Skip navigation

Category Archives: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

Η χρήση των ελβετικών αυτοκινητόδρομων και οδών ταχείας κυκλοφορίας υπόκειται για όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα σε υποχρέωση πληρωμής διοδίων. Για μηχανοκίνητα οχήματα με μέχρι 3,5 t (ΕΙΧ, μοτοσικλέτες και τροχόσπιτα) υπάρχει υποχρέωση ειδικού σήματος (βινιέτας).
Πριν από τη χρήση αυτοκινητοδρόμων και οδών ταχείας κυκλοφορίας πρέπει να αγοραστεί μία βινιέτα, η οποία ισχύει για απεριόριστες διαδρομές σε όλους τους….
αυτοκινητόδρομους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας.
Μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας ταξίδεψαν αυτή την εβδομάδα στο εξωτερικό, βρέθηκαν με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο στην Ελβετία και αγόρασαν μια vignette.
Το κόστος της; 31 Ευρώ για όλο το χρόνο,
δηλαδή μέχρι το τέλος του 2010, με τη δυνατότητα χρήσης απεριόριστων διαδρομών,
εννοείται και των πολυάριθμων τούνελ της ορεινής χώρας.

Δηλαδή, ο Ελβετός πολίτης πληρώνει 31 ευρώ το χρόνο
και έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί ελεύθερα ολόκληρο το εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας του.

Ο Έλληνας πολίτης, π.χ. ο κάτοικος Κατερίνης που εργάζεται στην Θεσσαλονίκη και πηγαινοέρχεται καθημερινά,
πληρώνει 1.392 Ευρώ μόνο γι αυτή τη διαδρομή και μόνο για 20 εργάσιμες Χ 12 μήνες Χ 5,80 και ΟΧΙ για 365 μέρες !!
και δεν έχει τη δυνατότητα αγοράς εκπτωτικής κάρτας, όπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο!

Οι Ελβετοί συνάδελφοι των φίλων μας δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, λέγοντας: «Αυτό λέγεται κλοπή!».
Οι δε πολιτικοί που υπέγραψαν την παραχώρηση της χρήσης των εθνικών μας δρόμων, κάτω από τέτοιους όρους, είναι πουλημένα τομάρια!

Αυτό, το τελευταίο, δεν είπαν οι Ελβετοί! Το είπαν οι Τσέχοι που καθόταν στο ίδιο τραπέζι!
Κι εμείς βέβαια τους εξηγήσαμε, πως. απλά «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ».

 

ANTI-NTP

του Λ. Βατικιώτη
Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ-Ε.Ε.-ΔΝΤ. Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δισ. από 20,2 δισ. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δισ. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από έναν ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από τη μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη!
Την ίδια ώρα οι έμμεσοι φόροι που πληρώνονται στο συντριπτικό τους μέρος από τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους συνταξιούχους αυξάνονται κατά 1,6% όταν και πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 11,2% κ.ο.κ. Με λίγα λόγια μια βαθιά αφαίμαξη που οξύνει σε βαθμό πρωτοφανή τη λεηλασία της κοινωνικής πλειοψηφίας από το κράτος.
Η λεηλασία που επιβάλλει ο κρατικός προϋπολογισμός (και σε αυτό το σκέλος δεν θα αποδειχθεί «αναξιόπιστος», όπως έσπευσε να τον χαρακτηρίσει η Βάσω Παπανδρέου) γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν δούμε ότι ως στόχο έχει την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Οι αριθμοί, όσο κι αν κουράζουν, είναι σοκαριστικοί, πολύ περισσότερο στην εξέλιξή τους όπως δείχνει ο πίνακας που παραθέτουμε. Με βάση τις προβλέψεις που διατυπώνονται στην εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, την επόμενη χρονιά θα πληρώσουμε για τόκους που αφορούν το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης 15,9 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 7% του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή όλων των αγαθών και υπηρεσιών που θα παραχθούν στη χώρα.
Όσο κι αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία που κατά τ’ άλλα διαφοροποιείται από το καθεστώς κατοχής του Μνημονίου, θεωρούν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θέσφατο της δημοσιονομικής και ευρύτερης οικονομικής πολιτικής, η διεθνής εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός δεν είναι υποχρεωμένος να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος, πριν τουλάχιστον ανοίξει τα βιβλία του, πριν μάθει σε ποιον χρωστάει, πόσα ακριβώς και με τι όρους συνάφθηκε κάθε δανεισμός ή έκδοση ομολόγου του ελληνικού δημοσίου.
Η διεθνής ρήτρα περί απεχθούς χρέους, όπως περιγράφηκε τη δεκαετία του ’20 από τον διακεκριμένο νομικό Αλεξάντερ Σακ, ήδη έχει διευκολύνει άλλους λαούς και κυβερνήσεις να ξεφορτωθούν από τους ώμους τους χρέος που δεν εξυπηρέτησε τα πραγματικά συμφέροντά τους. Αναφέρει συγκεκριμένα ο Σακ: «Αν μια δεσποτική εξουσία συνάπτει ένα χρέος όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του κράτους, αλλά για να ενισχύσει το δεσποτικό της καθεστώς, για να καταστείλει τον πληθυσμό που την πολεμάει, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό ολόκληρου του κράτους. Αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για το έθνος: είναι ένα καθεστωτικό χρέος, προσωπικό χρέος της εξουσίας που το σύναψε. Κατά συνέπεια εκπίπτει μαζί με την πτώση αυτής της εξουσίας». Ο Αλεξάντερ Σακ συγκρότησε τη θεωρία του αξιοποιώντας ιστορικά παραδείγματα με πρώτο απ’ όλα την άρνηση των ΗΠΑ το 1898, μόλις είχαν καταλάβει την Κούβα, να επωμιστούν χρέος που είχε αναλάβει η Ισπανία εξ ονόματος της νησιωτικής χώρας της Καραϊβικής όσο την είχε υπό την κατοχή της. Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν ήταν και το μοναδικό. Πλήθος άλλων παραδειγμάτων, από την άρνηση της Μ. Βρετανίας να αναλάβει τα δάνεια που είχε συνάψει για τις ανάγκες του πολέμου η Ν. Αφρική την οποία κατέλαβε, μέχρι και το πρόσφατο παράδειγμα του Ιράκ όπου μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 παραγράφηκε το 80% του δημόσιου χρέους, βεβαιώνουν ότι τα ανεξάρτητα κράτη διατηρούν το δικαίωμα ελέγχου του χρέους τους.
Στη βάση όλων αυτών ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, συνέστησε το 2007 Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους που απαρτιζόταν από αξιωματούχους της χώρας, εκπροσώπους κοινωνικών οργανώσεων και διεθνείς προσωπικότητες οι οποίοι εγγυόνταν το αδιάβλητο των διαδικασιών. Ο έλεγχος που έγινε επέτρεψε να γίνει ένα «κούρεμα» του χρέους που είχε συναφθεί με έκδοση ομολόγων της τάξης του 70%. Το γεγονός μάλιστα ότι η μείωση αφορούσε ομολογιακό χρέος έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, που το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους, το 79,1% συγκεκριμένα είναι αυτής της μορφής (με βάση στοιχεία της 31ης Οκτώβρη 2010 που περιέχονται στον κρατικό προϋπολογισμό). Φαίνεται έτσι ότι οι πέρα για πέρα υπαρκτές δυσκολίες συσχέτισης των ατασθαλιών (από το C4I και το κεκλιμένο υποβρύχιο Παπανικολής, μέχρι τα swaps της Goldman Sachs) με συγκεκριμένες ομολογιακές εκδόσεις δεν είναι ανυπέρβλητες. Αν κάτι απαιτείται είναι πολιτική βούληση κι ακόμη περισσότερο μαζικός λαϊκός εκβιασμός που θα πιέσει για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και θα επιβάλει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους, για να ξεκινήσει η παύση πληρωμών, όρος εκ των ων ουκ άνευ ώστε να μπει ένα τέρμα στη σημερινή βαρβαρότητα και να ξεκινήσει η ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Σας παρουσιάζουμε έγγραφο της γενικής διεύθυνσης εσωτερικών πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*, στο οποίο γίνονται κατά την ταπεινή μας γνώμη, συγκλονιστικές αποκαλύψεις που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ωμή αλήθεια. Ιδού λοιπόν δύο χαρακτηριστικά σημεία του κειμένου.
***Με δεδομένη την μεγάλη ανάγκη της Ελλάδος για δανεισμό και τα υψηλά spread, κατέστη σαφές ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, στις αρχές Μαΐου, είχαν δύο επιλογές. Την άμεση χρεωκοπία της Ελλάδος ἤ πακέτο βοηθείας το οποίο θα μπορούσε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο για λίγα χρόνια.
***Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν μεγάλο ενδιαφέρον να αποφύγουν την χρεωκοπία της Ελλάδος για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι απαιτήσεις των γαλλικών τραπεζών έναντι της Ελλάδος ανέρχονται κατά προσέγγιση, σε 80 δις $, ενώ των γερμανικών σε 45 δις $. Αντιθέτως οι απαιτήσεις των αγγλικών τραπεζών φθάνουν τα 15 δις $. Πρό του κινδύνου της αμέσου καταρρεύσεως των γαλλογερμανικών τραπεζών ἤ της διατηρήσεως της αξιοπιστίας της Ελλάδος με καθυστέρηση της χρεωκοπίας της έως ότου βελτιωθεί η διεθνής οικονομική κατάσταση, η Γερμανία και η Γαλλία επέλεξαν το δεύτερο.

