Skip navigation

Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Με βάση τα στοιχεία του  –  “Stockholm Ιnternational Peace Research Ιnstitute” –  η Γερμανία είναι η ΤΡΙΤΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ σε Παγκόσμιο επίπεδο όσον αφορά τα ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ. Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ της ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ τη ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ είναι με διαφορά η …ΕΛΛΑΔΑ

ΔΕΙΤΕ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ…

TIV of arms exports from Germany (FRG), 2000-2010
Generated: 15 March 2011
Figures are SIPRI Trend Indicator Values (TIVs) expressed in US$ m. at constant (1990) prices.
Figures may not add up due to the conventions of rounding.
A ’0′ indicates that the value of deliveries is less than US$0.5m
For more information, see http://www.sipri.org/contents/armstrad/output_types_TIV.html
Source: SIPRI Arms Transfers Database
2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Total
Albania 5 5
Algeria 3 3
Argentina 134 134 268
Australia 236 236 236 236 236 236 1 25 11 46 1497
Austria 0 5 6 5 6 2 280 220 330 854
Bangladesh 8 8
Belgium 0 6 6 6 6 6 31
Brazil 170 4 40 78 292
Brunei 40 40 80
Canada 38 31 10 10 42 131
Chad 0 0
Chile 5 1 1 86 264 176 69 602
China 15 14 12 14 27 19 14 6 6 6 6 139
Colombia 2 10 12
Czech Republic 3 3
Denmark 1 16 27 40 84 47 215
Egypt 2 10 24 122 157
Estonia 9 2 7 1 19
Finland 198 10 37 26 3 274
France 7 0 6 11 6 6 37
Gabon 0 0
Greece 124 6 143 159 106 455 497 294 288 410 2482
India 169 32 20 12 5 5 16 20 20 47 68 415
Indonesia 61 8 32 7 32 7 1 148
Iran 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 12
Iraq 4 4
Ireland 3 2 3 4 10
Israel 266 16 21 168 13 19 13 23 13 13 19 580
Italy 5 5 5 38 319 323 58 10 10 772
Japan 2 2 4
Jordan 10 2 4 4 19
Kuwait 12 2 3 3 1 22
Lebanon 2 1 3
Lesotho 2 1 4
Lithuania 4 4 2 32 3 9 54
Luxembourg 4 4 8
FYROM 7 7
Malaysia 0 1 1 310 20 311 310 953
Mauritania 22 22
Myanmar 1 1
Namibia 0 0
Netherlands 76 99 11 11 28 66 28 55 8 380
New Zealand 14 14
Niger 0 0
Norway 10 10 30 20 2 72
Oman 3 3
Pakistan 4 58 61 123
Panama 1 1
Peru 24 13 37
Poland 56 275 142 13 13 13 13 523
Portugal 550 550
Romania 51 48 42 36 37 6 219
Russia 5 5
Saudi Arabia 1 1 1 1 1 1 3 3 10 23
Singapore 19 117 74 89 298
Slovenia 34 34
South Africa 18 225 500 725 226 6 1 1701
South Korea 180 162 19 25 29 30 21 294 435 435 22 1650
Spain 13 13 3 8 42 217 139 176 213 147 218 1188
Sweden 134 117 32 14 3 1 25 25 350
Switzerland 7 34 29 7 10 30 13 128
Taiwan 24 8 30 75 137
Thailand 33 99 4 136
Tunisia 168 168
Turkey 303 21 602 330 404 287 172 53 2171
UAE 9 9 9 4 5 4 46 3 3 5 32 128
UK 37 5 300 300 25 10 22 22 721
Unknown country 2 2
Uruguay 9 17 3 29
USA 14 35 95 103 105 352
Venezuela 8 8 16
Viet Nam 8 8 16
Total 1625 850 916 1713 1105 2080 2567 3194 2500 2432 2340 21321

Geopolitics & Daily News

 

Η χρήση των ελβετικών αυτοκινητόδρομων και οδών ταχείας κυκλοφορίας υπόκειται για όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα σε υποχρέωση πληρωμής διοδίων. Για μηχανοκίνητα οχήματα με μέχρι 3,5 t (ΕΙΧ, μοτοσικλέτες και τροχόσπιτα) υπάρχει υποχρέωση ειδικού σήματος (βινιέτας).
Πριν από τη χρήση αυτοκινητοδρόμων και οδών ταχείας κυκλοφορίας πρέπει να αγοραστεί μία βινιέτα, η οποία ισχύει για απεριόριστες διαδρομές σε όλους τους….
αυτοκινητόδρομους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας.
Μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας ταξίδεψαν αυτή την εβδομάδα στο εξωτερικό, βρέθηκαν με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο στην Ελβετία και αγόρασαν μια vignette.
Το κόστος της; 31 Ευρώ για όλο το χρόνο,
δηλαδή μέχρι το τέλος του 2010, με τη δυνατότητα χρήσης απεριόριστων διαδρομών,
εννοείται και των πολυάριθμων τούνελ της ορεινής χώρας.

Δηλαδή, ο Ελβετός πολίτης πληρώνει 31 ευρώ το χρόνο
και έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί ελεύθερα ολόκληρο το εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας του.

Ο Έλληνας πολίτης, π.χ. ο κάτοικος Κατερίνης που εργάζεται στην Θεσσαλονίκη και πηγαινοέρχεται καθημερινά,
πληρώνει 1.392 Ευρώ μόνο γι αυτή τη διαδρομή και μόνο για 20 εργάσιμες Χ 12 μήνες Χ 5,80 και ΟΧΙ για 365 μέρες !!
και δεν έχει τη δυνατότητα αγοράς εκπτωτικής κάρτας, όπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο!

Οι Ελβετοί συνάδελφοι των φίλων μας δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, λέγοντας: «Αυτό λέγεται κλοπή!».
Οι δε πολιτικοί που υπέγραψαν την παραχώρηση της χρήσης των εθνικών μας δρόμων, κάτω από τέτοιους όρους, είναι πουλημένα τομάρια!

Αυτό, το τελευταίο, δεν είπαν οι Ελβετοί! Το είπαν οι Τσέχοι που καθόταν στο ίδιο τραπέζι!
Κι εμείς βέβαια τους εξηγήσαμε, πως. απλά «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ».

 

ANTI-NTP

Να δείτε που στο τέλος θα μας κάνουν να απολαμβάνουμε τον χαρακτηρισμό «κοπρίτες». Θα τον βρίσκουμε χαριτωμένο, συμπαθητικό, κάτι σαν το… χαϊδευτικό μας. Πώς λέμε «ατιμούτσικο» ή «αλητάκο» ή «κατεργαράκο»; Κάπως έτσι.

Πολύ περισσότερο που εκστομίστηκε από πολιτικό, τον Θ. Πάγκαλο, που έσπευσε να απονείμει το μετάλλιο του αρχικοπρίτη στους κατασκευαστές των κοπριτών. Δηλαδή στο ασυνείδητο πολιτικό σύστημα, του οποίου και ο ίδιος αποτελεί επίλεκτο μέλος.

Σύντομα ο όρος «κοπρίτης» θα αποτελεί υποκοριστικό του…..

αθώου παρελθόντος. Διότι στο μεταξύ θα έχουν προκύψει, έχουν ήδη προκύψει, άλλοι, βαρύτεροι χαρακτηρισμοί.

Ακούστηκαν αυτές τις μέρες μέσα στη Βουλή. Από υπουργούς και βουλευτές. Οι οποίοι, στη σημερινή συγκυρία, όφειλαν να ξεχάσουν το δοξασμένο παρελθόν και να είναι πιο προσεκτικοί.

Για παράδειγμα, ο υπουργός Μεταφορών (για υποδομές και δίκτυα δεν το συζητάμε) κ. Ρέππας αποκάλεσε δολιοφθορείς και τζαμπατζήδες αυτούς που δεν πληρώνουν διόδια.

