, η ατολμία και η μιζέρια μας, δεν μας το επιτρέπουν.

Τέλος των ειδήσεων.

ΥΓ. Το χρηματιστηριακό μας μέλλον: ο δείκτης ICEX της Ισλανδίας.

http://www.epicurus2day.gr