Παρατηρήστε στον πίνακα που ακολουθεί πόσο ήταν το χρέος της χώρας το 2009 και πόσο θα είναι το 2015.

Είναι βέβαιο λοιπόν, με βάση όσα προηγουμένως εκθέσαμε, ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ανάλαβε την υποχρέωση να α) να διασφαλίσει τις απαιτήσεις των γερμανικών, γαλλικών κλπ τραπεζών και β) να οδηγήσει εν συνεχεία την χώρα σε ελεγχόμενη χρεωκοπία.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα ( στην αγγλική ) από το έγγραφο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου :
The IMF “forecasts” the Greek debt-to-GDP ratio to begin to fall after 2014 under its IMF financing program, but this is under the assumption that Greece is able to run to run primary surpluses of about six
percent of GDP. The Fund (2010) is not optimistic, saying “Risks to the program are high. The adjustment needs are unprecedented and will take time, so fatigue could set in. Any unforeseen shock could weigh on the economy and the banking system, even if the fiscal program is on track.”
Even this gloomy IMF forecast is viewed as sanguine by some. Boone and Johnson (2010) think that Greek debt may rise to 155 percent of GDP. To see the implications of such a large debt burden, suppose that Greece were to experience constant real growth of γ and that it faced a constant real interest rate of r. Let Greek debt (as a percentage of GDP) be denoted by b. The primary surplus (as a percentage of GDP) necessary to maintain a constant level of debt is approximately

s = (r – γ)b.

As long as the real interest rate that Greece pays exceeds its growth rate, Greek debt will grow unless Greece runs a sufficiently large primary surplus. Boone and Johnson point out that if Greece has zero growth and pays a real interest rate of five percent, it would have to run primary surpluses of nearly eight percent of GDP each year, just to keep its debt from growing as a percentage of GDP.
Given the inefficiency of the Greek tax system, running sizable primary surpluses would require savage cuts in public spending. Even when the Greek economy was growing rapidly, Greece did not have the political will to run surpluses. Currently, Greece has a large budget deficit and is dependent on borrowing: it has an incentive to accept the IMF’s conditionality and to promise reform in return for funding. However, as Buiter (2010) points out, were it to commence running primary surpluses, then Greece would not need current funding. At this point, default is likely to seem preferable to years of austerity. Thus, political considerations suggest that Greece is currently insolvent.
THE EUROSYSTEM HAD TO CHOOSE BETWEEN DEFAULT AND LENDING TO GREECE
Given the spike in the Greek – German government bond spread and short-term Greek borrowing needs, it was clear in early May that euro area governments were faced with a choice between immediate Greek default or a rescue package that might stave off the inevitable for a few years.
No advanced economy has defaulted in the last 50 years but transition and developing economies default fairly regularly.
1 Russia, Ukraine, Pakistan, Ecuador, Argentina and Uruguay have all defaulted since 1998, paying average haircuts of 13 – 73 percent in the resulting debt restructurings.
2 Eventually, Greece is likely to want to default with a preemptive restructuring of its government debt. Once it is no longer running a significant primary budget deficit, the cost of a default is likely to be less than the cost of years of running primary surpluses. The empirical evidence suggests that countries that default are not denied access to international financial markets, although they may pay a somewhat higher cost for borrowing than those that do not.
3 In the short run, however, Greece is anxious to avoid default. With sizable government budget deficits planned for this year and next, default would lead to output losses and social unrest if the government were unable to borrow. Domestic banks are major creditors of the government and they would be threatened with insolvency. France and Germany are also especially interested in avoiding default for as long as possible. Their banks are heavily exposed to Greek debt. According to the BIS, French bank claims on Greece amount to nearly $80 billion; German bank claims amount to about $45 billion. In contrast, UK banks have claims of only around $15 billion. Faced with the choice between bailing out their banks right away, or keeping Greece solvent and delaying a bailout until the global economic situation has improved, Germany and France appear to view the latter action as preferable.
It is worth noting, as an aside, that French and German banks should not have been allowed to become so heavily exposed to Greek debt. This is a supervisory and regulatory failure on the parts of the French and German governments.
*το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου μπορείτε να το δείτε ἤ να το «κατεβάσετε» ΕΔΩ

 

http://filotimia.blogspot.com/2010/12/blog-post_10.html

Προχθές το απόγευμα αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή!!!

Στην εξαιρετικά σημαντική για το μέλλον μας προχθεσινή εκδήλωση του Μετώπου Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών για την εξάλειψη του εξωτερικού χρέους, αποκαλύφθηκαν απίστευτα πράγματα!!.. (εδώ οι βιντεοσκοπημένες ομιλίες της εκδήλωσης,: http://www.nomoneynodebt.gr/details.php?id=4 )

Στην αίθουσα των υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος, επί 4 συνεχείς ώρες σε συνθήκες εξωτερικού καύσωνα και με εσωτερική θερμοκρασία μεγαλύτερη των 30′ C… τετρακόσιοι πολίτες από όλες τις κοινωνικο-οικονομικές τάξεις ρούφηξαν την γνώση μερικών από τα πιο φωτεινά νέα οικονομικά μυαλά της Ελλάδας. Ο ανοικτός διάλογος που ακολούθησε ήταν υψηλότατου επιπέδου ανεξάρτητα του αν οι ερωτήσεις και οι τοποθετήσεις, διατυπώθηκαν από ταξιτζήδες, δασκάλες, υπαλλήλους, διευθυντές, επιχειρηματίες και οποιονδήποτε άλλον από οποιαδήποτε κοινωνική προέλευση ή πολιτική αφετηρία. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι κατά κανόνα απλή, κατανοητή και μπορεί να συζητιέται από τον καθένα!

Οι ομιλίες που ευτυχώς βιντεοσκοπήθηκαν ισοδυναμούν με ένα έτος στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Τέτοια και τόσο κρίσιμη είναι η γνώση που εμπεριέχουν για εμάς τους απλούς ανθρώπους που προσπαθούμε να καταλάβουμε σε τι βαθμό εθνικής κατεδάφισης και ξεπουλήματος έχει βάλει με την “βία” την κοινωνία μας ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, και έμμεσα να ερμηνεύσουμε το ΓΙΑΤΙ το κάνουν…

Παρακολουθήστε τις ομιλίες, χωρίς πολιτικά φίλτρα και στεγανά. Έτσι κι αλλιώς δεν εκφράζουν κανένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου, καθώς τα προσπερνούν και τα υπερβαίνουν εντυπωσιακά!!!

Μόλις σχηματίσετε την δική σας “καθαρή εικόνα”, η ευθύνη για τις επόμενες εξελίξεις θα έχει μετατοπιστεί σε μας… δηλαδή θα είναι εξίσου και ΔΙΚΗ σας. Δεν θα μπορεί κανείς μας πλέον να ισχυρίζεται (και εκ των υστέρων να δικαιολογούμαστε στα παιδιά και τα εγγόνια μας), ότι “δεν γνωρίζαμε..!”