Αλήθεια; Μα αν είναι δολιοφθορά να μην πληρώνεις για να ταξιδέψεις στους πιο άθλιους δρόμους της Αφρικής, (συμμορφούμενος ουσιαστικά στην κοινοτική οδηγία 1999/62, που επιτρέπει την καταβολή διοδίων μόνο σε δρόμους με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας και με διαχωριστική νησίδα ασφαλείας), τότε οι ίδιοι για τι θα έπρεπε να κατηγορηθούν; Για εσχάτη προδοσία;

Αν είναι δολιοφθορείς όσοι θέλουν να πηγαίνουν στο δρόμο τους χωρίς να τους χαρατσώνουν για ανύπαρκτα έργα, τότε αυτοί που διαχειρίστηκαν το πρώτο πακέτο Ντελόρ (1988-1993) ύψους 8 δις εκιού, μεγάλος μέρος των οποίων προοριζόταν για τις υποδομές, τι είναι; Τι είναι αυτοί που πήραν το χρήμα, αλλά δρόμους δεν έφτιαξαν – και όσους έφτιαξαν δεν τους παρέλαβε η ΕΕ λόγω κακοτεχνιών; Κλέφτες είναι ή ανίκανοι;

Ταξίδεψε κανείς τους από την Αθήνα ως την Θεσσαλονίκη τώρα τελευταία; Με αυτοκίνητο, εννοώ, και όχι στην πρώτη θέση του αεροπλάνου, μέσω αιθουσών VIP. Μα ακόμη κι’ αν έχεις τη δυνατότητα να πληρώσεις τα διόδια, υποτίθεται ότι κυκλοφορείς σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Αν είναι να σταματάς κάθε τόσο, περιμένοντας στην ουρά για να πληρώσεις, τότε δεν μιλάμε αυτοκινητόδρομο, αλλά για καρόδρομο.

Κι’ αν είναι τζαμπατζήδες όσοι δεν πληρώνουν για κάτι που δεν υπάρχει, οι ίδιοι που, όπως αποδείχθηκε τζάμπα πληρώνονταν τόσα χρόνια για να κάνουν τη δουλειά τους και τα έκαναν μούσκεμα, τι είναι;  Τουλάχιστον οι συμπαθείς (πλέον) κοπρίτες, οδηγούν και κανένα λεωφορείο, στέλνουν και κανένα φαξ.

Τι είναι αυτοί που, αν και είχαν την πολιτική ευθύνη, επέτρεψαν να χαθούν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο Χρηματιστήριο και στα Ομόλογα;

Όχι, κ. Ρέππα. Για όσο διάστημα ο λαός δεν βλέπει να τιμωρούνται αυτοί που διαχειρίστηκαν πακτωλούς χρημάτων, αλλά και δρόμους δεν έφτιαξαν και πτώχευσαν τη χώρα, οι δολιοφθορείς και οι τζαμπατζήδες πρέπει να αναζητούνται μόνο στο πολιτικό σύστημα.

Για όσο διάστημα δεν επιβάλλονται κυρώσεις σ’ αυτούς, δεν μπορεί να επιβληθεί καμιά άλλη κύρωση και σε κανέναν. Ρίξτε μια ματιά στην φλεγόμενη περιοχή μας και κατεβάστε όλοι τους τόνους.

Λάβετε υπ’ όψη σας επίσης, ότι  εκφράσεις του τύπου «βαρύτατη προσβολή προς το κοινοβούλιο», δεν έχουν πια σημασία. Δυστυχώς, πολλά μέλη του κοινοβουλίου φροντίζουν από μόνοι τους να υποβαθμίζονται στα μάτια του λαού.

Παρήλθε η εποχή που οι πομπές κρύβονταν και μπορούσαν να ακούγονται τέτοιες εκφράσεις ανάκλησης στην τάξη, οπότε όλοι τρόμαζαν και έσπευδαν να δηλώσουν πίστη στο κοινοβούλιο.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους και νεότεροι (αν και όχι πια τόσοι νέοι) βουλευτές, όπως ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Πληροφορηθήκαμε ότι κατά την ακρόαση των συνδικαλιστών των μέσων μεταφοράς, κάλεσε έναν από αυτούς να αφήσει τους θεατρινισμούς έξω από «αυτήν την αίθουσα», κατηγορώντας τον ότι πήγε εκεί για «τσαμπουκά».

Ούτε αυτά περνάνε πλέον. Γιατί στη χώρα παίζεται εδώ και καιρό ένα θέατρο σκιών. Και γιατί οι «τσαμπουκάδες» ξέρουν πως χρόνια τώρα σ’ αυτούς προστρέχουν οι πολιτικοί για να εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους. Τηλεφωνήματα, καφεδάκια, αγωνιστικοί χαιρετισμοί σε συνέδρια, ραντεβού στα πολιτικά γραφεία, υποσχέσεις, χάιδεμα αυτιών, προαγωγές, επιδόματα, παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία – πότε υπέρ του ενός τσαμπουκά και πότε υπέρ του άλλου.

Αν τα πολιτικά γραφεία υποχρεώνονταν να δώσουν στη δημοσιότητα τα καρνέ με τα «πελατολόγιά» τους, γεμάτο «τσαμπουκάδες» θα το βρίσκαμε.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Δολιοφθορείς είναι αυτοί που με τον τρόπο που πολιτεύτηκαν οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. (Τελεία).

Τζαμπατζήδες είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν ούτε μια δουλειά μόνοι τους, χρησιμοποιούν ακόμη και για να πάρουν ένα τηλέφωνο τον αποσπασμένο στο γραφείο τους «κοπρίτη», δεν ανταποκρίθηκαν στα καθήκοντά τους, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να εισπράττουν τον μισθό τους. (Δεύτερη τελεία)

Τσαμπουκάδες είναι αυτοί που με το έτσι θέλω, με τον τσαμπουκά τους δηλαδή, αρνούνται να κριθούν, δεν βρίσκουν ποτέ ούτε έναν ένοχο και συνεχίζουν να υποδύονται τους πολιτικούς. (Τρίτη τελεία)

Κοπρίτες, είναι όλοι οι υπόλοιποι… (Αποσιωπητικά).

Σ. Βούλτεψη

Πηγή:  http://www.elzoni.gr/html/ent/323/ent.6323.asp

Σας παρουσιάζουμε έγγραφο της γενικής διεύθυνσης εσωτερικών πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*, στο οποίο γίνονται κατά την ταπεινή μας γνώμη, συγκλονιστικές αποκαλύψεις που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ωμή αλήθεια. Ιδού λοιπόν δύο χαρακτηριστικά σημεία του κειμένου.
***Με δεδομένη την μεγάλη ανάγκη της Ελλάδος για δανεισμό και τα υψηλά spread, κατέστη σαφές ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, στις αρχές Μαΐου, είχαν δύο επιλογές. Την άμεση χρεωκοπία της Ελλάδος ἤ πακέτο βοηθείας το οποίο θα μπορούσε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο για λίγα χρόνια.
***Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν μεγάλο ενδιαφέρον να αποφύγουν την χρεωκοπία της Ελλάδος για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Οι απαιτήσεις των γαλλικών τραπεζών έναντι της Ελλάδος ανέρχονται κατά προσέγγιση, σε 80 δις $, ενώ των γερμανικών σε 45 δις $. Αντιθέτως οι απαιτήσεις των αγγλικών τραπεζών φθάνουν τα 15 δις $. Πρό του κινδύνου της αμέσου καταρρεύσεως των γαλλογερμανικών τραπεζών ἤ της διατηρήσεως της αξιοπιστίας της Ελλάδος με καθυστέρηση της χρεωκοπίας της έως ότου βελτιωθεί η διεθνής οικονομική κατάσταση, η Γερμανία και η Γαλλία επέλεξαν το δεύτερο.

Παρατηρήστε στον πίνακα που ακολουθεί πόσο ήταν το χρέος της χώρας το 2009 και πόσο θα είναι το 2015.

Είναι βέβαιο λοιπόν, με βάση όσα προηγουμένως εκθέσαμε, ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ανάλαβε την υποχρέωση να α) να διασφαλίσει τις απαιτήσεις των γερμανικών, γαλλικών κλπ τραπεζών και β) να οδηγήσει εν συνεχεία την χώρα σε ελεγχόμενη χρεωκοπία.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα ( στην αγγλική ) από το έγγραφο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου :
The IMF “forecasts” the Greek debt-to-GDP ratio to begin to fall after 2014 under its IMF financing program, but this is under the assumption that Greece is able to run to run primary surpluses of about six
percent of GDP. The Fund (2010) is not optimistic, saying “Risks to the program are high. The adjustment needs are unprecedented and will take time, so fatigue could set in. Any unforeseen shock could weigh on the economy and the banking system, even if the fiscal program is on track.”
Even this gloomy IMF forecast is viewed as sanguine by some. Boone and Johnson (2010) think that Greek debt may rise to 155 percent of GDP. To see the implications of such a large debt burden, suppose that Greece were to experience constant real growth of γ and that it faced a constant real interest rate of r. Let Greek debt (as a percentage of GDP) be denoted by b. The primary surplus (as a percentage of GDP) necessary to maintain a constant level of debt is approximately

s = (r – γ)b.