Ομιλία Κ.Λαπαβίτσα

Ομιλία Σ.Κουβελάκη

Ομιλία Λ.Βατικιώτη

Ομιλία Σ.Μαρκέτου

Ομιλία Π.Παπακωνσταντίνου

Ομιλία Δ.Καζάκη

Ομιλία Κ.Σαρρή

Αν τελικά αισθανθείτε ότι είναι σημαντικό και θέλετε να συνεισφέρετε στην προσπάθεια του μετώπου των ανεξάρτητων οικονομολόγων-πανεπιστημιακών που συμπράτουν με την κοινωνία των πολιτών για να απαλλάξουν την Ελλάδα από την θανατηφόρα θηλιά του τεχνητού εξωτερικού χρέους, τότε ψηφίστε στο ανοικτό δημοψήφισμα (petition) που βρίσκεται εδώ: http://www.gopetition.com/online/36271.html

Η ουσιαστικότερη συμμετοχή του ενεργού και συνειδητοποιημένου πολίτη σήμερα, είναι να σβήνει την διεφθαρμένη, πληρωμένη, διατεταγμένη και προπαγανδιστική τηλεόραση και να αρχίσει να συζητά ανοικτά με τους συνανθρώπους και τους συμπολίτες του τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας, την δική μας κοινωνική ατζέντα!! Αυτή η συζήτηση και αυτό το μοίρασμα της προσωπικής γνώσης του καθενός μας μπορεί πλέον να γίνεται με μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ζωντανά αλλά και από απόσταση, γιατί έχουμε στην διάθεση μας τα δικά μας σύγχρονα, ειρηνικά αλλά και πανίσχυρα όπλα των Νέων Μέσων του Διαδικτύου!…

από axinosp

Η παρούσα οικονομική κρίση φέρνει στην επιφάνεια τα πάγια διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, έτσι ώστε κάθε απόπειρα που θα διεκδικούσε μια ικανοποιητική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος οφείλει να εγκύπτει στα ιστορικά γεγονότα που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν την «ιδρυτική πράξη» του νέου ελληνικού κράτους. Ενός κράτους που προέκυψε ως τερατογενετικό αποτέλεσμα της διασταύρωσης των πιο προοδευτικών, κυρίως στην οθωνική περίοδο, πολιτειακών θεσμών (κοινοβουλευτισμός και καθολική ψηφοφορία) με τις πατριαρχικές σχέσεις, στάσεις και αξίες του οθωμανικού φεουδαλισμού. Όταν όμως μεταφέρονται πατριαρχικές αντιλήψεις και οι ομότροποι με τις αντιλήψεις αυτές εθισμοί βίου από την κοινωνία στην πολιτική, γεννιέται ένα ιδιόμορφο πλέγμα εξαρτήσεων στον άξονα προστασίας-υπακοής που αποκλήθηκε πελατειακή σχέση. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η διόγκωση του κρατικού μηχανισμού είναι αναπόφευκτη, ειδικά όταν σε συνθήκες οικονομικής καχεξίας εκείνο που μπορεί να εκποιηθεί είναι οι κρατικές θέσεις. Το δυστύχημα ήταν ότι την εκποίηση δεν την ανέλαβε μια εξορθολογισμένη αστική τάξη, όπως στην Ευρώπη, αλλά τα πολιτικά «τζάκια» των οποίων ο προαστικός και πατριαρχικός χαρακτήρας λειτούργησε δεσμευτικά και «υποδειγματικά» για όλες τις ελληνικές παρατάξεις μέχρι σήμερα, ανεξάρτητα από τα εκάστοτε ιδεολογικά πρόσημα. Η διόγκωση του κράτους για λόγους κομματικού οφέλους υπήρξε, άμεσα ή έμμεσα, έργο όλου του πολιτικού φάσματος. Όλα τα κόμματα υπήρξαν εξ υπαρχής   εξίσου κρατιστικά, ανεξάρτητα από το πώς αντιμετώπιζαν το κράτος στο επίπεδο των ιδεολογικών και προγραμματικών τους αρχών. Από τη συνάντηση, λοιπόν, του ανθρώπινου τύπου που «εκκολάφθηκε» σε προκρατικό περιβάλλον με τους νεωτερικούς θεσμούς διοίκησης, προέκυψαν συνδυασμοί ιλαροτραγικοί που συνιστούν το νεοελληνικό παράδοξο.

Η μεγάλη ζήτηση κρατικών θέσεων, ενώ δημιουργούσε, τουλάχιστον θεωρητικά, τις προϋποθέσεις αξιοκρατίας, στην πράξη φιλτραρισμένη από τον κυρίαρχο  πελατειακό μηχανισμό διανομής οδήγησε στην εξαμβλωματική αύξηση θέσεων πέρα από τα όρια των λειτουργικών αναγκών του κράτους. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της «μεγαθυμίας» του κράτους ήταν οι «μίζεροι» μισθοί του Δημοσίου, παράδοση έκτοτε, και η εμπέδωση της λαϊκής φαντασίας ενός παντοδύναμου κράτους-τροφού με ανεξάντλητη ικανότητα να βολεύει τους πάντες και τα πάντα. Επειδή όμως η υπερτροφία νομοτελειακά φέρνει δυσκαμψία και αυτή, την αναποτελεσματικότητα, διαμορφώθηκε ένας άτυπος και πολυσχιδής μηχανισμός αντιρρόπησης που ανέδειξε το «παραθυράκι», το ρουσφέτι, το λάδωμα, την «εξατομίκευση», εν τέλει, του κάθε προβλήματος και της κάθε λύσης, έτσι που κάθε απόπειρα μακρόπνοης συλλογικής συσπείρωσης να υποθηκεύεται από προσωπικά «δίκτυα».

Η αλληλεξάρτηση αυτή οδήγησε σε έναν ιδιότυπο συμβιωτισμό κράτους-κοινωνίας, με το πρώτο να ζει παρασιτικά στο σώμα της δεύτερης μέχρι την τελική της απορρόφηση ή, αν θέλετε, σε ένα σαδομαζοχιστικό δίπολο με μια αέναη διαδοχή ρόλων στοργής και τυραννίας. Και όλα αυτά την ώρα που η διάκριση κράτους-κοινωνίας στη Δύση τροχοδρομούσε την απογείωση της βιομηχανίας και μιας σφύζουσας αστικοποίησης, που εδώ χάθηκε, ημιτελής, στα γρανάζια μιας γραφειοκρατίας η οποία δεν μπόρεσε να υποκαταστήσει την έλλειψη μιας κυρίαρχης, συνεκτικής από ιδεολογική και παραγωγική άποψη τάξης.

Μιλώντας με όρους κοινωνικής ανθρωπολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στη Δύση συνέβηκε εσωτερίκευση των θεσμών από τον άνθρωπο, ώστε έγινε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό του. Η εξατομίκευση στη Δύση λειτούργησε ταυτόχρονα ως ατομική αυτοέκφραση και σκληρότητα θεσμού, μεταξύ αναρχίας και αυτοκαταναγκασμού διότι απλούστατα εκεί ο θεσμός βιώνεται ως δικός τους. Με άλλα λόγια εκεί το κοινωνικό συμβόλαιο υπήρξε προΰπόθεση της εξατομίκευσης. Και βεβαίως είναι τούτο άμεσα συναρτημένο με το υπερασκητικό υπόβαθρο του καπιταλισμού, όπως έδειξε ο Μαξ Βέμπερ. H καθοσίωση της εργασίας κυρίως σε σκληροπυρηνικές προτεσταντικές κοινότητες, όπως οι Καλβινιστές και οι Μεθοδιστές και η αποτελεσματικότητα σε αυτήν (κέρδος-συσσώρευση κεφαλαίου) έγινε  αντιληπτή ως ευλογία Θεού. Σε εμάς, μετά την επανάσταση του 1821δεν υπήρξε το αναγκαίο φορτίο κοινωνικής οντολογίας διότι απλούστατα η Ελλάδα εντός οθωμανικής αυτοκρατορίας στερήθηκε την αυτοτελή κρατικο-κοινωνική της υπόσταση. Η βυζαντινή (και μετέπειτα οθωμανική-ελληνική) κοινότητα, ήταν υπαρξιακού χαρακτήρα κοινωνία που δεν υποβαστάζεται θεσμικά, αλλά βρίσκει τη δικαίωσή της στη διανθρώπινη «σχέση». Δεν είναι τυχαίος ο φορολογικός θεσμός του «αλληλέγγυου» επί Βασιλείου Β΄. Το άτομο ζώντας μέσα στο εμπειρικό περιβάλλον σχέσεων στέρησε τη λεγόμενη ανατολική εξατομίκευση από το να εκφραστεί κρατικοθεσμικά. Στη Δύση το χωρίς εμείς Εγώ, το υπερεξηρημένο του φυσικού Εγώ, όπως εκφράστηκε από το καρτεσιανό cogito εδρασμένο στο ανθρωπολογικό υπόβαθρο της αυγουστίνειας και θωμιστικής αντίληψης ότι ο άνθρωπος είναι πρωτίστως ψυχή, με άλλες λέξεις  το άτομο πάνω από την κοινότητα, οδήγησε στον homo clausus, στο εγκιβωτισμένο Εγώ άριστα προετοιμασμένο να ζήσει σε πλήρως εξορθολογισμένα, πειθαρχημένα και απρόσωπα θεσμικά μορφώματα. Αντίθετα το ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε ιδρυτικά με την πρόθεση να είναι κάτι έξω από αυτό που μπορούσε να είναι. Έτσι εξηγείται η διπλή στάση του νεοέλληνα απέναντι στον κρατικό θεσμό: τον υπονομεύει και τον αποθεώνει ταυτόχρονα και η αδυναμία της νεοελληνικής κοινωνίας να γίνει μια θεσμική κοινωνία, παραμένοντας εσαεί φαντασιακή. Μια κοινωνία καθηλωμένη σε μεσαιωνικά-ησυχαστικά σχήματα σκέψης που λειτούργησαν απαγορευτικά για τη δόμηση ενός οντολογικά αυθυπόστατου εαυτού στο επίπεδο της πραγματικότητας κατά το ανθρωπιστικό-εκκοσμικευτικό πρότυπο της Δύσης. Σε αυτήν την κατάσταση «ελλείποντος» εαυτού εγκλωβισμένος στην ιδεαλιστική-συμβολική σχέση με το ριζικό Άλλο, το Θείον και με ό,τι το υποκαθιστά: κράτος, οικογένεια, ένδοξο παρελθόν κ.λ.π  έμαθε στο θεωρείν και όχι στο πράττειν. Σπεύδω να δηλώσω ότι η διαπίστώσεις αυτές δεν έχουν αξιολογική χροιά.