As long as the real interest rate that Greece pays exceeds its growth rate, Greek debt will grow unless Greece runs a sufficiently large primary surplus. Boone and Johnson point out that if Greece has zero growth and pays a real interest rate of five percent, it would have to run primary surpluses of nearly eight percent of GDP each year, just to keep its debt from growing as a percentage of GDP.
Given the inefficiency of the Greek tax system, running sizable primary surpluses would require savage cuts in public spending. Even when the Greek economy was growing rapidly, Greece did not have the political will to run surpluses. Currently, Greece has a large budget deficit and is dependent on borrowing: it has an incentive to accept the IMF’s conditionality and to promise reform in return for funding. However, as Buiter (2010) points out, were it to commence running primary surpluses, then Greece would not need current funding. At this point, default is likely to seem preferable to years of austerity. Thus, political considerations suggest that Greece is currently insolvent.
THE EUROSYSTEM HAD TO CHOOSE BETWEEN DEFAULT AND LENDING TO GREECE
Given the spike in the Greek – German government bond spread and short-term Greek borrowing needs, it was clear in early May that euro area governments were faced with a choice between immediate Greek default or a rescue package that might stave off the inevitable for a few years.
No advanced economy has defaulted in the last 50 years but transition and developing economies default fairly regularly.
1 Russia, Ukraine, Pakistan, Ecuador, Argentina and Uruguay have all defaulted since 1998, paying average haircuts of 13 – 73 percent in the resulting debt restructurings.
2 Eventually, Greece is likely to want to default with a preemptive restructuring of its government debt. Once it is no longer running a significant primary budget deficit, the cost of a default is likely to be less than the cost of years of running primary surpluses. The empirical evidence suggests that countries that default are not denied access to international financial markets, although they may pay a somewhat higher cost for borrowing than those that do not.
3 In the short run, however, Greece is anxious to avoid default. With sizable government budget deficits planned for this year and next, default would lead to output losses and social unrest if the government were unable to borrow. Domestic banks are major creditors of the government and they would be threatened with insolvency. France and Germany are also especially interested in avoiding default for as long as possible. Their banks are heavily exposed to Greek debt. According to the BIS, French bank claims on Greece amount to nearly $80 billion; German bank claims amount to about $45 billion. In contrast, UK banks have claims of only around $15 billion. Faced with the choice between bailing out their banks right away, or keeping Greece solvent and delaying a bailout until the global economic situation has improved, Germany and France appear to view the latter action as preferable.
It is worth noting, as an aside, that French and German banks should not have been allowed to become so heavily exposed to Greek debt. This is a supervisory and regulatory failure on the parts of the French and German governments.
*το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου μπορείτε να το δείτε ἤ να το «κατεβάσετε» ΕΔΩ

 

http://filotimia.blogspot.com/2010/12/blog-post_10.html

Ντουκουμέντα χρηματισμού υπέρ του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν..

Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Των Μιχάλη Ιγνατίου, Νίκου Μελέτη

Τη διάθεση δεκάδων χιλιάδων δολαρίων από την αμερικανική κυβέρνηση, μέσω των πρεσβειών στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Αγκυρα, υπό τη μορφή επιχορηγήσεων σε ιδιώτες και φορείς μέχρι τουλάχιστον το 2008, αποκαλύπτουν αμερικανικά έγγραφα που φέρνει στη δημοσιότητα το «Εθνος της Κυριακής». Οσοι έλαβαν επιχορηγήσεις, ανάμεσά τους και πολίτες άλλων χωρών, υποχρεώθηκαν να υπογράψουν σχετικό συμβόλαιο. 

Τα έγγραφα αποχαρακτηρίστηκαν από ομάδα ερευνητών στην Ουάσιγκτον ύστερα από την υποβολή σχετικού αιτήματος με κεντρική αναφορά στις δραστηριότητες των τριών πρεσβειών κατά την επίμαχη περίοδο προετοιμασίας του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν. Υστερα από προσπάθειες τεσσάρων ετών η αρμόδια αρχή της αμερικανικής κυβέρνησης παρέδωσε 1.331 συμβόλαια επιχορηγήσεων (grants) των τριών πρεσβειών, αφού προηγουμένως έσβησε τα ονόματα των παραληπτών.Ολα τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα φέρουν την υπογραφή του Theodore Sellin της υπηρεσίας Review Authority του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Εδιναν «χορηγίες» σε πολίτες, πολιτικούς και καθηγητές

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αμερικανικές πρεσβείες στις τρεις πρωτεύουσες στοχεύουν ως επί το πλείστον καθηγητές, πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακόμα και εκπροσώπους του οικονομικού κόσμου και όλους αυτούς που θεωρούνται opinion leaders, ενώ συγχρόνως με αδρές χρηματοδοτήσεις οι Αμερικανοί μέσω οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών (UNDP και UNOPS) αποκτούσαν πρόσβαση και επιρροή στη λεγόμενη Κοινωνία των Πολιτών. Το αρμόδιο πρόγραμμα για τις επιχορηγήσεις επίσημα στοχεύει στην ενημέρωση των παραπάνω για την πολιτική των ΗΠΑ, είτε για τις συγκεκριμένες χώρες είτε για το ΝΑΤΟ είτε για την αμερικανική πολιτική γενικότερα.

Τα συμπεράσματα.

Στο πλαίσιο αυτό προσφέρουν σε πολίτες επισκέψεις στην Αμερική με πληρωμένα όλα τα έξοδα ή διοργανώνουν σεμινάρια σε πόλεις της Ευρώπης, στα οποία προσκαλούν Ελληνες, Τούρκους, Κύπριους και άλλους πολίτες για ενημέρωση και επιμόρφωση. Παράλληλα όμως από τα έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας προκύπτει ότι πολλές επιχορηγήσεις διατέθηκαν στην Κύπρο σε συγκεκριμένους φορείς για την προώθηση «δικοινοτικών προγραμμάτων» που περιελάμβαναν από κοινές εκθέσεις… Κεραμικής μέχρι την έκδοση CD με παραδοσιακά τραγούδια και τη λειτουργία ιστοσελίδας για τη χλωρίδα και την πανίδα της Κύπρου.

Η μελέτη των αποχαρακτηρισμένων εγγράφων οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι κάποιες από τις επιχορηγήσεις χρησιμοποιήθηκαν και για άλλους σκοπούς. Για παράβειγμα:

  • Σε έγγραφο της 20ής Σεπτεμβρίου 2000 εγκρίνεται ποσό 2,960 δολαρίων και στη δικαιολογία για την επιχορήγηση αναφέρει «για να προωθήσει αμερικανικά…». Και το όνομα έχει σβηστεί, αλλά και το υπόλοιπο κείμενο, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να καταλήξει κανείς σε ασφαλές συμπέρασμα.
  • Σε έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2000 αναφέρεται ότι δίνεται επιχορήγηση 9.500 δολαρίων. Και σε αυτό έχει σβηστεί το όνομα του παραλήπτη, ενώ ως δικαιολογία αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη από μία σειρά». Το υπόλοιπο κείμενο έχει σβηστεί, με αποτέλεσμα να καταλήγει κανείς στο λογικό συμπέρασμα ότι ακολούθησαν και άλλες επιχορηγήσεις.
  • Σε έγγραφο με ημερομηνία 23 Μαρτίου 2000, η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας φαίνεται να καταβάλλει 24,546 δολάρια αλλά η αιτιολογία παραμένει μυστική, καθώς ο αποχαρακτηρισμός του εγγράφου άφησε την πρόταση στη μέση. Γράφει: «ο δικαιούχος πρέπει να τα χρησιμοποιήσει?». Το όνομα του δικαιούχου έχει σβηστεί. Είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν τα εξής:


1 Αν και το βασικό ερώτημα της έρευνας αφορούσε τον ισχυρισμό για επιχορήγηση πολιτών για να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν, οι ερευνητές δεν μπορούν να υποστηρίξουν με βεβαιότητα ότι οι συγκεκριμένες επιχορηγήσεις αφορούσαν μόνο το σκηνικό που στήθηκε για επιβολή του κειμένου του τότε γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ερευνητές έχουν εξασφαλίσει τα ονόματα των οργανώσεων που έλαβαν επιχορηγήσεις για να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν, αλλά υπήρξε ρητή άρνηση για να δοθούν τα ονόματα των μελών των διοικητικών συμβουλίων.