*

Οι ραγδαίες ανακατατάξεις μεταπολεμικά και κυρίως μετά τον εμφύλιο σηματοδότησαν τη μετάβαση από το καθεστώς προστασίας-πελατείας και της «νόθας» αστικοποίησης στο καθεστώς μιας εξίσου «νόθας» μαζικής δημοκρατίας που ανίκανη να απαλλαγεί από τις νοοτροπίες που κληρονόμησε, επέτεινε τις διαρθρωτικές αδυναμίες του συστήματος. Ο εξίσου εξαμβλωματικός εκσυγχρονισμός του ΄50 και ΄60, παρά την πρόσκαιρη εκβιομηχάνιση μέχρι το 1974, περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα ήταν δεύτερη χώρα σε ρυθμό ανάπτυξης παγκοσμίως, οδηγήθηκε σε κατάρρευση από τα χτυπήματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1973, από την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών μετά τη μεταπολίτευση, γιατί όχι και από την πίεση του ελεγχόμενου από την αριστερά μαζικού κινήματος που θα εκφραστεί στην πρωτότυπη κοινωνική ταξινομία του Ανδρέα Παπανδρέου σε προνομιούχους και μη προνομιούχους με κριτήριο την κατοχή «τίτλων» κρατικής εκποίησης.

Άμεση συνέπεια του νέου υποδείγματος «συσσώρευσης» που υιοθετείται μετά το 1981 ήταν η οικοδόμηση ενός νέου μοντέλου κοινωνικής ισορροπίας με πυλώνες τις αυξήσεις αποδοχών, τη δημιουργία στοιχειώδους, έστω, κοινωνικού κράτους, το διπλασιασμό των δημοσίων υπαλλήλων και την αύξηση της ζήτησης. Και επειδή τίποτε στην οικονομία δεν έχει μεταφυσική διάσταση, το «θαύμα» αυτό επιτυγχάνεται δια του δημοσίου δανεισμού που αυξάνει από το 25% του ΑΕΠ, το 1980, σε πάνω από το 100% το 1990 και φυσικά των κοινοτικών κονδυλίων. Την ίδια στιγμή η βιομηχανική και αγροτική παραγωγή καταρρέουν κυρίως από τον ανταγωνισμό της ΕΕ, η σχέση εξαγωγών-εισαγωγών εξωθείται στο 1 προς 5, ειδικά μετά την ΟΝΕ. Ο δομικός παρασιτισμός των οικονομικών ελίτ εξαπλώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Το παραγωγικό ήθος και το αποταμιευτικό έθος υποκαθιστά η παροξυσμική και συνάμα ψυχαναγκαστική κατανάλωση προϊόντων και χρήματος. Εμφανίζεται μια νεόφερτη κρατικοδίαιτη και παρασιτική επιχειρηματική τάξη και ένας εσμός ημετέρων και «κουμπάρων» που ζουν από το κράτος-ξενιστή.

Η διανομή-κατοχή κρατικών θέσεων έφθασε σε τέτοιο σημείο «υπερχείλισης», που έγινε φαντασιακή εμμονή μιας κοινωνίας που αρνείται να αναλάβει το διακύβευμα του εκσυγχρονισμού της, ώστε επεκτάθηκε στον ίδιο τον αναπαραγωγικό της μηχανισμό, την παιδεία. Υπό το πρόσχημα «παιδεία για το λαό», εκποίησαν τους πανεπιστημιακούς τίτλους με την αθρόα εισαγωγή φοιτητών και τη σκανδαλώδη ίδρυση ΑΕΙ και ΑΤΕΙ, ώστε κάθε πόλη απέκτησε το ΑΕΙ της και κάθε κώμη το παράρτημα. Έτσι η χώρα πιστή στην παράδοση του ελληνοκεντρισμού, ήτοι την ορθοδοξία (περιφρόνηση των εγκοσμίων) και την αρχαιολατρία (υπεροχή του θεωρητικού βίου), ανάμεικτο βεβαίως με ολίγη προτεσταντική utilitas, έγινε το πλέον «υπερεκπαιδευμένο» έθνος του κόσμου, εφ’ όσον κάθε οικογένεια έχει να δείξει τον δικό της επιστήμονα.

Πολύ σύντομα όμως το σύστημα κήρυξε sold out και χιλιάδες πτυχιούχοι βρέθηκαν με πληθωριστικά παραστατικά ανά χείρας και με ένα υπερτροφικό Εγώ που προτιμά την αξιοπρεπή πενία από τη χειρωνακτική δουλειά. Άλλωστε αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο πόσα έχεις, αλλά πόσα μπορείς να καταναλώσεις και για τούτο φροντίζουν οι τράπεζες και οι μηχανισμοί κοινωνικής χειραγώγησης που εξέθρεψαν τον εγχώριο ακραίο τύπο του homo consumens και τις εγχώριες παρασιτικές ελίτ βεβαίως, που καλόμαθαν να εκλογικεύουν ή να απωθούν την απλή αλήθεια ότι ο μόνος δρόμος για υγιή ανάπτυξη είναι ο δρόμος της εντατικής εργασίας και της μερικής στέρησης, ότι η ανάπτυξη γίνεται μόνο με παραγωγικές επενδύσεις και αυτές μόνο με μείωση της κατανάλωσης, προπαντός αγαθών εισαγόμενων, με εισαγόμενο χρήμα. Αλλιώς η λήψη των αποφάσεων εκχωρείται στους δανειστές και στους ποικιλώνυμους γκαουλάϊτερ. (Το άρθρο γράφτηκε πριν την προοπτική και τελικά την προσφυγή στο ΔΝΤ. Το πολιτικό προσωπικό, όπως προσφάτως λέγεται, δεν τα κατάφερε. Αλήθεια εμπίπτουν στην έννοια του προσωπικού ηγέτες όπως ο Καποδίστριας, ο Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου; Εκείνοι υπήρξαν πολιτικές προσωπικότητες και όχι προσωπικό, πολιτικοί ηγέτες και όχι εντολοδόχοι. Δυστυχώς η χώρα ήδη κηδεμονεύεται από τη γνωστή «συμμορία» των χρηματιστών της  wall Street και της Goldman Sachs, που αφού στοχοποίησαν τον αδύναμο κρίκο της Ευρωπαΐκής Ένωσης με την εκούσια (εσχάτη προδοσία) ή ακούσια (πολιτική ιδιωτία) συνέργεια ευένδοτων κυβερνήσεων, την μετέτρεψαν σε χωματερή των τοξικών αποβλήτων της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ρίχνοντας το λαό στην πιο φριχτή ταπείνωση).

Και είναι αδήριτα σίγουρο ότι η απώλεια της οικονομικής αυτοδυναμίας ακολουθείται από αναθεωρήσεις στο γεωπολιτικό πεδίο.