2 Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν τα ονόματα των πολιτών που υπέγραψαν για να λάβουν τις επιχορηγήσεις (grants) όπως περιγράφονται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των πρεσβειών Αθήνας, Αγκυρας και Λευκωσίας.

3 Οι ερευνητές υπέβαλαν έφεση χωρίς να είναι γνωστό πότε θα ανακοινωθεί το τελικό αποτέλεσμα.

4 Το «Εθνος της Κυριακής» επικοινώνησε με Αμερικανούς αρμοδίους για να σχολιάσουν τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, αλλά λόγω χρόνου δεν κατέστη δυνατόν να συμβεί αυτό. Ομως, σε άλλες παρόμοιες υποθέσεις έχουν τονίσει με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια δωροδοκίας ξένων πολιτών.

Οταν προέκυψε θέμα αναφορικά με απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στη Λευκωσία για επιχορήγηση ποσού 10 χιλιάδων δολαρίων σε Κύπρια πολίτη, Αμερικανός εκπρόσωπος είχε κάνει την εξής δήλωση:

«Οι ΗΠΑ έχουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα βοηθείας στην Κύπρο που υπάγεται διοικητικά στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και στοχεύει στην επανένωση της Νήσου και τη συμφιλίωση της Ελληνοκυπριακής και Τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Την εποχή που διεξήγοντο οι διαπραγματεύσεις για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίξαμε προγράμματα που είχαν σκοπό να εξηγήσουν τους όρους του κατ’ ανάγκη πολύπλοκου σχεδίου με σαφή κατανοητή γλώσσα. Για παράδειγμα, προσφέραμε χρηματοδότηση για έρευνα, τη διατύπωση και την εκτύπωση του «Οδηγού των Πολιτών για το Σχέδιο Ανάν.» Η Πράσινη Βίβλος, όπως έγινε γνωστή, προσφέρθηκε στην Ελληνική, Τουρκική, και Αγγλική Γλώσσα. Δεν αποκρύψαμε την υποστήριξή μας στην προσπάθεια αυτή.

Είμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι για τις προσπάθειες υποστήριξης που παρέχουμε στις διακοινοτικές δραστηριότητες στην Κύπρο. Ισχυρισμοί ότι οι ΗΠΑ άμεσα ή έμμεσα πλήρωσαν κόσμο για να υποστηρίξει το Σχέδιο είναι προσβλητικοί και παντελώς ανυπόστατοι».


Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα: Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

Οι Αμερικανοί στόχευαν πάντα τον δημοσιογραφικό κόσμο της Ελλάδας και έκαναν πολλές προσπάθειες για να τον «αλώσουν» χωρίς να υπάρχει απόδειξη ότι τα κατάφεραν. Σε απόρρητο έγγραφο με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1981, ο Αμερικανός πρέσβης Μακλόσκι γράφει στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χέιγκ, τα εξής προσβλητικά και απαράδεκτα για τους Ελληνες δημοσιογράφους:

«Από το 1974, ο αντιαμερικανισμός έχει καταστεί πια αξιοσέβαστος, όπως και διάφορες αριστερές θέσεις γενικά. Παρακινούμενοι από τα ανεύθυνα μέσα ενημέρωσης, πολλοί Ελληνες, και ειδικά οι νέοι, είναι πρόθυμοι να κατηγορήσουν τις ΗΠΑ ή/και το ΝΑΤΟ για πολλά από τα προβλήματα της Ελλάδας. Οι αντίπαλοί μας έχουν εκμεταλλευτεί έξυπνα τη ροπή των Ελλήνων να επιρρίπτουν ευθύνες σε άλλους για τις δικές τους ανεπάρκειες. Ο Τύπος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε αθέμιτη εκμετάλλευση και δεκτικός σε σκανδαλοθηρίες, παρουσιάζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και τις δραστηριότητες με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο απλός Ελληνας αναγνώστης τείνει να πιστεύει ό,τι βλέπει τυπωμένο. Επί πλέον, όταν κάτι εμφανισθεί στον Τύπο, είναι αδύνατο να διαψευσθεί.

Ως φυσικό επακόλουθο του Β (Σ.Σ.: του παραπάνω), πολλοί Ελληνες δημοσιογράφοι είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν ως αγωγοί. Μερικοί ίσως είναι πεπεισμένοι ιδεολόγοι. Οι περισσότεροι είναι απλά αργυρώνητοι (simply venal). Αυτή η τάση είναι επικρατέστερη τώρα που οι σχέσεις με τους κομμουνιστές δεν είναι πια ταμπού».

Διαβάστε περισσότερα: http://trikalagr.blogspot.com/2010/12/blog-post_2538.html#ixzz17fL9afTE

Του Γιάννη Ναστούλη

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος διακυβέρνησης από τους σοσιαλιστές κι αν έπρεπε κανείς να κάνει μια αποτίμηση πεπραγμένων με ‘κείνη τη αξιολογικά ουδέτερη γλώσσα των επιστημόνων, την καθαρμένη από τις φορτίσεις αυτών που ζουν τα γεγονότα δε θα μπορούσε να αποφύγει την ιδέα του εφιάλτη. Είναι τόσες και τέτοιας ταχύτητας οι μεταβολές στο πεδίο των θεσμών, όσο και των εμπεδωμένων εθισμών ατομικού και κοινωνικού βίου, ώστε ο πολίτης στέκει αμήχανος και κυρίως φοβισμένος μπροστά στην αναίρεση της πολιτικής του υπόστασης. Αποδέκτης μιας ιστορικά πρωτόγνωρης κριτικής για τον τρόπο που οικοδόμησε την πολιτειότητά του, σύρεται σε μια ψυχολογική διελκυστίνδα μεταξύ αυτομομφής και οργής εναντίον όλων συλλήβδην. Χωρίς το στοιχείο της διακρίσεως για το «τις πταίει». Αφελείς ψυχολογισμοί για το μεσογειακό ταμπεραμέντο, τη σχεδόν  γονιδιακή απληστία των νεοελλήνων, μέχρι τους πιο «εκλεπτυσμένους» αναγωγισμούς κάποιων διανοητών που βρήκαν ευκαιρία για φιλοσοφική σπέκουλα: φταίει ο Γρηγόριος Παλαμάς και το κίνημα του ησυχασμού ή ο Κυδώνης που «έμπασε» τη δυτική νοησιαρχία μεταφράζοντας Ακινάτη και τα τοιαύτα. Ναι, μια εμβριθής πρόταση περί των αιτίων πρέπει να καταδυθεί στο πολιτισμικό μας DNA, με μέτρο όμως, που το διασφαλίζει η πολιτική ανάλυση. Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Και κάθε απόπειρα επιλεκτικού αναγωγισμού  μοιάζει με ‘κείνον που ακούει καλπασμό και υποθέτει ότι είναι Ζέβρα.

Σίγουρα ζούμε σε μια πολύπλοκη εποχή που τα ζητήματα αυτοπροσδιορισμού τίθενται με ιδιαίτερη ένταση και τα παλιά ερμηνευτικά εργαλεία δεν επαρκούν, όμως νομίζουμε ότι συνιστά σφάλμα λογικής να οδηγηθούμε σε έναν μεθοδολογικό μαξιμαλισμό, πριν εκτοπίσουμε το πιθανό. Είναι ανάγκη οι επιστήμονες να ανασύρουν από τη φαρέτρα τους το παλιό «ξυράφι του Όκαμ» και οι απλοί πολίτες τον κοινό νου στις προσεγγίσεις τους.