Το θέμα, όμως, δεν είναι η καταθλιπτική διαπίστωση των δημοσιογραφούντων για την αδυναμία θέσμισης ενός κράτους ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ούτε εκείνη των επιστημόνων της πολιτικής, ότι δηλαδή το ελληνικό κράτος δομήθηκε βολονταριστικά και όχι ως φυσική διαδικασία καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, ότι η διαδικασία αυτή προσέκρουσε τελικά στους εγγενείς «αναχρονισμούς, στους κοινωνικούς αυτοματισμούς και στις θρησκευτικές προσηλώσεις που ανέδειξαν το ελληνικό παράδοξο, όπως είπαμε, αλλά αν μπορεί να υπάρξει «ελληνική πρόταση» που να λειτουργήσει ως πυλώνας ή έστω ως αντέρεισμα στην οικοδόμηση της νέας εποχής. Μπορεί η ανυπόληπτη Ελλάς να ξανακερδίσει την πολιτική της αυτοτέλεια και μέσα από τη διαδικασία αυτή, γιατί όχι, να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη στην αναψηλάφηση του «καινούργιου»; Ουτοπία; Έγκλημα καθοσιώσεως; Εθνικιστικό delirium; Ο Γκράμσι θα απαντούσε: «απαισιοδοξία της λογικής και αισιοδοξία της βούλησης».

Το ελληνικό πρόβλημα μόνο επιδερμικά είναι πρόβλημα ορθολογικότητας. Αντιθέτως, εν μέσω ενός υπερτροφικού επιθυμητικού και ενός υπερτροφικού λογιστικού το ζήτημα είναι η αποκατάσταση του απολεσθέντος θυμοειδούς (σκοτώσαμε τον έναν ίππο…). Όταν, λοιπόν, τα διαθέσιμα πολιτικά εργαλεία δεν επαρκούν,  χρειάζεται να ανασύρουμε από την αποθήκη του συλλογικού μας Εγώ εγγυημένες «εξωπολιτικές» αξίες, όπως το φιλότιμο, την ελληνική, δηλαδή, εκδοχή αυτού που στη Δύση είπαν «κοινωνία πολιτών». Ιδού! Το ολόγραμμα της κρίσης σημαίνει ευκαιρία. Αναζητούνται πολιτικοί. Εμπνευσμένοι. Και κυρίως Πολίτες, αλλά προς Θεού, όχι αθώοι…

Γιάννης Ναστούλης

«ΗΝΙΟΧΕΙΝ»

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

ΠΑΡΑΝΟΜΑ είναι τα ΔΙΟΔΙΑ.
Σχέδιο «Θησέας»… με στόχο να καθαρίσουν οι δρόμοι από τους ληστές.
Παράνομη και αντισυνταγματική είναι η παραχώρηση των διοδίων στους κατασκευαστές των εθνικών οδών… με τη δικαιολογία της συγχρηματοδότησης αυτών των Οδών.
Γιατί είναι παράνομα τα διόδια της «χρηματοδότησης»;
Με βάση το ελληνικό Σύνταγμα οι δημόσιοι δρόμοι αποτελούν δημόσια περιουσία και ως εκ τούτου αποτελούν καθήκον της κοινωνίας να τους χρηματοδοτήσει στην ανάπτυξή τους … Καθήκον του συνόλου της κοινωνίας. Τα έξοδα ανάπτυξης αυτής της περιουσίας αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά τα διόδια είναι «τέλη» χρήσης αυτής της περιουσίας. Δεν αφορούν ολόκληρη την κοινωνία. Αφορούν μόνον αυτούς, οι οποίοι κάνουν χρήση της. Όποιος, δηλαδή, κάνει χρήση αυτής της περιουσίας, έχει την υποχρέωση να πληρώνει γι’ αυτό που απολαμβάνει και το οποίο εκτός από τα έξοδα για ν’ αναπτυχθεί έχει και έξοδα για να συντηρηθεί.

Λογικό είναι λοιπόν ότι αυτός, ο οποίος φθείρει το κεφάλαιο αυτό, να έχει ως ελάχιστη υποχρέωσή του να το συντηρεί.Όταν όμως αυτός ο πολίτης αναγκάζεται όχι μόνον να πληρώνει τη χρήση του δημοσίου μέσου, αλλά και να το «χρηματοδοτεί» στην ανάπτυξή του, υπάρχει Συνταγματική Παρανομία. Γιατί; Γιατί η Εθνική Οδός, ως δημόσιο κεφάλαιο και άρα ως κεφάλαιο το οποίο ανήκει σε όλους μας, δεν χρηματοδοτείται από όλους μας, όπως φανατικά επιτάσσει το Σύνταγμα. Ενώ ανήκει σε όλους μας, χρηματοδοτείται ειδικά από εκείνους τους συμπολίτες, οι οποίοι – δυστυχώς για τους ίδιους – έχουν την «ανάγκη» να το χρησιμοποιούν περισσότερο από τους υπολοίπους.

Αυτό είναι το παράνομο. Η ανάπτυξη της κοινής περιουσίας γίνεται εις βάρος αυτών, οι οποίοι την έχουν περισσότερο ανάγκη στη χρήση της. Κάποιοι Έλληνες ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να πληρώσουν παραπάνω χρήματα, χωρίς αυτό το επιπλέον κόστος να «προβάλλεται» σε κάποιο νόμιμο κέρδος, όπως θα επέβαλε η συνταγματική λογική και η έννοια της δικαιοσύνης. Πληρώνουν παραπάνω χρήματα από τους υπολοίπους Έλληνες, χωρίς να σημαίνει ότι «αγοράζουν» μεγαλύτερο μερίδιο από το ελληνικό δημόσιο κεφάλαιο. Με τα δικά τους ιδιωτικά χρήματα αναπτύσσουν το δημόσιο κεφάλαιο. Γι’ αυτόν τον λόγο η παραχώρηση των διοδίων στους κατασκευαστές των Εθνικών Οδών είναι παράνομη και αντισυνταγματική.

Γιατί το κάνουν αυτό, ενώ είναι προφανής η παρανομία τους; Γιατί μόνον με αυτόν τον παράνομο τρόπο μπορούν οι διεφθαρμένοι ηγέτες μας να μας «φορτώσουν» για ολόκληρες δεκαετίες τους διαπλεκόμενους ληστές των δρόμων. Προφασίζονται την έννοια της «συγχρηματοδότησης», για να παραχωρήσουν στους ληστές την αποκλειστική εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας. Ο ελληνικός λαός βάζει τη γη, τις τραπεζικές εγγυήσεις, το χρήμα των διοδίων και ο δρόμος τελικά καταλήγει στα χέρια των λαμογιών, που βάζουν μόνον την ομορφιά τους. Με τον τρόπο αυτόν λεηλατούνται οι περιουσίες των κρατών και στη συνέχεια οι πολίτες τους.

Σε μια χώρα, η οποία βυθίζεται σε μια πρωτοφανή φτώχεια, είναι τουλάχιστον εγκληματικό να λεηλατούνται οι πολίτες της, κάνοντας χρήση της δημόσιας περιουσίας.Αποτελεί έγκλημα σε μια κοινωνία, με – υποχρεωτικούς, λόγω ΔΝΤ – μισθούς κάτω από τα 600 ευρώ, να ζητάς 20 ευρώ για τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Είναι τουλάχιστον ανήθικο να αξιολογείς το μεροκάματο ενός Έλληνα ίσα με τα τέλη χρήσης ενός δρόμου, ο οποίος θεωρητικά του ανήκει. Ο ληστές των δρόμων δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο στην Ελλάδα. Υπάρχουν από την αρχαιότητα. Ο Μπόμπολας και οι όμοιοί του δεν διαφέρουν από τον Προκρούστη, τον Σίνη ή τον Σκίρωνα. Θα επιβιώνουν εις βάρος των αφελών ταξιδιωτών μέχρι να βρεθεί ένας Θησέας και να τους σπάσει τα κεφάλια.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

http://www.eamb.gr

Η ιστορία θα μπορούσε να ξεκινήσει κάπως έτσι….

Η κυρία Ε έκανε κακή διαχείριση των οικονομικών. Για να αντεπεξέλθει πήρε δάνειο από τη Τράπεζα.

Επειδή όμως οι κακοί υπολογισμοί συνεχίστηκαν δεν μπορούσε να πληρώσει τις δόσεις του δανείου. Τότε πήρε μια κάρτα πιστωτική για να πληρώνει τις καθυστερημένες δόσεις. Μετά από λίγο καιρό όμως επειδή τα οικονομικά στο σπίτι δεν είχαν αλλάξει, αντίθετα είχαν χειροτερέψει, ο άντρας της απολύθηκε, η ζωή ακρίβυνε, το παιδί μεγάλωσε και ήθελε περισσότερα έξοδα, βρέθηκε στο σημείο να μην μπορεί να πληρώσει ούτε το δάνειο, ούτε τη πιστωτική και αναγκάστηκε και πήρε άλλο δάνειο για να ξεχρεώσει το προηγούμενο και τη πιστωτική. Όμως οι ανάγκες που είχαν δημιουργηθεί ήταν τέτοιες που έφαγε τα λεφτά του δανείου χωρίς να αποπληρώσει τα προηγούμενα και τότε βρέθηκε να χρωστάει 2 δάνεια και 1 πιστωτική με μείωση των εσόδων της και αυξημένες ανάγκες… Μετά από τρία χρόνια που είχε μπλέξει άσχημα βρέθηκε να έχει στη κατοχή της 3 δάνεια και 5 πιστωτικές. Ποιος της δάνειζε επί τέλους? Μα οι τράπεζες. Η εν λόγω κυρία είχε ένα σπίτι. Οπότε της έδιναν χρήμα γιατί έτσι κι αλλιώς υπήρχε το σπίτι. Αν δεν είχε τελικά να πληρώσει θα της έπαιρναν το σπίτι. Πράγματι μόλις έφτασε στο όριο να μη μπορεί να πληρώνει τίποτα (γιατί εν τω μεταξύ τα έξοδα είχαν γίνει τριπλάσια στο σπίτι λόγω νέων υποχρεώσεων και μεγάλη αύξηση του κόστους ζωής ενώ τα έσοδα είχαν μειωθεί αντί να αυξάνονται) οι κάρτες και τα δάνεια έκλεισαν. Τέλος.

Δεν θα μπορούσε να ξεφορτώσει καμιά κάρτα ούτε τα δάνεια. Η εντολές από τις τράπεζες ήρθαν άμεσα. Η πληρώνεις όλο το ποσό ή χάνεις το σπίτι. Άλλος δανεισμός? Αστεία λέτε? Ήδη ήταν μέσα στο κόκκινο πίνακα του Τειρεσία το οποίο σήμαινε πως μέχρι να ξοφλήσει ούτε αποχυμωτή με δόση δεν θα έπερνε ξανά σ΄αυτη τη ζωή. Τα τηλέφωνα οργίασαν. Τρελαμένοι υπάλληλοι ιδιωτικών εταιρειών που τους είχε αναθέσει τους φακέλους της η Τράπεζα που έπαιρναν κάθε μέρα, Σάββατα, Κυριακές, αργίες και εκβίαζαν. Την εκβίαζαν για το σπίτι, της έλεγαν πως ακόμα και τα κουταλάκια που έχει στο σπίτι δικά τους ήταν. Μιλάγανε όπως τους γούσταρε, την εξευτέλιζαν, την ονόμαζαν λαμόγιο, κλέφτρα, ασυναίσθητη, πολίτης τελευταίας κατηγορίας κι ακόμα πιο κάτω.

Το σπίτι θα έβγαινε στο σφυρί.

Και τότε η μόνη λύση ήταν ένας τοκογλύφος που της σύστησαν. Αισχρός τόκος, μεγάλος ο εκβιασμός σε περίπτωση που δεν θα είχε να του τα δώσει αλλά κέρδιζε χρόνο για το σπίτι. Να μη ξεσπιτωθεί. Μήπως και γίνει κάτι. Τι να γίνει όμως? Πως θα την έβγαζε καθαρή με τους τοκογλύφους αφού όπως και με τα δάνεια πριν έτσι και τώρα φράγκο δεν είχε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα….

Η εν λόγω κυρία έκανε λάθος επιλογές, έφαγε λεφτά που δεν έπρεπε να φάει, λειτούργησε άμυαλα και ανώριμα. Κι έβγαλε το σπίτι στο σφυρί.

Τούτοι εδώ όμως έβγαλαν στο σφυρί τη πατρίδα ολόκληρη.

Η εγγύηση για τα δάνεια που έπερναν και τρώγανε ήταν η Ελλάδα.

Η κυρία Ε έθαψε το μέλλον των παιδιών της.

Αυτοί έθαψαν το μέλλον των παιδιών μας.

——————————————-

Και μια καταπληκτική ανάλυση επάνω στο μοντέλο που έφαγε και τις δικές μας σάρκες…..

Ο καθηγητής οικονομικών Rick Wolff (University of Massachusetts Amherst) αναλύει την κρίση του καπιταλισμού και προτείνει κάποιες βιώσιμες λύσεις από σοσιαλιστική οπτική με βάση την αυτοδιαχείριση.

https://i2.wp.com/1.bp.blogspot.com/_X4TXaS5kRTc/S-fguy9cWSI/AAAAAAAAH5M/TgfiRds3BNs/s1600/ETH_1005_011_K_copy.jpg

Δημοσιεύουμε σήμερα την συνοδευτική επιστολή της μελέτης με αποδέκτες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους αρχηγούς των κομμάτων και τους βουλευτές.

Η μελέτη έγινε με εθελοντική εργασία επιφανών επιστημόνων χωρίς κρατική ή κομματική αλληλεξάρτηση. Συμμετείχαν Έλλαδιτες και Έλληνες του εξωτερικού (ομογενείς).

Δείτε με απλά λόγια πως μία χώρα με μοναδικά πλεονεκτήματα κερδοφορίας, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ (γιατί για κατάντια πρόκειται) ζημιογόνος και επαίτης. Τα στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβήτηση ιδιαίτερα όταν κάποιος μελετήσει τις αναλύσεις που οδηγούν σε κάθε συμπέρασμα. Πραγματικά χρειάστηκε προσπάθεια για να καταστραφεί η Ελληνική οικονομία και να υποδουλωθεί η Εθνική υπόσταση.

Όπως θα παρατηρήσετε, η αναφορά έχει γραφτεί με απλά λόγια, κατανοητά από όλους. Δεν ασχολείται με σκάνδαλα, δεν έχει κραυγές ή αφορισμούς. Μόνο στοιχεία και αυτονόητες διαπιστώσεις.

Εντοπίζει τις ακριβείς αιτίες του προβλήματος για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση. Όχι κλισέ τύπου “ο αυξημένος δημόσιος τομέας” ή “αυτοί που έφαγαν τα λεφτά”.

Με μία ανάγνωση θα έχετε στα χέρια σας τις διαπιστώσεις που όμως οδηγούν απ’ ευθείας στους ενόχους. Πίσω από κάθε συγκεντρωτική αναφορά κρύβονται συγκεκριμένες αποφάσεις, νομοσχέδια που έχουν Υπουργικές υπογραφές, υπογραφές δημοσίων λειτουργών και ημερομηνίες που ταυτοποιούν εύκολα τους υπευθύνους. Είναι εκατοντάδες.

Η ίδια ομάδα επεξεργάζεται και το τελικό κείμενο της “λύσης”, με απλές προτάσεις και άμεση εφαρμογή.

Δεν αντέξαμε στον πειρασμό να προσθέσουμε ορισμένα δικά μας σχόλια (σε παρενθέσεις ώστε να είναι ορατά). Συμφωνούμε απόλυτα με τα πορίσματα και τις επόμενες ημέρες θα αναλύσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν. Απέδειξαν ότι είναι Ζωντανοί. Απέδειξαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν την πατρίδα πάνω από το τομάρι τους. Απέδειξαν ότι υπάρχουν Έλληνες που μπορούν να φέρουν την ελπίδα και τις τελικές λύσεις κάνοντας το θεωρητικό δεδομένο της “Νέας Μεταπολίτευσης” άμεσα εφαρμόσιμο.

Σήμερα όπως είπαμε δημοσιεύουμε ΜΟΝΟ την εισαγωγική, μα περιεκτική επιστολή.

Προς

Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αρχηγούς κομμάτων

Βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου

Κύριε Πρόεδρε,

Όλοι οι Έλληνες σήμερα και εσείς προσωπικά  έχουμε ένα ερώτημα.

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μια ομάδα αναλυτών με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του λογιστηρίου του κράτους αποφασίσαμε να δώσουμε μια απάντηση σ’ αυτό  το ερώτημα. Αποδεχόμαστε πλήρως την κριτική που θα ακουστεί ως προς την προσέγγιση και την ακρίβεια των αριθμών μας. Όποιος επιθυμεί να την αμφισβητήσει όμως ας το κάνει με στοιχεία. Σας εγγυόμαστε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα.

Η επιστολή άλλωστε κοινοποιείται και στους πολιτικούς αρχηγούς της σημερινής βουλής από σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ας βάλουν τους αναλυτές τους να αντιπαραβάλλουν τα στοιχεία τους,( αυτά που δεν τόλμησαν ποτέ να φέρουν στο φως της δημοσιότητας για να προστατεύσουν τους υπαίτιους που δυστυχώς φαίνεται ότι αποτελούν τον πυλώνα του πολιτικού συστήματος και χρήζουν «προστασίας».)