Είναι ανάγκη να δούμε ότι η κρίση είναι προϊόν συνέργιας του διεθνούς τραπεζικού συστήματος στις αποφάσεις συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής πολιτικής ελίτ, το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένη κοσμοθέαση και συνομαδώνεται με τα συγκεκριμένα οικονομικο-στρατηγικά συμφέροντα  μιας παγκόσμιας χορείας εκλεκτών, που ενώ η ίδια είναι αθέατη γίνεται αντιληπτή από τα αποτελέσματα της δράσης της, όπως τα είδαμε στην παγκόσμια κρίση του ’08, στην περίπτωση της Αργεντινής, σε όλα εκείνα τα κράτη που έπεσαν στη μέγγενη του ΔΝΤ και στη δράση εξωθεσμικών «παρασίτων» που διαμεσολαβούν τον διακρατικό χώρο.

Τα βιώνουμε (στην Ελλάδα) με συνταγματικά πραξικοπήματα, με μνημόνια υποτέλειας, με υπερκρατικές οντότητες που κυβερνούν «αντ’ αυτών», με κατακρήμνιση των πολιτειακών πυλώνων (Βουλή, Εκτελεστική εξουσία), με την καντoνοποίηση της επικράτειας, με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, αλλά και του κράτους δικαίου, με τη λεηλασία των εισοδημάτων και της περιουσίας του λαού, με τον ορυμαγδό των ασφαλιστικών κεκτημένων, με την εξόντωση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων, με αποκαθήλωση των «δογμάτων» της εξωτερικής πολιτικής, με τα στρογγυλέματα στην παιδεία, με την διακυβέρνηση με τη μέθοδο της δοκιμής και της πλάνης ( βλέποντας και κάνοντας), ωσάν η Ελλάδα να ήταν ο κλουβί του Skiner, με τον καταιγισμό, μέχρι μπουκώματος, ευφημισμών από ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια και το βλέμμα δεν παθαίνει τη φυσιολογική μύση στο ψέμα, και τόσων άλλων ων ουκ έστιν αριθμός.

Και όλ’ αυτά για να εισέλθουμε καθαρμένοι από τις αυταπάτες της ιδεολογίας στη νέα, εξαχνωμένη από τους ανθρώπους, μετανεοτερική εποχή. Στον απρόσωπο, ουδέτερο, αποϊδεολογικοποιημένο χώρο των αγορών και της χρηματοπιστωτικής αλήθειας.

Μιας αλήθειας που ενώ εδράζεται στο στυγνό ορθολογισμό των οικονομικών δεικτών, βάζει τη μεταφυσική απ’ το παράθυρο, υποκαθιστώντας το κράτος με τη νέα μεγάλη ετερότητα, τις αγορές. Γιατί ποιος μπορεί να υποδείξει που είναι οι αγορές; Παντού και πουθενά. Στο χώρο του φαντασιακού! Η αγορά είναι εικονική, ένα οικονομικό φράκταλ, ο νέος Λεβιάθαν του Hobbes που απορροφά την κοινωνική ολότητα ανάγοντας την εντελέχειά της στην αφηρημένη, ωστόσο, εύληπτη συνάρτηση κόστους – τιμής. Όμως η κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό μόρφωμα, είναι υπαρκτική οντότητα που μέσα της πραγματώνεται η ανθρώπινη ζωή. Και καμιά οικονομική θεωρία, καμιά επιστήμη δεν απαντά στο γιατί υπάρχουμε. Ο  ρασιοναλισμός του επιστημονικού σταδίου και ο οικονομικός φιλελευθερισμός προκάλεσαν αυτό που ο Weber αποκάλεσε «απομάγευση του κόσμου», ως αναγκαίας προϋπόθεσης της προόδου, με μια παρενέργεια όμως : την έλλειψη νοήματος.

Ειδικά σε συνθήκες οικουμενισμού ο σύγχρονος καπιταλισμός της ύστερης νεοτερικότητας, όπως τον προσδιόρισε ο Habermas, οδηγεί στην κατάργηση των θεσμικών ερεισμάτων της κοινωνίας που αυτός δημιούργησε και στην απώλεια βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακυρώνει τις ίδιες τις κοινωνικο-θεσμικές βάσεις αναπαραγωγής του που διαμορφώθηκαν τον 20ο αιώνα οδηγώντας σε ένα ιδιότυπο κοινωνικό Απαρτχάιντ με στρατιές αποκλήρων και νεόπτωχων, με διαδικασίες ταχείας προλεταριοποίησης κυρίως μέσω της αποσυγκρότησης των μεσοστρωμάτων και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους.

Στη διαδικασία αυτή, ο δημόσιος  χαρακτήρας των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών θεσμών – για να επικεντρώσουμε στον πυρήνα του κοινωνικού κράτους – μετατρέπεται σε άτυπο ατομικό δικαίωμα με κριτήριο την ανταποδοτικότητα, μια εξέλιξη που νοηματοδοτείται ευθέως από μηχανισμούς αγοράς, οδηγώντας σε νέο πρότυπο αξιολόγησης της προσωπικής διαδρομής και της πορείας βίου. Η ζωή χάνει την αυταξία της, κατακτώντας τη δικαίωσή της με όρους μιας αγοραίας μετααξιολόγησης και μόνο στο βαθμό που η εργασία του ατόμου συνεισφέρει στη διαδικασία κεφαλαιακής συσσώρευσης. Μετά δε το τέλος του εργάσιμου βίου ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να οχλεί  τους ενεργούς συντελεστές παραγωγής.

Η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους δεν είναι ένα συγκυριακό γεγονός – παρότι  δεν πρέπει αυτό να εκληφθεί ως δικαιολόγηση όσων συμβαίνουν στη χώρα μας. Απλώς η αποδόμηση χρειάζεται συγκεκριμένες πολιτικές συνομαδώσεις και εδώ συναντώνται όσοι έχουν κοινές προσλαμβάνουσες για το κράτος – έθνος: οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι μονεταριστές με τους ρεφορμιστές του σοσιαλισμού- αλλά υποκεφάλαιο ενός ευρύτερου γίγνεσθαι που διαρρέει το σύνολο του πλανητικού κοσμοσυστήματος και του οποίου θέτει σε αμφισβήτηση την πολιτισμική και πολιτική συνοχή και τις όποιες εθνικές και πολιτειακές αναφορές. Τα κράτη συγκροτούν εφεξής ένα είδος συγκοινωνούντων δοχείων εντός των οποίων οι αναταράξεις γίνονται αισθητές διασυστημικά κυρίως στους τομείς με τη μέγιστη κινητικότητα όπως το κεφάλαιο και η εργασία.

Υπό τις συνθήκες αυτές το κράτος-έθνος παύει να αποτελεί το ανθρωποκεντρικό στεγανό της μεταφεουδαλικής / νεοτερικής Ευρώπης. Η απομείωση της ισχύος του επιτρέπει την απρόσκοπτη μετακίνηση κεφαλαίων και μεγάλων πληθυσμιακών μεγεθών από την «περιφέρεια» στο κέντρο (μετανάστευση) με συνέπεια την αποσυγκρότηση του πολίτη/εργαζόμενου ως προσώπου, φορέα, δηλαδή, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων εντός μιας συνεκτικής πολιτικής και δικαιικής τάξης. Η εργασία μετατρέπεται σε εμπόρευμα, εξηρημένη του ανθρώπινου υποκειμένου που μετατρέπεται σε διαθέτη εργατικής δύναμης, ευπειθούς, ευήθους και εκτεθειμένου από την απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του θεσμικού εν γένει πλέγματος προστατευτισμού. Μόνος σε ένα ετεροβαρές τετ α τετ με τον εργοδότη, υπό την πίεση ενός εφεδρικού στρατού εργασίας έτοιμου να απαλλοτριώσει εργατική δύναμη, σωματική, αλλά και διανοητική (το κογκνιταριάτο που προφήτευε ο Tofler), άνευ όρων.