(Δεν θα συμπεριλάβουμε τα «σκάνδαλα» αφού κάθε μία από τις αιτίες έχει πίσω της ακριβείς αποφάσεις με υπουργικές υπογραφές. Συγκεκριμένες υπογραφές πουταυτοποιούνται με πρόσωπα ανάλογα την ημερομηνία.) Όπως θα δείτε μεταφέρουμε τα συμπεράσματα σε απλή γλώσσα, χωρίς κραυγές και αφορισμούς αφού κύριος αποδέκτης είναι όχι το πολιτικό σύστημα αλλά οι Έλληνες πολίτες που έχουν συνηθίσει να ακούν «περίτεχνες αναφορές» γραμμένες από διάφορους «σοφούς».

Τέσσερεις είναι οι κυρίες αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα  σ’ αυτό  το σημείο με σειρά βαρύτητας.

1.   η  κακοδιαχείριση των συνταξιοδοτικών ταμείων

2    η  κακοδιαχείριση του αναπτυξιακού πυλώνα της   οικονομίας

3.    η  φοροδιαφυγή

4     η χρηματοδότηση των τραπεζών με €43 δισεκατομμύρια

Το σημερινό χρέος της Ελλάδος είναι €300 δισεκατομμύρια.

Η  ανάλυση μας δείχνει ότι οι «επιχορηγήσεις» στα συνταξιοδοτικά ταμεία (εκτός των δημοσίων υπάλληλων ) από τον κρατικό προϋπολογισμό, από το 1998 μέχρι το 2009 είναι €104 δισεκατομμύρια.

Με απλά λόγια τα ταμεία που έπρεπε να είναι αυτοχρηματοδοτούμενα από τις εισφορές των εργαζομένων και τις επενδύσεις τους, δεν είχαν και δεν έχουν τους πόρους να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους – συντάξεις, ιατρική περίθαλψη κτλ. Έτσι το κράτος αναγκάστηκε να τα χρηματοδοτήσει. Το 2009 το ποσό της χρηματοδότησης  ήταν 30% του προϋπολογισμού. Παράρτημα 1Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης.

Το παράδοξο είναι ότι φτάσαμε στο σημείο όπου το Έλλειμμα των ταμείων είναι μεγαλύτερο από τους  τόκους. Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ;

Είναι πολλές οι αιτίες που τα ταμεία έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει και πιστεύουμε ότι υπεύθυνοι διαχρονικά  είναι οι πολιτικοί,  διότι ενώ τους εμπιστευτήκαμε να διαχειριστούν με ευθύνη τα λεφτά που ο εργαζόμενος, ο επιχειρηματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο αγρότης τους έδωσε, αντί αυτού χρησιμοποιήθηκαν για πολιτικούς και οικονομικούς αυτοσκοπούς.

–          Μεγάλες απώλειες στο Χρηματιστήριο. μια μικρή ομάδα του χρηματοπιστωτικού τομέα σε συνεργασία με τους πολιτικούς υποχρέωσε  άπειρους διευθυντές να παίξουν ένα παιχνίδι, όπου οι αντίπαλοι ήταν η ελίτ των διεθνών χρηματιστηριακών οίκων με καταστροφικές συνέπειες για τα ταμεία.( Μία Ελίτ διαχρονικά στο απυρόβλητο. Για κάθε απόφαση όμως υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, ποσά, υπογραφές και ημερομηνίες.)

–          Το ίδιο σενάριο σε μικρότερο βαθμό επαναλήφθηκε με τα δομημένα ομόλογα. Ομοίως.

–          Δάνεια από τα ταμεία στις Τράπεζες άτοκα ή με 2% όταν τα επιτόκια ήταν 25%.  Η πολιτεία διαχρονικά διαμόρφωσε μια επενδυτική πολιτική κομμένη και ραμμένηγια το συμφέρων του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος και όχι των ταμείων. (Πάλι κάθε εκχώρηση με υπογραφές, ποσά και ημερομηνίες.)

–          Συνταξιοδότηση ατόμων χωρίς εισφορές, πολιτικές αποφάσεις για πελατειακή εξυπηρέτηση.

–          Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις την δεκαετία του ‘80 και ’00, ομοίως.

Συγχρόνως τα ταμεία έπρεπε να διαχειριστούν και τον κλάδο υγείας, όπου η διαφθορά στα νοσοκομεία και γενικά στο χώρο υγείας ήταν γνωστή. Και σ’ αυτή την περίπτωση κανένα αποτελεσματικό μέτρο δεν εφαρμόστηκε για να σταματήσει  την αιμορραγία.

Την ιδία στιγμή η πολιτεία και οι πολιτικοί φάνηκαν αδύναμοι η μάλλον έκλεισαν το μάτι σε χιλιάδες περιπτώσεις κατάχρησης των ταμείων από επιτήδειους, που νόμιζαν ότι με το να κλέψουν τα ταμεία με παράνομες συντάξεις ήταν «έξυπνοι». Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι έκλεβαν τα παιδιά τους;

Και τι έκανε η πολιτεία διαχρονικά; Αντί να στελεχώσουν τα ταμεία με άτομα που θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μεγάλα προβλήματα που υπήρχαν- με λίγες εξαιρέσεις -έβαλαν άσχετους και αχυράνθρωπους για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που αυτοί ήθελαν. Ρωτήστε κύριε πρόεδρε ποια ποσά χαθήκαν από τα αποθεματικά του ΙΚΑ από το 1998 – 2008.

Κύριε πρόεδρε

Υπάρχει ένα μεγάλο διαχρονικό έγκλημα. Η πολιτεία με δανεισμό  €100 δισεκατομμύρια -μέχρι σήμερα -προσπαθεί να καλύψει και συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ελλείψεις, παραλείψεις και σκόπιμες πράξεις (κακουργηματικές σε πολλές περιπτώσεις) του μεγαλυτέρου πολιτικοοικονομικού σκανδάλου της μεταπολίτευσης.

Και είναι ακόμα μεγαλύτερο το έγκλημα διότι αντί να το ομολογήσουν – δεδομένου ότι είναι γνωστό προ πολλού – έσπερναν ψεύτικες ελπίδες ότι χρήματα υπάρχουν προσπαθώντας ίσως να καλύψουν τη δικιά τους ενοχή την στιγμή που θα έβγαινε  η αλήθεια.

Για τις άλλες αιτίες,  το μοντέλο ανάπτυξης, φοροδιαφυγή και δάνεια στις τράπεζες. έχουμε απόψεις και όχι συμπεράσματα, αλλά θα μας κάνετε την τιμή να τις καταθέσουμε μια και έχουμε περάσει αρκετό χρόνο για να τις διαμορφώσουμε.

Η οικονομική ανάπτυξη τις χώρας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια  συγκεντρώθηκε σε έναν η  το πολύ δυο κλάδους και αυτή είναι η δεύτερη αιτία του μεγάλου χρέους.Σύνολο  €95 δισ. σε «δημόσιες επενδύσεις» ήταν στην πλειονότητα σε μη μελλοντικά παραγωγικές δραστηριότητες – δρόμους, κτίρια, γέφυρες. Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Αυτές οι επενδύσεις αν και δημιουργούσαν αύξηση του ΑΕΠ στη χρονιά που υλοποιούνταν τα έργα δεν είχαν καμία μελλοντική προοπτική. Ενδεικτικό πόσο μονόπλευρες ήταν αυτές οι επενδύσεις, είναι ότι η Ελλάδα ήταν το 2000- 2006  53η στον κόσμο για επενδύσεις στην Έρευνα και Τεχνολογία κάτω από την Μοζαμβίκη. Αυτή είναι η αλήθεια για τη μεγάλη ληστεία που βαφτίστηκε «ισχυρή Ελλάδα».