Το πρόταγμα της πλήρους απασχόλησης σε συνθήκες καλπάζουσας οικονομικής μετανάστευσης γίνεται ολοένα και πιο χιμαιρικό, αλλά δεν είναι αυτό το μείζον, ούτε και το ζήτημα της φτηνής εργασίας. Το πραγματικό πρόβλημα / απειλή είναι α) η αποδυνάμωση της δυνατότητας του πολίτη να υποστηρίξει πολιτικά την εργασία του, β) η αποκατάσταση της συλλογικής συνοχής από την εθνοτική και πολιτισμική πολυσημία που αναιρεί την αιτιακή εστία της πολιτειότητας (δημοκρατίας) και γ) μέσω αυτής της διαδικασίας, η εισαγωγή της κοσμοσυστημικής ανομίας και της διεθνούς ισχύος εντός του κράτους, αφού (αυτό) χάνοντας την οργανική του σύνδεση με την κοινωνία αδυνατεί να εγγυηθεί τόσο την ασφάλεια του πολίτη, όσο και την εθνοτική αυθυπαρξία του, στοιχείο ακριβώς της αναγνωρισιμότητάς του, της οικείωσης της «θεμελιώδους κοινωνίας και της ατομικής ελευθερίας.

Η διάρρηξη της δυναμικής ισορροπίας στη σχέση κράτους-κοινωνίας-αγοράς και η ολοκληρωτική κυριαρχία της τελευταίας θέτει ένα πρόβλημα προτίστως γνωσιολογικό: την απορρόφηση της πολιτικής και της κοινωνίας από την οικονομία και το κατά πόσον αυτή η εξέλιξη συνιστά την απόληξη μιας τελεολογικά προσδιορισμένης διαδικασίας.

Η μετάταξη, όπως είπαμε, της εργασίας από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική συμπαρασύρει και μετατάσσει τη σχέση του πολίτη με την πολιτική στον ιδιωτικό χώρο, αφού η πολιτική αδυνατεί να διασφαλίσει το γενικό συμφέρον (όσο ασαφής και ύποπτη είναι η έννοια αυτή). Η κοινωνία πολιτών αποσυντίθεται σε ιδιωτεύοντα άτομα. Παρόλα αυτά η διχοτομία πολιτικής και κοινωνίας δεν είναι ένδειξη αποπολιτικοποίησης, αλλά μάλλον της κρίσης του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίσαμε. Στην ουσία η αποστασιοποίηση από το καταρρέον πολιτικό σύστημα είναι ο αναγκαίος απορφανισμός του πολίτη από το θνήσκον κράτος ως κυρίαρχου πλαισίου κοινωνίας του μεταφυσικού (κατά Komte) σταδίου και η ανάδυση του νέου πολιτικού υποκειμένου.

Το ερώτημα για τα επόμενα χρόνια θα τεθεί με μέγιστη ένταση: Θα παραμείνει το κράτος-έθνος η καλύτερη οργανωτική δομή στον αγώνα της παγκόσμιας κατανομής (πόρων και ισχύος), θα συνεχίσει να είναι η ανταγωνιστικότερη πολιτική και οικονομική μονάδα σε πλανητικό επίπεδο; Την όποια απάντηση θα δώσει η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης περίπτωσης και όχι ο αθεράπευτος έρως για το κράτος η, εξίσου, το ανάθεμα και οι τυφλές κατάρες γι αυτό.

Ειδικά για ευάλωτα κράτη, όπως η Ελλάδα, που τελούν υπό έμπρακτη πολιτική και οικονομική εξάρτηση και των οποίων η γεωπολιτική αξία είναι υψηλή, το ζήτημα μπορεί να πάρει τη μορφή εσχάτου διλήμματος: Υποταγή ή εξέγερση! Υποταγή σε μια ισχυρότερη δύναμη για να μην αποκοπούν από την πλανητική εξέλιξη ή εξέγερση ενάντια στον οικουμενισμό των ισχυρών. Φυσικά η απάντηση είναι εξέγερση, όχι όμως εκείνη που συνοδεύεται από ανακαινίσεις παραδοσιακών ψευδοπροσοψεων για λόγους ψυχικής υπεραναπλήρωσης των υπερεθνικιστών, ούτε εκείνη της αριστερής κενολογίας περί εκμηδένισης των στρατιωτικών δαπανών, περί οικουμενικής ειρήνης και του αφελούς δόγματος «όπου περνούν εμπορεύματα δεν περνούν στρατοί».

Σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης παραγωγής και κατανάλωσης το ζήτημα είναι η διανομή και είναι φύσει πολιτικό και ως τέτοιο θα παράγει αενάως πολιτική σύγκρουση. Επομένως το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει ο οικονομικός ολοκληρωτισμός είναι να καταργήσει τον πόλεμο μεταξύ εθνών (αφού θα τα έχει εξαλλοιώσει) και να τον μετατρέψει σε εμφύλιο εσαεί. Εξέγερση λοιπόν! Ρεαλιστική με γρήγορο εκσυγρονισμό, χωρίς ψευτοδιλήμματα: Δύση ή Ανατολή, Φρίντμαν ή Κέυνς και κυρίως με ένα πολιτικό υποκείμενο που να σκέφτεται εθνικά.

 

 

 

http://heniohein.wordpress.com/

 

 

https://i0.wp.com/news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/03/obama.jpg

Ο Αμερικανός πρόεδρος όλως αιφνιδίως, πριν καν συμπληρώσει το πρώτο έτος της θητείας του, έγινε κάτοχος ενός βραβείου Νόμπελ Ειρήνης και όσοι το άκουσαν και σκέπτονται, αναρωτήθηκαν τι σημαντικό πρόλαβε να κάνει, ώστε να αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης, βραβείο, που όλοι γνωρίζουμε ότι απονέμεται σε ανθρώπους, των οποίων οι δράση για την ειρήνη είναι έργο ζωής και δεν αποτελεί δείκτη λαϊκής προσδοκίας. Φαίνεται όμως ότι το πολύτιμο βραβείο υποβαθμίσθηκε σε εργαλείο προπαγάνδας και εξυπηρετεί έργα και προθέσεις που φέρουν αποτελέσματα αντίθετα με την Ειρήνη.

Ο δημοσιογράφος Thierry Meyssan και ο αναλυτής της NOW, Michael Chossudovsky, κατέδειξαν το παρασκήνιο της συνεργασίας του κυρίου Ομπάμα με τις μυστικές υπηρεσίες  για την αποσταθεροποίηση της Κένυας, που έφθασε στα πρόθυρα του εμφυλίου, προς όφελος των συμφερόντων των πανίσχυρων φαρμακοβιομηχανιών.

Το 2006 η ευρωπαϊκή  διοίκηση των αμερικανικών στρατευμάτων ζήτησε από τον, τότε, γερουσιαστή Ομπάμα, κενυατικής καταγωγής, να συμμετάσχει σε μια μυστική αποστολή κοινή επιχείρηση των CIA-NED-USAID-NSA στην Αφρική με σκοπό να υπερασπισθούν τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών και να απομακρύνουν την κινεζική επιρροή από την Κένυα και το Σουδάν*.

Ο Ομπάμα με την οικογένειά του φθάνει στο Ναϊρόμπι με αεροσκάφος ναυλωμένο από το Κογκρέσο.

Από πίσω ακολουθούσε  κι ένα άλλο αεροπλάνο μισθωμένο  από τις Αμερικανικές Ένοπλες  Δυνάμεις με μία ομάδα ειδικών στον ψυχολογικό πόλεμο υπό την αρχηγία του αποστράτου στρατηγού J. Scott Gration.

Η Κένυα είχε μειώσει  τους οικονομικούς, αποικιακού τύπου, δεσμούς της με τους Αγγλοσάξονες κι είχε συνάψει άλλους δικαιότερους με τους Κινέζους. Έτσι το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Κενυάτη πρόεδρο Kibaki και να επιβάλουν στην εξουσία τον αφοσιωμένο οπορτουνιστή Ralia Odinga.

Το NED, Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, δημιούργησε ένα Πορτοκαλί Κίνημα και σχεδίασε μια «χρωματιστή επανάσταση» για τις εκλογές του 2007.
(Αυτό το Επαναστατικό πορτοκαλί -που το φορούν κι οι κρατούμενοι του Γουαντάναμο- δεν φορέθηκε και στην «Πορτοκαλί επανάσταση» της Ουκρανίας πριν από μερικά χρόνια; Φαίνεται ότι έχει καταστεί το επίσημο χρωματικό ένδυμα όλων των «αυθόρμητων δημοκρατικών επαναστάσεων» και αποτελεί την σκηνοθετική υπογραφή των φιλανθρωπικών οργανώσεων (τύπου NED, CIA, NSA) που εξάγουν την ειρήνη και την δημοκρατία όπου χρειαστεί ανά τον πλανήτη..).

Ο γερουσιαστής Ομπάμα έγινε δεκτός με τιμές και η άφιξή του προβλήθηκε από τα κενυατικά ΜΜΕ όπως επίσης και η συνάντησή του με τον Odinga με τον οποίον μίλησε για μια «δημοκρατική επανάσταση». Όσο οι δύο άντρες έλεγαν αυτά τα δημοκρατικά, ο στρατηγός Gration έδωσε στον κύριο Odinga κι ένα εκατομμύριο δολάρια, τα οποία, ο τελευταίος τα επενέδυσε στην αποσταθεροποίηση της χώρας  του, προκαλώντας την επίσημη διαμαρτυρία του Ναϊρόμπι προς την Ουάσιγκτον.

Τότε καταφθάνει και η κυρία Μαντλήν Ωλμπράιτ (η γνωστή γλυκιά κι αξιαγάπητη που ενορχήστρωσε την εισβολή στην Γιουγκοσλαβία), με την ιδιότητα της προέδρου του NDI, κλάδου του NED που εξειδικεύεται στα κόμματα της αριστεράς και στις παρδαλές επαναστάσεις, για να επιβλέψει την οργάνωση του «Πορτοκαλί κινήματος». Μετά ακολούθησε κι ο Τζων Μακέιν , με την ιδιότητα του προέδρου του IRI, άλλου κλάδου του NED, που… ειδικεύεται στη συνεννόηση.. με τα δεξιά κόμματα, ο οποίος ολοκληρώνει των συντονισμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

(Τους χειραγωγούν όλους και τους κατευθύνουν σαν μαριονέτες να δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ας το έχουμε υπ’ όψιν κι εμείς εδώ κι ας συγκρατούμαστε απέναντι στα ακραία και στα διχαστικά συνθήματα μερικών, γιατί τελικά με τις πράξεις τους μπορεί να εξυπηρετούν τους σκοπούς αυτών που βρίζουν και κατηγορούν..).

Στις εκλογές του  Δεκεμβρίου του 2007 μια δημοσκόπηση χρηματοδοτημένη από το USAID ανακοινώνει τη νίκη του Odinga, ενώ την ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας ο Μακέιν δηλώνει ότι ο πρόεδρος Kibaki παραποίησε τα αποτελέσματα κι ότι στην πραγματικότητα κέρδισε η αντιπολίτευση!

Η NSA προκαλεί φυλετικές ταραχές όταν μαζί με ντόπιους υπαλλήλους της τηλεφωνίας στέλνει ανώνυμα sms στον πληθυσμό, στις μεν περιοχές που κατοικούσε η φυλή των Luo (από την οποία έρχεται ο Odinga)  έγραφαν: «Αγαπητοί Κενυάτες, οι Kikuyu (όνομα της άλλης φυλής) έκλεψαν το μέλλον των παιδιών μας… Πρέπει να τους φερθούμε με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνουν…τη βία». Ταυτοχρόνως  στις περιοχές των Kikuyu έγραφαν: «Δεν θα χυθεί το αίμα κανενός αθώου Kikuyu. Θα τους εξοντώσουμε μέχρι την καρδιά της πρωτεύουσας. Στο όνομα της δικαιοσύνης φτιάξτε μια λίστα με τους  Luo  που γνωρίζετε». (άκου στο όνομα της δικαιοσύνης φτιάξτε λίστα!)(Θυμάστε τι έγινε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του ’08; Με τον ίδιο τρόπο στάλθηκαν sms με μαζικές αποστολές σε όλους τους φοιτητές. Το περιεχόμενο των μηνυμάτων στην ουσία ήταν εντολές «αύριο φορέστε όλοι μαύρα», «έχουμε υποχρέωση να είμαστε όλοι εκεί», «καθήκον μας είναι να αντιδράσουμε». Ας έχουμε κι εμείς υπ’ όψιν μας ότι τέτοια δυνατότητα έχουν συγκεκριμένες εταιρείες με δυνατότητα πρόσβασης στα αρχεία των μελών της κινητής τηλεφωνίας, των «οικογενειακών πακέτων» και απομόνωσης των αριθμών των νεαρών μελών, αφού κάποιος πληρώσει το λογαριασμό…. Ποιος πλήρωσε;; Δεν μοιάζει πολύ με τα γεγονότα της Κένυας; γιατί δεν ερευνήθηκε από εισαγγελέα;;;)
Η χώρα μέσα σε μερικές ημέρες βυθίστηκε στο χάος και στις φυλετικές συγκρούσεις.

Από τις ταραχές  που προκάλεσαν (αυτοί οι εξαγωγείς της δημοκρατίας και της ειρήνης) σκοτώθηκαν περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι, ενώ ξεσπιτώθηκαν 300.000 και χάθηκαν 500.000 θέσεις εργασίας!

Η κα Ωλμπράιτ επανέρχεται στο ρόλο της μεσολαβητού μεταξύ του προέδρου και της αντιπολιτεύσεως  και βάζει στο παιχνίδι το «Κέντρο για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» του Όσλο, μια ΜΚΟ η οποία, υπό τη διεύθυνση του πρώην πρωθυπουργού της Νορβηγίας, Θόρνμπγιον Γιάγκλαντ, παρεμβαίνει σε διάφορες χώρες υπέρ των συμφερόντων της Ουάσιγκτον. Αυτός στέλνει δυο μεσολαβητές, των οποίων τα έξοδα καλύπτει εξ ολοκλήρου το NDI της Ωλμπράιτ.

Εκβιαζόμενος ο  Πρόεδρος Kibaki δημιουργεί τη θέση του πρωθυπουργού και την εμπιστεύεται στον κύριο Odinga, ο οποίος μειώνει αμέσως τις συναλλαγές της Κένυα με την Κίνα!

Με το που κερδίζει τις  προεδρικές εκλογές ο Ομπάμα, παίρνει το δωράκι του και ο κος Θόρνμπγιορν Γιάγκλαντ και εκλέγεται στη θέση του προέδρου επιτροπής των βραβείων Νόμπελ, και με τη σειρά του ανταποδίδει αμέσως την αβρότητα προτείνοντας τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Ομπάμα, 12 ημέρες μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης! Το οποίο και του απενεμήθη ως υπέρτατο εργαλείο προπαγάνδας. Μετά απ’ αυτό, στις  29/9/09, ο κος Θόρνμπγιορν  εξελέγη Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Από το άρθρο του Hellenic Nexus Νοεμβρίου ’09
πηγές www.voltairenet.org M. Chossudovsky

www.conspiracyplanet.com

Σχόλια:

Φυσικά ο λαοπρόβλητος και πλέον νομπελούχος πλανητάρχης (με τέτοια προσφορά στην ειρήνη και στην παρδαλή δημοκρατία!), δεν εμβολίασε τις κορούλες του με το εμβόλιο κατά του Η1Ν1, αλλά φρόντισε να  δώσει ασυλία στις φαρμακευτικές εταιρείες που το παρήγαγαν ώστε να μην μπορούν να κινηθούν εναντίον τους οι Αμερικανοί πολίτες που εμβολιάσθηκαν κι έπαθαν ζημιές ή οι οικογένειες αυτών που πέθαναν από τις επιπλοκές του «θαυματουργού» εμβολίου.
(πηγή Hellenic Nexus Οκτωβρίου ’09)

* Ο Πρόεδρος του Σουδάν είναι ο πρώτος εν ενεργεία πρόεδρος που διώκεται από το ποινικό δικαστήριο της Χάγης για «εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας»!! εγκλήματα κατά των Σουδανών μπορεί να διέπραξε ( και αξίζει να διωχθεί ποινικά και να τιμωρηθεί για αυτό από τους ίδιους τους Σουδανούς), αλλά αυτό το «κατά της Ανθρωπότητας» μυρίζει προπαγάνδα όσο και το Νόμπελ του Ομπάμα. Εκτός κι αν με τον όρο Ανθρωπότητα εννοούν τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες και με τον όρο έγκλημα εννοούν ότι με τις αποφάσεις του μειώθηκαν ή απειλήθηκαν με μείωση τα κέρδη τους.