Έτσι λοιπόν κύριε πρόεδρε δημιουργήσαμε μια οικονομία που δεν παράγει τίποτα. Και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Το 1995 το ΦΠΑ σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 13% και σήμερα είναι 10%. Βλέπετε δεν παράγουμε προστιθέμενη άξια.. Το αγοράζουμε και το πουλάμε. Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Η κύρια αιτία για την αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης είναι κατά την άποψη μας  οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με ένα κλειστό κύκλο οικονομικών παραγόντων που απαιτούσαν το μερίδιο του λέοντα. Μέχρι εδώ τίποτα διαφορετικό από άλλες χώρες. Στη δική μας περίπτωση όμως τα έπαιρναν όλα χωρίς να υπάρχει περίπτωση κάποιος άλλος να μπορεί να ανταγωνιστεί. Ήταν και είναι το μεγαλύτερο από τα «κλειστά επαγγέλματα». Χρησιμοποιώντας στοιχεία της ΕΕ και διεθνές μελέτες σε παρόμοιες περιστάσεις αυτό το μονό-  ολιγοπώλιο κόστισε στην οικονομία μας  μεταξύ  €20- 30 δισεκατομμύρια.  (σσΟ: Η πλέον φρικτή διαπίστωση είναι ότι αυτή η «Ελίτ», αυτός ο κλειστός κύκλος ουδέποτε λειτούργησε παραγωγικά για να δημιουργήσει έστω και μία υποδομή δημιουργίας. Πλούτιζε φτιάχνοντας δρόμους και έργα «συγχρηματοδοτούμενα». Πλούτιζε υπερτιμολογώντας τα. Πλούτιζε δίνοντας υπεργολαβίες σε κοινούς μαφιόζους και δουλέμπορους για να εκμηδενίζει το κόστος. Πλούτιζε από την εκμετάλλευση τους. Δεν χρειάστηκε ποτέ να επενδύσει σε έρευνα και ανάπτυξη, αρκούσε η κυριαρχία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με κάθε κόστος και κάθε τρόπο.)

Σημειώστε ότι κάθε παράγοντας βιομηχανικής παραγωγής εξοντώθηκε ή εξαναγκάστηκε σε μεταπρατική λειτουργία προκειμένου να επιβιώσει.

Φυσικά και άλλοι παράγοντες που τους δημιούργησε η πολιτεία συνετέλεσαν σ’ αυτή την συρρίκνωση :

  • Γραφειοκρατία φτιαγμένη έτσι που να διώχνει και όχι να έλκει επενδύσεις, καινοτομίες και δημιουργικότητα. Αλλά δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η άποψη μας για τον δημόσιο τομέα είναι ξεκάθαρη. Δημιουργήθηκε γιατί δεν υπάρχει ισχυρός ιδιωτικός τομέας. Όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν προσφέρει ευκαιρίες, είναι λογικό για ένα πατέρα να προσπαθήσει να βολέψει το παιδί του στο μόνο «εργοδότη» που υπάρχει, στον πολιτικό. Έτσι οι πολιτικοί αναζητούν εξαρτημένους ψηφοφόρους και οι ψηφοφόροι αναζητούν  εξαρτημένους πολιτικούς. Αυτό δημιούργησε έναν γιγάντιο δημόσιο τομέα που έπρεπε να εφεύρει διαδικασίες ώστε να δικαιολόγηση την ύπαρξη του.
  • πανεπιστημιακούς που κρατούν ομήρους τα πανεπιστήμια, όπου η μεταφορά έδρας στον απόγονο ήταν και είναι το μόνο μέλημα και έτσι κάτι το καινούργιο ή καλύτερο έπρεπε να εξαφανιστεί
  • Και μια Δικαιοσύνη, που στα μάτια όλων και ιδίως των ξένων είναι αυθαίρετη και κατευθυνόμενη

Για την Φοροδιαφυγή την τρίτη αιτία θα ήμαστε σύντομοι γιατί το θεμα είναι απλό. Υπολογίσαμε ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα τα τελευταία 12 χρόνια είναι του ύψους των €70 δισεκατομμυρίων.

Η άποψη μας είναι ότι η φοροδιαφυγή είναι ευθύνη αποκλειστικά και μόνο της πολιτείας. Η λύση στη φοροδιαφυγή είναι απλή. Πρέπει να βασίζεται σε δυο αρχές:

1.    να υπάρχει μια αίσθηση δικαίου (όλοι ίσιοι μπροστά στον εφοριακό)

2. και σοβαρές ποινές σε περίπτωση αδικήματος (είτε από τον φορολογούμενο είτε από τον εφοριακό),

Κι’ όμως κανείς πολιτικός όμως δεν την εφάρμοσε. Μάλλον δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν  ούτε τη μια ούτε την άλλη αρχή, διότι έπρεπε να πάρουν μέτρα εναντίον αυτών που τους υποστήριξαν και τους υποστηρίζουν.

Και κρατήσαμε το πιο παράλογο για το τέλος. Αθόρυβα η πολιτεία έχει δανείσει €43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες τους τελευταίους 6 μήνες. Για να κάνει αυτό χρειάστηκε να δανειστεί σαν κράτος τα €43 δισεκατομμύρια. Σε μια νύχτα το χρέος αυξήθηκε 20%. Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Να σας υπενθυμίσω ότι όλες οι περικοπές και οι καινούργιοι φόροι που περιλαμβάνονται στην σύμβαση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπουν αύξηση εσόδων €30 δισεκατομμυρίων συνολικά για τα επόμενα τρία χρόνια. Τα έχουμε ήδη ξοδέψει και παραπάνω για τις τράπεζες. Και οι μέτοχοι;

Προσπαθήσαμε, κύριε πρόεδρε, να δώσουμε μια απάντηση πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δυστυχώς την  απάντηση μπορεί να σας την είχε δώσει κάθε ένας από τους πολιτικούς που σας επισκέπτεται. Και θα έπρεπε να ήταν η εξής.

«Εάν είχαμε χειριστεί σωστά τα ταμεία συνταξιοδότησης, αν υπήρχε αίσθηση δίκαιου είτε στη φορολογία είτε στην δικαιοσύνη, αν είχαμε κάνει σωστές επενδύσεις και αν δεν είχαμε δώσει δάνεια € 43 δισεκατομμύρια  στις τράπεζες το 2009/2010 το χρέος του Ελληνικού κράτους θα ήταν ελάχιστο. Όχι €300 δισεκατομμύρια.

Και θα ήμασταν το παράδειγμα και όχι οι ζητιάνοι. Εμείς κύριε Πρόεδρε είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτή την καταστροφή»

Στο τελευταίο παράρτημα (Παράρτημα 6) δείχνουμε το έλλειμμα της χωράς εάν δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις στα ταμεία. Εάν είχαμε βάλει και την φοροδιαφυγή η χώρα έχει πλεόνασμα. Μ’ αυτό θα θέλαμε να τελειώσουμε την επιστολή μας διότι μας επιτρέπει να πούμε με σιγουριά ότι υπάρχει  λύση και είναι εφικτή. Ίδη την επεξεργαζόμαστε.

Καταλαβαίνετε ότι εάν συμπεριλάβουμε και τις υποθέσεις που απασχολούν αυτή τη στιγμή τη δικαιοσύνη με αιχμή του δόρατος την εμπλοκή των Γερμανικών εταιρειών και τη ζημία του δημοσίου τότε τα μεγέθη είναι αδιαμφισβήτητα. Δεν το κάνουμε γιατί οι συμβάσεις είναι ακόμη ομιχλώδεις ως προς τα τελικά μεγέθη. Το ίδιο και η περιβόητη σχέση με την Goldman Sachs της οποίας τους όρους ακόμα δε γνωρίζει το Ελληνικό δημόσιο, αφού δεν αναφέρθηκαν ούτε στην περιβόητη απογραφή!

Πλεονασματική λοιπόν η Ελλάδα, χωρίς να υπολογίσουμε ούτε το δυσανάλογο μέγεθος του δημοσίου τομέα, ούτε τη μη εκμετάλλευση των άφθονων φυσικών πόρων.

Χρειάστηκε πραγματικά προσπάθεια για να διολισθήσει μία χώρα σαν την Ελλάδα στα σημερινά μεγέθη. Το μέγεθος του εγκλήματος σας αφήνουμε να το αποτιμήσετε εσείς και οι συνάδελφοι σας. Εμείς πάντως ΔΕΝ θα σταματήσουμε

Μια παράκληση.

Μην αφήσετε να υπογράψουμε συνθήκη με την Τουρκία  για τα πετρέλαια. Θα είναι η χαριστική βολή των πολιτικών μας σε μια χώρα που πέτυχε πολλά – αν και με πολλά εμπόδια – χάρη στην δουλειά και υπομονή του ωραιότερου λαού του κόσμου.

Μετά τιμής

Οι Έλληνες Πολίτες ( Ελλάδας και Εξωτερικού)

ΥΓ. Πολλοί πολιτικοί θα πουν, δεν ήξερα ή δεν ήταν ευθύνη μου. Και οι δυο δικαιολογίες δεν ελαφρύνουν τη θέσεις τους. Οι πολιτικοί που πραγματικά πάλεψαν και ζήτησαν το καλό της χώρας μπήκαν στο περιθώριο χωρίς αξιώματα και τίτλους. Και τους αποκαλούν «γραφικούς». Κρίμα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Παράρτημα 1. Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης

Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Επιχορηγήσεις: Χρηματοδότηση Ασφαλιστικών Ταμείων

Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Παράρτημα 6

http://olympia.gr/2010/05/12/greek-debt-analysis/