OLYMPIA.GR

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος επισκέπτεται το υποκατάστημα της Marfin Egnatia με τους τρεις νεκρούς. Προφανώς, έχει στο μυαλό του να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και να καταγγείλει το σάπιο πολιτικό σύστημα. Η υποδοχή που του γίνεται του χαλάει τα σχέδια. Οι συγκεντρωμένοι τον αποκαλούν «αλήτη», «κλέφτη», «λαμόγιο», «δολοφόνο», «καριόλη», φωνάζουν «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός» και ξαφνικά κάποιος φωνάζει:

«Κάντε κότερα, ρε πούστη, κότερα». Τότε, ο Ανδρέας Βγενόπουλος χαμογελάει και του δείχνει τρία δάχτυλα (φωτό). Δηλαδή, έχει τρία κότερα. Από σατανική σύμπτωση, οι νεκροί υπάλληλοι είναι τρεις – όσα και τα κότερα. Όχι, μια γυναίκα ήταν έγκυος – ε, όλο και κάνα φουσκωτό θα έχει ο κ. Βγενόπουλος πάνω στα κότερά του, για να είναι ακριβής αριθμητικά ο συμβολισμός.

Σκέφτομαι πως ο Βγενόπουλος σηκώνει τα τρία δάχτυλα, όπως τα σηκώνει στον Πατέρα, όταν κάνουν πλάκες για τα κότερά τους και συγκρίνουν τις περιουσίες τους.

Τα βίντεο με τις αποδοκιμασίες και την επίθεση στον κ. Βγενόπουλο δεν έπαιξαν στα δελτία ειδήσεων, αν και όλα τα κανάλια ήταν εκεί. Η Marfin είναι μεγάλη εταιρία και, αν σου κόψει τη διαφήμιση, μπορεί να σε πεθάνει οικονομικά –κατά τ’ άλλα, ο κ. Βγενόπουλος διατυμπανίζει πως δεν είναι διαπλεκόμενος.

Να είστε σίγουροι πως, αν οι αντιεξουσιαστές πλήρωναν για διαφήμιση στα κανάλια, κανείς δεν θα τους αποκαλούσε «δολοφόνους». Πολλοί δολοφόνοι διαφημίζονται στα κανάλια και κανείς δεν τους χαρακτηρίζει έτσι.

Αν, βέβαια, ο κ. Βγενόπουλος είχε γνωρίσει χτες την αποθέωση από τους συγκεντρωμένους, τα κανάλια θα έπαιζαν το βίντεο και οι ανεξάρτητοι τηλεδημοσιογράφοι θα έκαναν και τα ανάλογα εγκωμιαστικά σχόλια για τον ακέραιο και αυτοδημιούργητο επιχειρηματία.

Πάντως, είναι γελοίο να δείχνει ένα κανάλι βίντεο με πολίτες που μουτζώνουν τη Βουλή και αποκαλούν τους πολιτικούς «κλέφτες» και να «εξαφανίζει» τα βίντεο με τους προπηλακισμούς και τις βρισιές στον Βγενόπουλο. Ο κόσμος δεν μασάει κουτόχορτο πια. Το είδαμε το βίντεο στο διαδίκτυο.

Ψάχνω σε σάιτ και μπλογκ πληροφορίες για το περιστατικό, αλλά και για το πώς πέθαναν από ασφυξία οι τρεις υπάλληλοι. Τα σάιτ των δημοσιογράφων μούγκα. Ούτε το όνομά του Βγενόπουλου δεν αναφέρουν. Τα ίδια με την τηλεόραση: «οι αναρχικοί έκαψαν τους ανθρώπους» και εκεί τελειώνουν οι ένοχοι και η δίκη.

Σε ένα σάιτ διαβάζω σε άρθρο γνωστού δημοσιογράφου της τηλεόρασης πως κάποιοι ανεγκέφαλοι τα ρίχνουν στους τραπεζίτες, που δεν άφησαν το προσωπικό τους να απεργήσει. Ε, δεν φταίνε; Είναι ποτέ δυνατόν να λειτουργεί η τράπεζα στη Σταδίου κατά τη διάρκεια της πρώτης πορείας αμέσως μετά την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας και την ανακοίνωση μέτρων που οδηγούν στην απελπισία μεγάλο μέρος του πληθυσμού;

Σκέφτομαι πως τον εκτιμούσα κάποτε τον δημοσιογράφο που έχει γράψει αυτό το άρθρο. Τι το θέλει το διαδίκτυο και τις αναλύσεις, αφού δεν μπορεί να γράψει τη γνώμη του ελεύθερα; Ακόμα και στο διαδίκτυο σκέφτεται τι θα πει το μεγάλο αφεντικό του.

Μπαίνω σε άλλο σάιτ –πολύ δυναμικό-, αλλά δεν βλέπω καμία αναφορά στον Βγενόπουλο. Μου κάνει εντύπωση, αλλά ξαφνικά βλέπω τη διαφήμιση της Marfin στο …κούτελο και καταλαβαίνω. Σκέφτομαι πως δεν είναι τραγικοί αυτοί που έχουν αυτά τα σάιτ – τραγικοί είναι αυτοί που τους διαβάζουν και νομίζουν πως έχουν εναλλακτική ενημέρωση.

Μπαίνω στα μπλογκ – τουλάχιστον τα μπλογκ δεν έχουν διαφημίσεις της Marfin και δημοσιογράφους που νομίζουν ότι είναι opinion leaders. Διαβάζω πως οι εργαζόμενοι στην τράπεζα είχαν κλειδωθεί με άνωθεν εντολή, πως το κτίριο δεν διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, πως το προσωπικό απειλήθηκε για να μην κάνει απεργίες και ένα σωρό άλλες καταγγελίες.

Άλλα λένε οι δημοσιογράφοι, άλλα οι μπλόγκερ. Θα εμπιστευτώ τους μπλόγκερ• όχι από συναδελφική αλληλεγγύη, αλλά επειδή –σύμφωνα με τελευταία έρευνα- ο κόσμος εμπιστεύεται περισσότερο τα μπλογκ από τα ΜΜΕ.

Ξαναγυρνάω στο βίντεο με τον Βγενόπουλο. Αποχωρεί από την τράπεζα με τον κόσμο να προσπαθεί να τον χτυπήσει και τους μπράβους με τα ΜΑΤ να τον προστατεύουν. Φιάσκο η πρόβα ενθρόνισης. Ξαφνικά, συνειδητοποιώ το πρόβλημα του κ. Βγενόπουλου και των ομοίων του:

Ο κ. Βγενόπουλος δεν μπορεί να βγει βόλτα στην Αθήνα μόνος του – πρέπει να έχει και φρουρά. «Ε και;» θα μου πείτε. Μα, το παιχνίδι θα παιχτεί στους δρόμους. Άρα, ο επόμενος εκλεκτός θα πρέπει, διάολε, να μπορεί να περπατάει τουλάχιστον στο κέντρο της Αθήνας και μόνος του – χωρίς να φοβάται τον κόσμο.

Έχουμε πολιτικούς, μεγαλοεπιχειρηματίες, καναλάρχες και μεγαλοδημοσιογράφους, οι οποίοι δεν μπορούν να πάνε χωρίς μια διμοιρία ΜΑΤ για ένα καφέ στο Σύνταγμα. Το πρόβλημα είναι πως πιστεύουν ότι αυτοί κατέχουν τη μια και μοναδική αλήθεια –για το τι πρέπει να γίνει στη χώρα-, αλλά θέλουν να μας την επιβάλουν από την ασφάλεια των στούντιο.

Μέσα στα στούντιο είναι λαλίστατοι και σίγουροι –όπως ο κ. Βγενόπουλος-, αλλά στο δρόμο είναι σιωπηλοί και φοβισμένοι. Φαντάζεστε τον Καραμανλή ή τον Πρετεντέρη μόνους τους στη Σταδίου; Θα τους ξεβράκωναν.

Από δω και πέρα, όλο το παιχνίδι είναι στο δρόμο. Στο δρόμο θα παίρνεις το χρίσμα. Όποιοι καταφέρουν να περπατήσουν στους δρόμους της Αθήνας –χωρίς να διαπομπευτούν- αυτοί θα είναι οι επόμενοι εκλεκτοί. Όλα είναι δρόμος.